2
زِندہ پتّھر تے مُقدّس قوم
1فیر ساری بدی تے سارے فریب تے مکّاری تے ساڑا تے بُرا آکھنا چھڈ کے۔ 2نَوِیں جمّیاں ہویاں بچّیاں وانگر کلام دے نَروَیر رُوحانی دُدّھ دی چاہ رکھو۔ پئی اوہدی راہِیں نجات پان لئی وَدھدے جاؤ۔ 3جے تُہانوں خُداوند دے مہربان ہون دا سواد آگیا اے۔
4اوہدے کول آ کے جیہڑا بندیاں دا ردّیا ہویا پر خُدا دا چُنیا تے قِیمتی جِیوندا پتّھر اے۔ 5تُسی وی جِیوندے پتّھراں وانگر رُوحانی گھر بندے جاندے ہو۔ تاں جو کاہِناں دا پاک فِرقہ بن کے اجیہاں رُوحانی قُربانِیاں چاہڑو۔ جیہڑیاں یِسُوع مسِیح دی راہِیں چَنگیاں لگدِیاں نیں 6ایس واسطے پاک کتاب وِچ لِکھیا اے۔ پئی
ویکھو مَیں صِیُّون وِچ نُکّر دے سِرے دا چُنیا ہویا
تے قِیمتی پتّھر دھرنا آں۔
جیہڑا اوہدے اُتّے اِیمان لیاؤندا اے۔ اوہنوں کدی نموشی نا ہوئے گی۔
7سو تُہاڈے اِیمان لیاؤن والیاں لئی تے اوہ قِیمتی اے۔ پر نا مَنّن والیاں لئی
اوہ پتّھر جِہنُوں راجاں نیں رَدّ کِیتا
اوہ ای نُکّر دے سِرے دا پتّھر ہوگیا۔
8تے ٹھیڈا لگّن دا پتّھر
تے ٹھوکر کھان دی چٹان ہویا
کیوں جو اوہ نافرمان ہو کے کلام توں ٹھیڈا کھاندے نیں۔
تے ایہدے لئی مُقرّر وی ہوئے سن۔
9پر تُسی اِک چُنی ہوئی نسل تے بادشاہی کاہِناں دا فِرقہ پاک قوم تے اجیہی اُمّت ہو جیہڑی خُدا دی خاص ملکیّت اے۔ تاں جو اوہدیاں خُوبِیاں ظاہر کرو۔ جِس تُہانوں ہنیرے وِچوں اپنے عجب چانن وِچ سدّیا اے۔ 10پہلاں تُسی کوئی اُمّت نئیں سو پر ہُن خُدا دی اُمّت اوہ۔ تُہاڈے اُتّے رَحم نئیں سی ہویا پر ہُن تُہاڈے اُتّے رَحم ہویا اے۔
خُدا دے غُلام
11پیاریو مَیں تُہاڈی مِنّت کرنا آں۔ پئی تُسی اپنے آپ نُوں پردیسی تے مُسافر جان کے اوہناں جِسم دِیاں خواہشاں توں بچے رہو جیہڑیاں رُوح نال لڑائی رکھدیاں نیں۔ 12تے غیر قوماں وِچ اپنا چال چَلّن نیک رکھو۔ تاں جو جیہڑیاں گلّاں وِچ اوہ تُہانوں بدکار جان کے تُہاڈے اُتّے عیب لاندے نیں تُہاڈے نیک کمّاں نُوں ویکھ کے اوہناں دے سببّوں پڑتال دے دِہاڑے خُدا دی وڈیائی کرن۔
13خُداوند دے لئی اِنسان دے ہر اِک انتظام دے تابعدار رہو۔ بادشاہ دے ایس لئی پئی اوہ سبھناں توں وَڈا اے۔ 14تے حاکماں دے ایس لئی پئی اوہ بدکاراں دی سزا تے نیکاں دی وڈیائی دے لئی اوہدے ولّوں گھلّے ہوئے نیں۔ 15کیوں جو خُدا دی ایہہ مرضی اے پئی تُسی نیکی کر کے جاہلاں دی نادانی دِیاں گلّاں نُوں بند کر دیو۔ 16تے اپنے آپ نُوں اَزاد سمجھو۔ پر ایس اَزادی نُوں بدی دا پردہ نا بناؤ۔ سگوں اپنے آپ نُوں خُدا دے غلام سمجھو۔ 17ساریاں دی عِزّت کرو۔ برادری نال مُحبّت رکھو۔ خُدا توں ڈرو بادشاہ دی عِزّت کرو۔
مسِیح دے دُکھاں دا نمونہ
18نَوکرو! بڑے خَوف نال اپنے مالکاں دے تابعیاں رہو۔ نا نِرے نیکاں تے حلِیماں ای دے۔ سگوں ڈاھڈیاں دے وی۔ 19کیوں جو جے کوئی خُدا دا خیال کر کے بے انصافی نال دُکھ سہے تے ایہہ چَنگا اے۔ 20ایس لئی پئی جے تُساں گُناہ کر کے ہُورے کھادے تے صبر کِیتا تے کِیہ وڈیائی اے؟ ہاں جے نیکی کر دیاں دُکھ پاندے تے صبر کر دے ہو۔ تے ایہہ خُدا دے اگّے چَنگا اے۔ 21تے تُسی ایسے لئی سَدّے گئے سو۔ کیوں جو مسِیح وی تُہاڈے لئی دُکھ پا کے تُہانوں اِک نمونہ دے گیا تاں جو اوہدے کُھرے اُتّے ٹُرو۔ 22نا اوس گُناہ کِیتا۔ تے نا ای اوہدے مُنھ توں مکر دی کوئی گلّ نِکلی۔ 23نا اوہ گالاں لے کے گالاں دیندا سی۔ نا ای دُکھ پا کے کِسے نُوں جِھڑکدا سی۔ سگوں اپنے آپ نُوں سَچّے مُنصف دے ہتّھ سونپدا سی۔ 24اوہ آپ ساڈے گُناہ نُوں اپنے بدن اُتّے چُک کے صلِیب اُتّے چڑھ گیا۔ تاں جو اسی گُناہ ولّوں مر کے راستبازی ولّوں جِیوئیے۔ تے اوہدے مار کھان نال تُسی چنگے کِیتے گئے۔ 25کیوں جو پہلاں تُسی بھیڈاں وانگر بُھلّے پِھردے سو۔ پر ہُن اپنیاں رُوحاں دے ایّالی تے نِگہبان دے کول فیر آ گئے ہو۔
