Jesaja 43
43
Israel siene Erleesunk derch Jnod
1Un nu, soo sajcht de Har, dee die jeschaufen haft, Jakob, un dee die jemoakt haft, Israel: Enjst die nich, dan ekj ha die erleest; ekj ha die bie dienem Nomen jeroopen, du best miena. 2Wan du derch Wota jeist, ekj sie bie die, un derch Streem, see woaren die nich äwastreemen; wan du derch Fia jeist, woascht du nich vesenjt woaren, un de Flaum woat die nich vebrennen. 3Dan ekj sie de Har, dien Gott, ekj, dee Heilja Israels, dien Rada; ekj jäw Ägipten aus dien Leesjelt han, Ätiopien un Seba aun diene Städ. 4Wiels du dia, wieetvoll best en miene Uagen, un ekj die leef ha, soo woa ekj Menschen hanjäwen aun diene Städ un Velkja enne Städ dien Läwen. 5Enjst die nich, dan ekj sie met die; vom Oppgank häa woa ekj dienen Somen brinjen, un vom Unjagank häa woa ekj die saumlen. 6Ekj woa toom Nuaden sajen: Jeff rut! Un toom Sieden: Hool nich trigj, brinj miene Säns von wiet un miene Dajchta vom Enj de Ieed, 7eenen jiedren, dee met mienem Nomen jenant es, un däm ekj to miene Iea jemoakt, däm ekj jeschaufen, jo, jemoakt ha!
8Leid daut blinje Volkj rut, daut doch Uagen haft, un de Doofe, dee doch Uaren ha! 9Aule Nazionen muchten sikj metenaunda vesaumlen, un de Velkja toopkomen! Wäa unja an kaun soowaut vekjindjen? Soo muchten see ons von Frieejoa hieren loten! Muchten see äare Zeijen stalen un jerajchtfoadicht woaren, daut maun daut hieet un sajen: Daut es Woarheit! 10Jie sent miene Zeijen, sajcht de Har, un mien Kjnajcht, däm ekj utjewält ha: Doamet jie erkjanen un mie jleewen un ennseenen, daut ekj dee selja sie. Ver mie wort kjeen Gott jemoakt, un no mie woat kjeena sennen. 11Ekj, ekj sie de Har, un buta mie es kjeen Rada (Halpa). 12Ekj ha vekjindicht un jerat un sajen loten, un kjeen framda Gott wia unja junt; un jie sent miene Zeijen, sajcht de Har, un ekj sie Gott. 13Jo, von jeehäa sie ekj deeselwja; un doa es kjeena, dee ut miene Haunt raden kaun. Ekj wirkj, un wäa kaun daut aufdreien?
14Soo sajcht de Har, jun Erleesa, de Heilja Israels: Om junthaulwen ha ekj no Babel jeschekjt; un ekj woa an aule aus Flichtlinja raufjoagen, un uk de Chaldäa, opp äare stolte Schäp. 15Ekj, de Har, sie jun Heilja, ekj, dee Erschaufa Israel, jun Kjennich.
16Soo sajcht de Har, dee eenen Wajch em Mäa jeft, un eenen Stich em majchtjen Wota; 17dee Woages un Pieed uttrakjen lat, Häa un Held - see ligjen toop doa, stonen nich wada opp; see sent utjelascht, aufjebrent aus eene Dacht: 18Denkjt nich aun Frieejoa, un äwa de Dinj de oole Tiet denkjt nich no! 19Kjikj, ekj wirkj Nieet; nu kjemt daut opp; woa jie daut nich erfoaren? Jo, ekj moak derch de Wieste eenen Wajch, Streem derch daut drieeje Launt. 20De Tieren vom Flekj woaren mie lowen (ieren), Schakale un Strausse; dan ekj woa Wota jäwen enne Wieste, Streem em drieejen Launt, om mien Volkj too drenkjen, miene Uterwälde. 21Dit Volkj, daut ekj mie jemoakt ha, see sellen mien Riem vetalen.
22Doch nich mie hast du aunjeroopt, Jakob, daut du die om mie bemieecht hautst, Israel! 23Du hast mie de Schop von diene Brauntopfa nich jebrocht, un met diene Schlachtopfa hast du mie nich jeieet; ekj ha die nich met Speisopfa too schaufen jemoakt, noch met Weiruak die meed jemoakt; 24du hast mie nich fa Jelt Jewerzrua jekoft, noch met däm Fat von diene Schlachtopfa mie erjatst. Oba du hast mie too schaufen jemoakt met diene Sinden, du hast mie meed jemoakt met diene Misdoten. 25Ekj, ekj sie daut, dee diene Äwaträdungen jetiljt om mienthaulwen; un diene Sinden well ekj nich mea jedenkjen. 26Roop mie daut em Jedajchnis, wie wellen rechten metenaunda; vetal doch, doamet du jerajchtfoadicht woascht! 27Dien ieeschta Voda haft jesindicht, un diene Vemedla sent von die aufjefollen. 28Un ekj ha de Ferschten vom Heilichtum entheilicht, un Jakob däm Baun un Israel däm Spott hanjejäft.
Currently Selected:
Jesaja 43: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
Jesaja 43
43
Israel siene Erleesunk derch Jnod
1Un nu, soo sajcht de Har, dee die jeschaufen haft, Jakob, un dee die jemoakt haft, Israel: Enjst die nich, dan ekj ha die erleest; ekj ha die bie dienem Nomen jeroopen, du best miena. 2Wan du derch Wota jeist, ekj sie bie die, un derch Streem, see woaren die nich äwastreemen; wan du derch Fia jeist, woascht du nich vesenjt woaren, un de Flaum woat die nich vebrennen. 3Dan ekj sie de Har, dien Gott, ekj, dee Heilja Israels, dien Rada; ekj jäw Ägipten aus dien Leesjelt han, Ätiopien un Seba aun diene Städ. 4Wiels du dia, wieetvoll best en miene Uagen, un ekj die leef ha, soo woa ekj Menschen hanjäwen aun diene Städ un Velkja enne Städ dien Läwen. 5Enjst die nich, dan ekj sie met die; vom Oppgank häa woa ekj dienen Somen brinjen, un vom Unjagank häa woa ekj die saumlen. 6Ekj woa toom Nuaden sajen: Jeff rut! Un toom Sieden: Hool nich trigj, brinj miene Säns von wiet un miene Dajchta vom Enj de Ieed, 7eenen jiedren, dee met mienem Nomen jenant es, un däm ekj to miene Iea jemoakt, däm ekj jeschaufen, jo, jemoakt ha!
8Leid daut blinje Volkj rut, daut doch Uagen haft, un de Doofe, dee doch Uaren ha! 9Aule Nazionen muchten sikj metenaunda vesaumlen, un de Velkja toopkomen! Wäa unja an kaun soowaut vekjindjen? Soo muchten see ons von Frieejoa hieren loten! Muchten see äare Zeijen stalen un jerajchtfoadicht woaren, daut maun daut hieet un sajen: Daut es Woarheit! 10Jie sent miene Zeijen, sajcht de Har, un mien Kjnajcht, däm ekj utjewält ha: Doamet jie erkjanen un mie jleewen un ennseenen, daut ekj dee selja sie. Ver mie wort kjeen Gott jemoakt, un no mie woat kjeena sennen. 11Ekj, ekj sie de Har, un buta mie es kjeen Rada (Halpa). 12Ekj ha vekjindicht un jerat un sajen loten, un kjeen framda Gott wia unja junt; un jie sent miene Zeijen, sajcht de Har, un ekj sie Gott. 13Jo, von jeehäa sie ekj deeselwja; un doa es kjeena, dee ut miene Haunt raden kaun. Ekj wirkj, un wäa kaun daut aufdreien?
14Soo sajcht de Har, jun Erleesa, de Heilja Israels: Om junthaulwen ha ekj no Babel jeschekjt; un ekj woa an aule aus Flichtlinja raufjoagen, un uk de Chaldäa, opp äare stolte Schäp. 15Ekj, de Har, sie jun Heilja, ekj, dee Erschaufa Israel, jun Kjennich.
16Soo sajcht de Har, dee eenen Wajch em Mäa jeft, un eenen Stich em majchtjen Wota; 17dee Woages un Pieed uttrakjen lat, Häa un Held - see ligjen toop doa, stonen nich wada opp; see sent utjelascht, aufjebrent aus eene Dacht: 18Denkjt nich aun Frieejoa, un äwa de Dinj de oole Tiet denkjt nich no! 19Kjikj, ekj wirkj Nieet; nu kjemt daut opp; woa jie daut nich erfoaren? Jo, ekj moak derch de Wieste eenen Wajch, Streem derch daut drieeje Launt. 20De Tieren vom Flekj woaren mie lowen (ieren), Schakale un Strausse; dan ekj woa Wota jäwen enne Wieste, Streem em drieejen Launt, om mien Volkj too drenkjen, miene Uterwälde. 21Dit Volkj, daut ekj mie jemoakt ha, see sellen mien Riem vetalen.
22Doch nich mie hast du aunjeroopt, Jakob, daut du die om mie bemieecht hautst, Israel! 23Du hast mie de Schop von diene Brauntopfa nich jebrocht, un met diene Schlachtopfa hast du mie nich jeieet; ekj ha die nich met Speisopfa too schaufen jemoakt, noch met Weiruak die meed jemoakt; 24du hast mie nich fa Jelt Jewerzrua jekoft, noch met däm Fat von diene Schlachtopfa mie erjatst. Oba du hast mie too schaufen jemoakt met diene Sinden, du hast mie meed jemoakt met diene Misdoten. 25Ekj, ekj sie daut, dee diene Äwaträdungen jetiljt om mienthaulwen; un diene Sinden well ekj nich mea jedenkjen. 26Roop mie daut em Jedajchnis, wie wellen rechten metenaunda; vetal doch, doamet du jerajchtfoadicht woascht! 27Dien ieeschta Voda haft jesindicht, un diene Vemedla sent von die aufjefollen. 28Un ekj ha de Ferschten vom Heilichtum entheilicht, un Jakob däm Baun un Israel däm Spott hanjejäft.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.