Jesaja 44
44
De läwendja Gott säajent un de Domheit (Noaheit) vom Jetzendeenst
1Un nu hia, Jakob, mien Kjnajcht, un du, Israel, däm ekj erwält ha. 2Soo sajcht de Har, dee die jemoakt un vom Muttalief aun die jeschaufen haft, dee die halpt: Enjst die nich, mien Kjnajcht Jakob, un du, Jeschurun (Rajchtschaufna), däm ekj erwält ha. 3Dan ekj woa Wota jeeten opp daut Darschtje, un Streem opp daut Drieeje; ekj woa mienen Jeist utjeeten opp dienen Somen, un mien Säajen opp diene Nokomen. 4Un see woaren oppgonen tweschen däm Grauss aus de Wiede aune Wota Streem. 5Disa woat sajen: Ekj sie däm Harn siena; un dee woat Jakob sienem Nomen aunroopen; un jana woat met siene Haunt schriewen: Ekj sie däm Harn siena, un woat däm Nomen Israel eavoll nanen.
6Soo sajcht de Har, de Kjennich Israels un sien Erleesa, Gott de Häaschoa: Ekj sie de Ieeschta un sie de Latzta, un buta mie es kjeen Gott. 7Un wäa vekjindicht aus ekj, soo vekjindicht hee daut un lajcht mie daut väa! - Von donn aus ekj daut Volkj de Uatiet enjesat ha? Un de Tookunft un waut doa komen woat, muchten see vekjindjen! 8Enjst junt nich un zettat nich! Ha ekj die daut nich ver lange Tiet hieren loten un die vekjindicht? Un jie sent miene Zeijen. Jeft daut eenen Gott buta mie? Un daut jeft kjeenen Fels, ekj weet kjeenen. 9De Jetzenbilda sent aula toop nuscht, un äare Lieblinj nutzen nuscht; un dee fa an zeijen, seenen nich un ha kjeene Erkjantnis, doamet see beschämt woaren. 10Wäa haft eenen Gott jemoakt un een Bilt jegoten, daut et nuscht nuzt? 11Kjikj, aule siene Frind woaren beschämt woaren; un de Kjensla sent blooss Menschen. Muchten see sikj aula vesaumlen, hankomen: Enjsten sellen see sikj, aula toop beschämt woaren! 12De Iesaschmett haft een Jereetschoft un oabeit bie eenem Kolegloot, un hee moakt daut met Homa un veoabeit daut met sienem kjraftjen Oarm. Hee woat uk hungrich un krauftloos; hee haft kjeen Wota jedrunken un woat meed. 13De Holtoabeida spaunt de Schnua, täkjent daut met däm Bliesteft aun, fieet daut met däm Häwel ut un täkjent daut met däm Zerkjel aun; un hee moakt daut aus daut Bilt von eenem Maun, aus de Scheenheit von eenem Mensch, doamet daut en eenem Hus wont. 14Maun hakt sikj Zeeda auf, ooda nemt eene Steenieekj ooda eene Ieekj, un sieekjt sikj unja de Beem em Woolt eene ut; maun plaunt eene Ficht, un de Räajen moakt ar aum waussen. 15Un daut deent däm Mensch toom Fia moaken, un hee nemt doavon un woamt sikj; hee hett uk un backt Broot; uk veoabeit hee daut to eenem Gott un schmitt sikj ver am dol, moakt een Jetzenbilt doavon un bäd daut aun. 16De Halft doavon haft hee em Fia vebrent; bie de Halft doavon at hee Fleesch, brod eenen Brode un woat saut; uk woamt hee sikj un sajcht: Ha! Mie woat woam, ekj feel Fia. 17Un daut Äwaje doavon moakt hee to eenem Gott, too sienem Jetzenbilt; hee bäd daut aun un schmitt sikj ver am dol, un hee bäd to am un sajcht: Rad mie, dan du best mien Gott!
18See ha kjeene Erkjantnis un kjeene Ensecht; dan hee haft äare Uagen vekjleewt, daut see nich seenen, un äare Hoaten, daut see nich vestonen. 19Un maun nemt daut nich too Hoaten, un doa es kjeene Erkjantnis un kjeene Ensecht, daut maun sajcht: De Halft doavon ha ekj em Fia vebrent, un opp siene Kole uk Broot jebackt, Fleesch jebrot, un ha jejäten; un daut Äwaje doavon sull ekj to eenem Aufschu moaken, ekj sull een Stekj Holt aunbäden? 20Wäa de Ausch nojeit - een bedroagdet Hoat haft am erren jefieet, soo daut hee siene Seel nich raden kaun un sajcht: Es nich Läajes en miene Rajchte?
21Denkj doaraun, Jakob un Israel! Dan du best mien Kjnajcht. Ekj ha die jeschaufen, du best mien Kjnajcht; Israel, du woascht nich von mie vejäten woaren. 22Ekj ha diene Äwaträdungen jetiljt aus eenen Näwel, un aus eene Wolkj diene Sinden. Drei no mie om, dan ekj ha die erleest! 23Jubelt, jie Himmel! Dan de Har haft daut jedonen; freit junt, jie Deepe de Ieed! Bräakjt en Jubel ut, jie Boaj, du Woolt un jiedra Boom doabennen! Dan de Har haft Jakob erleest, un aun Israel veharlicht hee sikj.
De Norecht vonne Harschoft von Kierus toom Heil fa Israel
24Soo sajcht de Har, dien Erleesa un dee vom Muttalief aun die jeschaufen haft: Ekj, de Har, sie daut, dee aules wirkjt, dee de Himmel utstrakjt, ekj auleen, dee, de Ieed utbreed derch mie selfst; 25dee de Wundatieekjen de Läajna tonuscht moakt un de Woasaja too Noaren moakt; dee de Weise trigjdrenjt un äa Weete too Noaheit moakt; 26dee daut Wuat von sienem Kjnajcht bestädicht un däm Rot von siene Booten vollfieet; dee von Jerusalem räd: Daut saul bewont woaren! Un von de Städa von Juda: See sellen oppjebut woaren, un ekj well siene Trimma wada opprechten! 27Dee to de deepe Wota sajcht: Drieej ut, un ekj well diene Streem utdräjen! 28Dee von Kierus sajcht: Mien Hoad, un dee aul mien Wooljefaulen vollfieet, endäm hee von Jerusalem sajen woat: Daut woat oppjebut! Un vom Tempel: Hee woat jejrindet!
Currently Selected:
Jesaja 44: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
Jesaja 44
44
De läwendja Gott säajent un de Domheit (Noaheit) vom Jetzendeenst
1Un nu hia, Jakob, mien Kjnajcht, un du, Israel, däm ekj erwält ha. 2Soo sajcht de Har, dee die jemoakt un vom Muttalief aun die jeschaufen haft, dee die halpt: Enjst die nich, mien Kjnajcht Jakob, un du, Jeschurun (Rajchtschaufna), däm ekj erwält ha. 3Dan ekj woa Wota jeeten opp daut Darschtje, un Streem opp daut Drieeje; ekj woa mienen Jeist utjeeten opp dienen Somen, un mien Säajen opp diene Nokomen. 4Un see woaren oppgonen tweschen däm Grauss aus de Wiede aune Wota Streem. 5Disa woat sajen: Ekj sie däm Harn siena; un dee woat Jakob sienem Nomen aunroopen; un jana woat met siene Haunt schriewen: Ekj sie däm Harn siena, un woat däm Nomen Israel eavoll nanen.
6Soo sajcht de Har, de Kjennich Israels un sien Erleesa, Gott de Häaschoa: Ekj sie de Ieeschta un sie de Latzta, un buta mie es kjeen Gott. 7Un wäa vekjindicht aus ekj, soo vekjindicht hee daut un lajcht mie daut väa! - Von donn aus ekj daut Volkj de Uatiet enjesat ha? Un de Tookunft un waut doa komen woat, muchten see vekjindjen! 8Enjst junt nich un zettat nich! Ha ekj die daut nich ver lange Tiet hieren loten un die vekjindicht? Un jie sent miene Zeijen. Jeft daut eenen Gott buta mie? Un daut jeft kjeenen Fels, ekj weet kjeenen. 9De Jetzenbilda sent aula toop nuscht, un äare Lieblinj nutzen nuscht; un dee fa an zeijen, seenen nich un ha kjeene Erkjantnis, doamet see beschämt woaren. 10Wäa haft eenen Gott jemoakt un een Bilt jegoten, daut et nuscht nuzt? 11Kjikj, aule siene Frind woaren beschämt woaren; un de Kjensla sent blooss Menschen. Muchten see sikj aula vesaumlen, hankomen: Enjsten sellen see sikj, aula toop beschämt woaren! 12De Iesaschmett haft een Jereetschoft un oabeit bie eenem Kolegloot, un hee moakt daut met Homa un veoabeit daut met sienem kjraftjen Oarm. Hee woat uk hungrich un krauftloos; hee haft kjeen Wota jedrunken un woat meed. 13De Holtoabeida spaunt de Schnua, täkjent daut met däm Bliesteft aun, fieet daut met däm Häwel ut un täkjent daut met däm Zerkjel aun; un hee moakt daut aus daut Bilt von eenem Maun, aus de Scheenheit von eenem Mensch, doamet daut en eenem Hus wont. 14Maun hakt sikj Zeeda auf, ooda nemt eene Steenieekj ooda eene Ieekj, un sieekjt sikj unja de Beem em Woolt eene ut; maun plaunt eene Ficht, un de Räajen moakt ar aum waussen. 15Un daut deent däm Mensch toom Fia moaken, un hee nemt doavon un woamt sikj; hee hett uk un backt Broot; uk veoabeit hee daut to eenem Gott un schmitt sikj ver am dol, moakt een Jetzenbilt doavon un bäd daut aun. 16De Halft doavon haft hee em Fia vebrent; bie de Halft doavon at hee Fleesch, brod eenen Brode un woat saut; uk woamt hee sikj un sajcht: Ha! Mie woat woam, ekj feel Fia. 17Un daut Äwaje doavon moakt hee to eenem Gott, too sienem Jetzenbilt; hee bäd daut aun un schmitt sikj ver am dol, un hee bäd to am un sajcht: Rad mie, dan du best mien Gott!
18See ha kjeene Erkjantnis un kjeene Ensecht; dan hee haft äare Uagen vekjleewt, daut see nich seenen, un äare Hoaten, daut see nich vestonen. 19Un maun nemt daut nich too Hoaten, un doa es kjeene Erkjantnis un kjeene Ensecht, daut maun sajcht: De Halft doavon ha ekj em Fia vebrent, un opp siene Kole uk Broot jebackt, Fleesch jebrot, un ha jejäten; un daut Äwaje doavon sull ekj to eenem Aufschu moaken, ekj sull een Stekj Holt aunbäden? 20Wäa de Ausch nojeit - een bedroagdet Hoat haft am erren jefieet, soo daut hee siene Seel nich raden kaun un sajcht: Es nich Läajes en miene Rajchte?
21Denkj doaraun, Jakob un Israel! Dan du best mien Kjnajcht. Ekj ha die jeschaufen, du best mien Kjnajcht; Israel, du woascht nich von mie vejäten woaren. 22Ekj ha diene Äwaträdungen jetiljt aus eenen Näwel, un aus eene Wolkj diene Sinden. Drei no mie om, dan ekj ha die erleest! 23Jubelt, jie Himmel! Dan de Har haft daut jedonen; freit junt, jie Deepe de Ieed! Bräakjt en Jubel ut, jie Boaj, du Woolt un jiedra Boom doabennen! Dan de Har haft Jakob erleest, un aun Israel veharlicht hee sikj.
De Norecht vonne Harschoft von Kierus toom Heil fa Israel
24Soo sajcht de Har, dien Erleesa un dee vom Muttalief aun die jeschaufen haft: Ekj, de Har, sie daut, dee aules wirkjt, dee de Himmel utstrakjt, ekj auleen, dee, de Ieed utbreed derch mie selfst; 25dee de Wundatieekjen de Läajna tonuscht moakt un de Woasaja too Noaren moakt; dee de Weise trigjdrenjt un äa Weete too Noaheit moakt; 26dee daut Wuat von sienem Kjnajcht bestädicht un däm Rot von siene Booten vollfieet; dee von Jerusalem räd: Daut saul bewont woaren! Un von de Städa von Juda: See sellen oppjebut woaren, un ekj well siene Trimma wada opprechten! 27Dee to de deepe Wota sajcht: Drieej ut, un ekj well diene Streem utdräjen! 28Dee von Kierus sajcht: Mien Hoad, un dee aul mien Wooljefaulen vollfieet, endäm hee von Jerusalem sajen woat: Daut woat oppjebut! Un vom Tempel: Hee woat jejrindet!
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.