Popular Bible Verses from Jesaja 40

Share

Hee moakt de schwake stoakj, un dee, dee meed sent, jeft hee mea Krauft.

Een Jugentlicha kaun meed un mootloos woaren, un een junga Maun kaun sikj vestaupen un hanfaulen, oba dee waut sikj opp däm HARN veloten, kjrieen fresche Krauft, daut see oppflieejen aus opp een Odla siene Flichten, daut see ranen kjennen, onen mootloos woaren, un daut see schräden, onen daut see meed woaren.

Weet jie goanich? Haben see junt nich jesajcht? De HAR es opp emma Gott; hee haft aules oppe gaunze Ieed jemoakt. Hee woat nich meed ooda mootloos; daut es nich to vestonen, waut hee aules kaun.

Doa schricht eene Stemm: Moakt eenen Stich enne Wiltnis fa däm HARN; moakt eenen jlikjen Wajch enne Wiltnis fa onsen Gott!

Daut Graus vedrieecht, un de Bloom vewalkjt, oba ons Gott sien Wuat blift emma stonen.

Daut saul toom väaschien komen, woo harlich de HAR es, un aule Menschen woaren daut seenen. Dit es waut de HAR sajcht.

Aule Schluchten sellen voll jemoakt woaren, un aule Boaj sellen utjejlikjt woaren. Waut oneegol es un waut boajich es saul jlikj jemoakt woaren.

Hee woat siene Häad weiden soo aus een Hoad. De Lama woat hee em Oarm oppnämen un aun de Brost hoolen; un de Schop, waut Lama haben, woat hee väasechtich leiden.

Kjikjt emol zeowes no de Stierns. Wäa haft dee jemoakt? Hee leit dee eent nom aundren rut, – weet wooväl doa sent – un roopt dee jieda biem Nomen. Daut es wäajen Gott siene groote Krauft, daut nienich eent von dee fält.

Hee haft sienen Troon huach äware Welt, un de Menschen sent fa am aus Graushoppa; hee spreet dän Himmel ut aus eene Deschdakj, ooda soo aus een Zelt wua eena bennen wont.

Rät leeftolich to de Lied von Jerusalem, un vesechat an, daut de Tiet to Enj es en woone see aundre deenen motten, daut äare Schult vejäft es, un daut de HAR an dobbelt bestroft haft fa äare Sinden.

Eene Stemm sajcht lud: Saj an daut! Un ekj säd: Waut saul ekj an sajen? Saj an: De gaunze Menschheit es soo aus Graus, un äare Leew blift nuscht bäta bestonen aus de Bloomen oppe Stap. Daut Graus vedrieecht, un de Bloom vewalkjt, wan däm HARN sien Odem doaräwa blost. Jo, de Mensch es änlich aus Graus!

Seet emol. Gott de HAR kjemt met Krauft, un hee woat met eenen stoakjen Oarm rejieren. Kjikjt doch, waut hee jewonnen haft, brinjt hee met sikj, un waut hee vedeent haft, kjemt ver am häa.

Treest mien Volkj, treest dee emol, sajcht jun Gott.

Wäa, buta Gott, kaun daut Mäa en siene holle Haunt aufmäten? Ooda wäa kaun dän Himmel mäten met eenen Motstock? Wäa kaun aul de Ieed oppe Welt en eenen Korf toomäten, ooda de Boaj opp eene Wichtschol aufwäajen? Wäa kaun däm HARN väasajen, ooda wäa kaun Gott Rot jäwen? Wäm frajcht hee jeemols no Rot daut hee bäta vestonen kaun? Wäa haft am belieet waut rechtich es? Wäa haft am jeholpen waut to vestonen, ooda am Weisheit jejäft?