Xob 30
30
Agora
1Agora, en troques, fanme burla
rapaces máis novos ca min,
fillos daqueles pais ós que eu considerara
mesmo indignos de os comparar ós cans do meu rabaño,
2fillos dos que nin forzas tiñan para servirme,
pois perderan os folgos para o traballo.
3A causa da carestía e da fame estéril
van rillando raiceiras pola estepa,
pola terra baleira e desolada,
4recollendo xestas e silveiras
e raigañas de uces para se quecer,
5desbotados de onda as xentes dos casais
que berran tras eles coma ós ladróns.
6Habitaban nas paredes dos barrancos,
nas covas da terra e mesmo das penas;
7gritan por entre os matos
facendo as súas xuntanzas nas toxeiras.
8Xentalla e fillos de ninguén,
zorregados para fóra do país!
9E agora fixeron de min o retrouso das súas cántigas,
motivo das súas murmuracións,
10quérenme mal e afástanse de min
e non reparan en cuspirme na cara;
11cando afrouxou a corda do meu arco
perderon ante min todo freo.
12A miña dereita ergueuse a canalla, faime esvarar os pés,
enlóusame o carreiro da ruína;
13estragan o meu vieiro, procuran que me perda:
non hai quen os deteña;
14entran por unha fenda moi ampla,
varrendo coma unha treboada.
15Vóltanse contra min os medos,
esvaece coma o vento a miña dignidade
e fuxiu coma nube a miña sorte.
16Agora derrétese o meu ánimo,
acóranme os días da anguria,
17fura a noite nos meus ósos,
non dormen os que me torturan;
18pois El con violencia cólleme da roupa
cíngueme arredor coma o colo da túnica;
19guíndame despois na lama,
xa semello po e mais cinsa.
20Bérroche socorro!, e non me fas caso;
póñome diante de Ti, e nin me consideras.
21Trocácheste no meu verdugo,
con man dura volvícheste o meu inimigo;
22álzasme ó vento e fasme cabalgalo
e déixasme randeado pola galerna.
23Ben sei eu que me estás a levar cara á morte,
adro das xuntanzas de todo canto vive.
24Non tende a man o que afoga,
non berra socorro! na súa desesperanza?
25Acaso non chorei co coitadiño
ou non tiven piedade co pobre?
26Abofé que, agardando o ben, chegoume o mal
e agardando a luz, apareceume a tebra.
27Reméxenseme as entrañas sen acougo,
viñéronme en contra días de tristura;
28lonxe do sol camiño, facendo o pranto,
érgome na reunión pregando axuda;
29convertinme no irmán dos chacais
e no veciño das avestruces;
30cáeseme a pel denegrida,
férvenme os ósos coa febre;
31tanxe co loito a miña cítola,
e a miña frauta acompaña o pranto.
Dereitos reservados: SEPT