Xob 16
16
Xob (16 -17)
1Respondeulle Xob:
2—"Razóns coma estas téñoas oído a milleiros.
Valentes consoladores sodes todos vós!
3Non haberá un límite para as verbas baldeiras?
ou que é o que te move a responder?
4Tamén eu podería parolar coma vós,
con tal que estivésedes vós no meu posto.
Aparellaría por vós as palabras,
abaneando contra vós a testa.
5Coa miña boca daríavos forza,
calmaríavos co mover dos meus labios.
6Pero se falo, non cede a miña dor
e se desisto, non se aparta de min.
7E agora Deus tenme acabado,
destruíu canto era a miña compaña
8e apértame con gadoupas de ferro;
ergueuse coma testemuña contra min
e bótame en cara a miña fraqueza.
9A súa carraxe, chea de furia, esgázame;
renxe contra min os dentes;
o meu adversario afía os ollos cara a min.
10En contra miña ábrense bocas;
por burla losquéanme na cara;
todos se xuntan contra min.
11Ponme Deus na custodia dos malvados,
e bótame nas mans dos criminais.
12Estaba eu quedo, e esmagoume;
colleume do pescozo, e esnaquizoume;
colocoume por branco dos seus tiros.
13Rodeáronme os seus arqueiros,
espetoume nos riles sen piedade,
espallou polo chan o meu fel,
14Atravesoume con ferida tras ferida,
arremeteu contra min coma un guerreiro.
15Levo un saco cosido á miña pel
e humillei no po o meu vigor.
16Teño a face vermella de tanto chorar,
cóbreme as pálpebras unha negra sombra,
17por máis que non haxa crime nas miñas mans
e sexa sincero o meu rogar.
18Terra, non encubras o meu sangue
e que o meu laio non atope tobo!
19Aínda está no ceo a miña testemuña;
o meu garante, no máis alto,
20o meu intérprete, o meu amigo ante Deus:
diante del choran os meus ollos.
21Que el dirima entre o home e mais Deus
coma se xulga un preito entre home e home!
22Pois acaban, están contados os meus anos,
vou marchar polo camiño sen retorno.
Dereitos reservados: SEPT