5. Mose 2
2
De Wajch derch de Wieste – Sihon woat jeschloagen
1Un wie dreiden ons un jinjen no de Wieste, oppem Wajch nom Schelpmäa, aus de Har to mie jerät haud; un väl Doag ommjinj wie de Boaj Seir. 2Un de Har räd to mie un säd: 3Lang jenuach ha jie dise Boaj omgonen; dreit junt nom Nuaden. 4Un befäl däm Volkj un saj: Jie woaren nu derch de Breeda äa Launt gonen, de Kjinja Esau, dee en Seir wonen, un see woaren sikj fa junt ferchten; soo habt acht! 5Lot junt nich en, met an em Striet, dan ekj woa junt nich eenen Footbreed von äarem Launt jäwen; dan de Boaj Seir ha ekj däm Esau aus Ieejentum jejäft. 6Äten sell jie fa Jelt bie an kjeepen, daut jie äten, un uk Wota sell jie fa Jelt von an kjeepen, daut jie drinkjen. 7Dan de Har, dien Gott, haft die jesäajent en aulem Woakj diene Henj. Hee kjant diene Reis derch dise groote Wieste; dise 40 Joa es de Har, dien Gott, met die jewast; daut haft die aun nuscht jefällt.
8Un wie jinjen wieda, aun onse Breeda, de Kjinja Esau, vebie, dee en Seir wonen, vom Wajch enne Läacht, von Elat un von Ezjon-Geber häa; un wie dreiden ons un jinjen oppem Wajch no de Wieste von Moab. 9Un de Har räd to mie: Bedrenj de Moabita nich un lot die nich em Striet met an en, dan ekj woa die von äarem Launt kjeen Ieejentum jäwen; dan Ar ha ekj de Kjinja Loot aus Ieejentum jejäft. 10Verhäa wonden de Emim doa, een grootet un stoakjet un huaget Volkj, aus de Enakim. 11Uk see woaren fa Riesen jehoolen, aus de Enakim; un de Moabita nanen an Emim. 12Un en Seir wonden verhäa de Horita; oba de Kjinja Esau juagen an rut un vetiljde an ver sikj un wonden aun äare Städ, soo aus Israel däm Ieejendooms Launt jedonen, daut de Har an jejäft haft. 13Nu moakt junt opp un got äwa däm Bach Sered. Un wie jinjen äwa däm Bach Sered.
14Oba de Doag, dee wie von Kades-Barnea jegonen sent, bat wie äwa däm Bach Sered jinjen, wieren 38 Joa, bat daut gaunze Jeschlajcht de Kjrichsmana ut däm Loaga oppjeräwen wia, soo aus de Har an jeschwuaren haud. 15Uk de Haunt Gottes wia jäajen an, om an ut däm Loaga too vetiljen, bat see oppjeräwen wieren.
16Un daut passieed, aus aule Kjrichsmana ut de Volkjsmedd wajchjestorwen wieren, 17doa räd de Har to mie un säd: 18Du woascht vondoag de Jrensen von Moab, von Ar, äwagonen, 19un de Kjinja Amon nodakomen; du saust an nich bedrenjen un die nich met an em Striet ennloten, dan ekj woa die von däm Launt de Kjinja Amon nuscht aus Ieejentum jäwen; dan ekj ha daut de Kjinja Loot aus Ieejentum jejäft. 20Fa een Launt de Riesen woat dit jehoolen; doa wonden Riesen ver däm, un de Amonita nanden an Samsummita; 21een grootet un stoakjet un huaget Volkj, aus de Enakim; un ver an - vetiljd de Har an, un see juagen an rut un wonden en äare Städ; 22soo aus hee daut fa de Kjinja Esau jedonen haud, dee en Seir wonen, ver dee hee de Horita vetiljd; un see juagen an rut un wonen en äare Städ bat opp disem Dach. 23Un de Awita, dee en Darpa wonden bat Gaza, - de Kaftorim, dee ut Kaftor kaumen, vetiljde dee selje un wonden aun äare Städ. 24Moakt junt opp, got wieda un got äwa däm Fluss Arnon. Kjikj, ekj ha Sihon, däm Kjennich von Hesbon, de Amorita, un sien Launt en diene Haunt jejäft; fang aun, nämt aus Ieejentum un bekjamf an! 25Aun disem Dach well ekj aunfangen, dien Schrakj un diene Angst opp de Velkja unja däm gaunzen Himmel too lajen, dee daut von die hieren un ver die zetren un ver die sikj enjsten woaren.
26Un ekj schekjt Bootschofta ut de Wieste Kedemot aun Sihon, däm Kjennich von Hesbon, met frädliche Wieed, un säd: 27Lot mie derch dien Launt gonen! Blooss oppe Gaussen well ekj gonen, ekj well noch rajchtsch noch linkjsch aufbäaje; 28Äten saust du mie fa Jelt vekjeepen, daut ekj ät, un Wota saust du mie fa Jelt jäwen, daut ekj drinkj. Blooss met miene Feet well ekj derch gonen - 29aus mie de Kjinja Esau jedonen ha, dee en Seir wonen, un de Moabita, dee en Ar wonen - bat ekj äwa däm Jordan en daut Launt kom, daut de Har, ons Gott, ons jeft. 30Oba Sihon, de Kjennich von Hesbon, wull ons nich bie sikj derchgonen loten; dan de Har, dien Gott, haud sien Jeist hoat jemoakt un sien Hoat vestokt, om daut hee an en diene Haunt jeef, aus daut aun disem Dach es. 31Un de Har räd to mie: Kjikj, ekj ha aunjefongen, Sihon un sien Launt ver die hantojäwen; fang aun, nemm daut Launt aus dien Ieejentum en. 32Un Sihon jinkj ut, ons entjäajen, hee un aul sien Volkj, toom Kaumf no Jahaz. 33Oba de Har, ons Gott, jeef am ver ons han; un wie schluagen am un siene Säns un aul sien Volkj. 34Un en dee selje Tiet neem wie aul siene Städa en, un wie vebaunten äa gaunzet Volkj; Mana un Frues un Kjinja; wie leeten kjeene Wajchjerande äwa. 35Blooss daut Vee neem wie fa ons un däm Raup de Städa, dee wie ennämen. 36Von Aroer, daut aum Äwa vom Fluss Arnon es, un zwoa von de Staut, dee enne Fluss Läacht licht, bat Gilead wia kjeene Staut, dee ons too stoakj jewast wia: Aules jeef de Har, ons Gott, ver ons han. 37Blooss däm Launt de Kjinja Amon, de gaunze Sied vom Fluss Jabbok, best du nich noda jekomen, noch de Städa oppe Boaj, no aulem, waut de Har, ons Gott, veboden haud.
Currently Selected:
5. Mose 2: PBJHF
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
© SW-Radio e.V.
