Xob 10
10
1Dáme noxo a vida,
vou dar ó vento o meu laio,
hei falar con corazón amargo.
2Heille rogar a Deus: Non me condenes!
Faime saber cal é a túa causa contra min!
3Coidas ti que está ben oprimíresme,
e rexeitar a obra das túas mans,
mentres favoreces as matinacións dos impíos?
4Tes ti ollos de carne?
Ves ti as cousas como as ven os homes?
5Son os teus días coma os dos humanos?
Son os teus anos coma os do home?
6Ti, que estás a pescudar na miña chata,
que esculcas o meu pecado,
7por máis que me sabes non culpable
e que ninguén se ceiba das túas mans!
8Esas túas mans fixéronme na olería,
todo me moldearon, e vasme agora aniquilar?
9Lémbrate que me moldeaches de arxila
e que me has tornar ó po!
10Non me vertiches ti coma o leite
e coma o queixo me callaches?
11Vestíchesme de pel e carne
tecíchesme con ósos e tendóns;
12déchesme a vida, tivéchesme boa lei;
o teu coidado gardaba o meu espírito.
13E con todo, acochabas isto na túa mente!
Agora sei cal era a túa teima!
14Estabas a axexar por se eu pecaba
para non me deixar ir absolto.
15Se teño culpa, pobre de min!,
e aínda inocente, non erguerei a testa,
farto de aldraxes e bébedo de coitas.
16E se a erguese, cazarasme coma león,
renovando fazañas contra min.
17Repós contra min as túas testemuñas,
multiplicas cara a min a túa carraxe,
a cotío renovas as tropas que me atacan.
18E logo, por que me tiraches do ventre?
Mellor que morrese e que ninguén me ollase!
19Sería igual que se nunca existise:
conducido desde o ventre para a cova.
20Non son xa poucos os meus días de vida?
Déixeme El en paz para que relouque un intre
21Antes de que parta sen retorno
para o país das tebras e a negrume mortal
22para a terra da escuridade máis noitébrega,
sombra da morte, arredada da orde,
onde o mesmo alumar é tebra!"
Dereitos reservados: SEPT