Liera 8
8
1Wäa es aus de Weisa, un wäa vesteit de Diedinj de Dinj? De Weisheit vom Mensch bedacht sien Aunjesecht, un de Krauft vom Aunjesecht woat vewaundelt. 2Ekj saj: Ha acht opp däm Befäl vom Kjennich, un zwoa wäajen de Vespräakjunk Gottes. 3Spood die nich, von am wajchtogonen, lot die nich en eene beese Sach en, dan hee deit aules, waut hee well; 4wiels daut Kjennichswuat eene Macht es, un wäa well to am sajen: Waut deist du? 5Wäa daut Jeboot helt, woat nuscht Beeset erfoaren, un eenem Weisen sien Hoat woat erfoaren de Tiet un rechtaliche Entscheidunk. 6Dan fa jiedre Sach jeft daut eene Tiet un eene rechtaliche Entscheidunk; dan daut Onjlekj de Menschen laust schwoa opp am; 7dan hee weet nich, waut woaren woat; dan wäa saul am daut toweeten loten, woo daut woaren woat? 8Kjeen Mensch haft Macht äwa däm Wint, däm Wint trigjtohoolen; un kjeena haft Macht äwa däm Doodesdach; un kjeene Entlotung jeft daut em Kjrich; un de Gottloosichkjeit woat däm nich raden, dee daut eeft. 9Daut aules ha ekj jeseenen, un ha mien Hoat opp aulet Doonen jerecht, daut unjre Sonn passieet, too Tiet, woo de Mensch äwa de Menschen harscht too äarem Onjlekj.
10Un dan ha ekj Gottloose jeseenen, dee begroft worden un too Ru enjinjen; oba deejanje, dee rajcht jehaundelt hauden, muste von de heilje Städ wajchtrakjen un worden enne Staut vejäten. Uk daut es Eitelkjeit. 11Wiels daut Uadeel äwa de beese Doten nich schwind vollbrocht woat, doarom es daut Hoat de Menschenkjinja en an voll, Beeset to doonen; 12wiels een Sinda 100-mol Beeset deit un doch siene Doag velenjat uk wan ekj weet, daut et dän, dee Gott ferchten, goot gonen woat, wiels see sikj ver am ferchten; 13oba däm Gottloosen woat daut nich goot gonen, un hee woat, aus de Schauten, siene Doag nich velenjren, wiels hee sikj ver Gott nich fercht. 14Daut es eene Eitelkjeit, dee oppe Ieed passieet: Daut et Jerajchte jeft, dee nom Doonen de Gottloose soo jeit, un daut et Gottloose jeft, dee nom Doonen de Jerajchte soo jeit. Ekj säd, daut uk dit Eitelkjeit es. 15Un ekj freid mie met Dank, wiels daut fa däm Mensch nuscht Bätret unja de Sonn jeft, aus to äten un to drinkjen un sikj too freien; un dit woat am bejleiten bie siene Mieej, siene Läwensdoag derch, dee Gott am unja de Sonn jejäft haft.
16Aus ekj mien Hoat doano recht, Weisheit too erkjanen, un daut Driewen too beseenen, daut oppe Ieed passieet, - dan nich bie Dach noch bie Nacht sitt hee däm Schlop met siene Uagen, 17doa ha ekj betrafs däm gaunzen Woakj Gottes jeseenen, daut de Mensch daut Woakj nich finjen kaun, daut unjre Sonn passieet, endäm de Mensch sikj bemieecht daut to sieekjen, oba daut nich foten kaun. Un selfst wan de Weisa daut to erkjanen meent, kaun hee daut doch nich finjen.
Currently Selected:
Liera 8: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.