دانیال 4

نِبوکَدنِزَرئے واب

1چه بادشاه نِبوکَدنِزَرئے نێمگا،

په اے جهانا نِشتگێن سجّهێن کئوم و راج و هر زبانئے مردمان.

شما گێشا گێش اێمن باتێت.

2هما نشانی که بُرزێن اَرشئے هُدایا منا پێش داشتگ‌اَنت و هما مۆجزه که په من کرتگ‌اَنتی، وشَّ بان که شمارا بگوَشانِش.

3آییئے نشانی زبردست اَنت و

مۆجزه، پُرزۆر.

آییئے بادشاهی تان اَبد هست‌اِنت و

هُکمرانی‌ای نَسلانی نَسل برجاه.

4منِ نِبوکَدنِزَر وتی لۆگا آسودگ، وتی کلاتا وشّ و آباد اَتان. 5من وابے دیست و تُرسێا منا مان پتات. گَندلانی سرا، منی هئیال و شُبێنان منا تُرسێنت. 6گڑا من هُکم دات که بابِلئے سجّهێن دانا آرگ ببنت تانکه منی وابا مانا بکننت. 7وهدے جادوگر، ساهر، نجومی و اِستارزانت آتکنت، من گۆن آیان وتی واب گوَشت بله آیان منی واب مانا کرت نکرت. 8بله گُڈسرا دانیال که آییئے نام، منی هُدائے نامئے هسابا بِلْتِشازَر اِنت، منی کِرّا آتک. آییا پاکێن هُدایانی روه مان اِنت. من گۆن آییا وتی واب گوَشت: 9”او بِلْتِشازَر، نجومیانی مستر! منَ زانان که ترا پاکێن هُدایانی روه مان اِنت و هچّ رازئے زانگ په تئو گران نه‌اِنت. اے منی واب اِنت که من دیستگ، نون په من مانایی کن.

10من گَندلانی سرا، اے شُبێن دیستنت: من چارگا اَتان تَه گِندان، زمینئے نیاما درچکے و درچک سکّ بُرز اِنت. 11درچک رُدان و مستر بئیان اِنت. اِشیئے بُرزی تان آسمانا سَر اِنت و چه زمینئے گُڈّی هَدّ و سیمسَران زاهر اِنت. 12تاکی ڈئولدار اَنت، بَر و سَمرا بار اِنت و په سجّهێنان وراکی پِر اِنت. په زمینئے جانوَران ساهگے و آسمانئے مُرگ اِشیئے شاهڑانی#4‏:12 شاهڑ، بزان درچکئے شاهَل، شاه، ٹال. سرا کُدۆهَ بندنت و نِندنت. هر سَهدار چه اشیا وراکَ وارت.

13وهدے گندلان وپتگ‌اَتان، شُبێنانی تها دیستُن، تَه منی دێما پاکێن مردمے، بزان کاسدے، چه آسمانا جَهلاد پێداک اِنت. 14آییا گۆن بُرزێن تئوارێا گوَشت: ’درچکا گُڈّ و شاهڑانی بُرّ و تاکانی سِند و برانی شِنگ و شانگ کن. بِلّ که جانوَر چه اِشیئے ساهگا درَ کاینت و تچنت و مُرگ چه اِشیئے شاهڑان بالَ کننت. 15بله درچکئے بُنڈا بِلّ که گۆن وَنڈال و ریشَّگان بِمانیت تانکه گۆن آسن و بْرنجێن پَٹّیێا پتایَگ ببیت و دشتئے سبزَگانی تها پَشت بکپیت. بِلّی چه آسمانئے نۆدا#4‏:15 نۆد، بزان نَمبی. تَرَّ بیت و بِلّ که جنگلی جانوَرانی نیاما دشتئے سبزَگانی سرا زندگَ بیت. 16بِلّ که اِشیئے دل چه مردمی دلێا بدل کنگ ببیت و اِشیا جانوَری دلے دئیگ ببیت و بِلّ که تان هَپت زمانَگا#4‏:16 باز زانتکارئے هئیال اِش اِنت که اے هَپت سال اِنت. بند 23 و 25آ هم همے هبر اِنت. اَنچُش بِمانیت.

17اے هُکمئے جار کاسدان جتگ، پاکێنان اِشیئے هُکم داتگ، تانکه زندگێن مردم بزاننت که بُرزێن اَرشئے هُدا انسانی بادشاهیانی سرا هُکمران اِنت و اے بادشاهیان هما مردما دنت که هُدائے جندَ لۆٹیت. تنتنا#4‏:17 تَنْتَنا، بزان هَتّا، تان اے هَدّا که. کمزاتێن مردمان هم اے بادشاهیانی سرا هاکمَ کنت.‘ 18اے هما واب اِنت که منِ بادشاه نِبوکَدنِزَرا دیستگ. او بِلْتِشازَر! نون تئو اِشیا مانا کن، پرچا که منی بادشاهیئے هچّ دانا اِشیا مانا کرتَ نکنت، بله تئو کرتیَ کنئے چێا که ترا پاکێن هُدایانی روه مان اِنت.“

وابئے مانا

19گڑا دانیال، که دومی نامی بِلْتِشازَر اَت، په دمانێا هئیران بوت، هئیالان پرێشان کرت. بادشاها گوَشت: ”بِلْتِشازَر! واب و وابئے مانایا مئیل که ترا پرێشان بکنت.“ بِلتِشازَرا گوَشت: ”منی واجه! دْرێگتا#4‏:19 دْرێگتا، بزان دْرێگتێن، دْرێچا. پارسی و اردو ”کاش“. اے واب تئیی دژمنانی بارئوا بوتێن و اِشیئے مانا هم په تئیی بَدواهان. 20اے درچک که تئو دیستگ، همے که رُست و زۆرمند بوت، بُرزیا آسمانا سر بوت و چه زمینئے سجّهێن هَدّ و سیمسران زاهر اَت، 21تاکی ڈئولدار اَتنت و بری بێکساس و په سجّهێنان وراکی پِر اَت و آییئے ساهگا جنگلی جانوَرَ نِشتنت و شاهڑانی سرا بالی مُرگانی کدۆه اَتنت، 22اے درچک تئو ائے، او بادشاه! چێا که تئو مزن و پُرواک ائے و تئیی مزنی رُستگ و آسمانا سر اِنت و تئیی بادشاهی تان زمینئے گُڈّی هَدّ و سیمسران رَستگ. 23تئوِ بادشاها کاسدے دیست، پاکێنے، چه آسمانا اێر آیگ و گوَشگا اَت: ’درچکا گُڈّ و برباد کن، بله درچکئے بُنڈا بِلّ که گۆن ونڈال و ریشَّگان بِمانیت تانکه گۆن آسن و بْرنجێن پَٹّیێا پتایَگ ببیت و دشتئے سبزَگانی تها پَشت بکپیت. بِلّی چه آسمانئے نۆدا تَرَّ بیت، و بِلّ که جنگلی جانوَرانی نیاما زندگَ بیت. بِلّ تان هپت زمانَگا اَنچُشَ مانیت.‘

24او بادشاه! اے تئیی وابئے مانا اِنت و اے بُرزێن اَرشئے هُدائے هُکم اِنت که په منی واجهێن بادشاها آتکگ. 25تئو چه انسانان گلّێنگَ بئے و جنگلی جانوَرانی درنیاما جَهمنندَ بئے. تئیی وَرد و وراک پس و گۆکانی ڈئولا کاه و بوچَّ بنت و تئو چه آسمانئے نۆدان تَرَّ بئے. تان هپت زمانَگا تئو اَنچُشَ بئے، تان هما وهدا که تئو پَجّاه بیارئے که بُرزێن اَرشئے هُدا انسانی بادشاهیانی سرا هُکمران اِنت و هما مردما دنتِش که وتَ لۆٹیت. 26همے هُکمئے مانا، که درچکئے بُنڈ گۆن ونڈال و ریشَّگان پَشت گێجگ ببیت، اِش اِنت که وهدے تئو پَجّاهَ کارئے که اَسلی بادشاه اَرشا نِشتگ، تئیی بادشاهی پدا ترا دئیگَ بیت. 27او بادشاه! پمێشکا منی اے سۆج بلکێن په تئو شَرّێن سۆجے ببیت: نێکێن کار بکن که چه وتی گناهان دور ببئے و بزّگانی سرا رهم کن که چه وتی ردکاریان بِرَکّئے. بلکێن تئیی آبادی برجاه بمانیت.“

واب پورهَ بیت

28اے سجّهێن چیزّ گۆن بادشاه نِبوکَدنِزَرا بوتنت. 29دوازده ماها رند، آ بابِلئے شاهی کَلاتئے سرا گام جنگا اَت. 30بادشاها گوَشت: ”اے هما مزنێن بابِل نه‌اِنت که من گۆن وتی زبردستێن زۆرا اَڈّ کرت که منی پُرمڑاهێن شان و شئوکتا زاهر بکنت و منی شاهی کَلات ببیت؟“ 31اَنگت هبر بادشاهئے دپا اَت که چه آسمانا تئوارے آتک، گوَشگا اَت: ”او بادشاه نِبوکَدنِزَر! ترا گوَشگ بئیگا اِنت که تئیی بادشاهی چه تئو پَچ گرگ بوتگ. 32تئو چه انسانان گلّێنگَ بئے و جنگلی جانوَرانی درنیاما جَهمنندَ بئے. تئیی ورد و وراک پس و گۆکانی ڈئولا کاه و بوچَّ بنت. تان هپت زمانَگا تئو اَنچُشَ بئے تان هما وهدا که تئو پَجّاه بیارئے و بزانئے که بُرزێن اَرشئے هُدا انسانی بادشاهیانی سرا هُکمران اِنت و هما مردما دنتِش که وتَ لۆٹیت.“

33هما دمانا گۆن نِبوکَدنِزَرا اَنچُش بوت که گوَشگ بوتگ‌اَت. آ چه انسانان گلّێنگ بوت، پس و گۆکانی ڈئولا کاه و بوچّیَ وارت، آییئے جسم چه آسمانئے نۆدا تَرَّ بوت، تانکه آییئے مود وَکابئے#4‏:33 وَکاب مزنێن بالی شاهینے، اردو و پارسیا عقاب. پُٹانی وڑا رُستنت و ناکُنی مُرگئے پنجگانی ڈئولا بوتنت.

34”بله آ رۆچانی هلاسیا، منِ نِبوکَدنِزَرا وتی چمّ آسمانئے نێمگا چست کرتنت و منی هۆش آتک.

نون من بُرزێن اَرشئے هُدائے ستا و سنا کرت،

هما هُدا که تان اَبدَ مانیت، من شان و اِزّت دات.

چێا که آییئے هُکمرانی اَبدمانێن هُکمرانیے و

آییئے بادشاهی تان نَسلانی نَسل برجاهَ مانیت.

35جهانئے سجّهێن مهلوک آییئے دێما هچّ نه‌اَنت.

آ، گۆن آسمانی لشکرا وتی دلئے تبا کارَ کنت و

گۆن زمینئے سرئے نندۆکان هم.

چُشێن کَسے نێست که آییئے دستا بداریت و

بگوَشیت که ’تئو چے کنگا ائے؟‘

36هما دمانا منی هۆش آتک و منی بادشاهیئے شئوکتئے هاترا منی شان و مزنی پدا په من آتک. منی سَلاهکار و میر و مِهتران منا در گێتک و منی بادشاهی تَهت پدا منا دئیگ بوت و منی اِزّت چه پێسریگێن اِزّتا باز گێشتر بوت. 37نون منِ نِبوکَدنِزَر آسمانانی بادشاها ستا کنان، ساڑایان و شرپَ دئیان چێا که آییئے سجّهێن کار راست اَنت و آییئے راه په اِنساپ. آ، گُروناکانی#4‏:37 گُروناک، بزان مَگرور، پُرکِبر. گردِنا جَهل کرتَ کنت.“

Currently Selected:

دانیال 4: HPKB

Highlight

Copy

Compare