Gewilde Bybelverse vanaf زَبور 31

Deel

او سجّهێنان که هُداوندئے ودارا اێت! پُرزۆر ببێت و دلا ڈَڈّ کنێت.

منی وهد و دمان تئیی دستا اَنت، منا چه دژمنان برَکّێن، چه همایان که منی رندا کپتگ‌اَنت.

تئیی نێکی چنکدر باز اِنت، که په هُداتُرسان اَمبارِت کرتگ و بَنی آدمانی چمّانی دێما په همایان پوره و سَرجم کرتگ که تئیی باهۆٹَ بنت.

بله او هُداوند! من تئیی سرا تئوکلَ کنان و گوَشان که ”تئو منی هُدا ائے.“

په راستی منی تلار و کلات ائے، په وتی نامئیگی منا راه سۆجَ دئیئے و رهشۆنیَ کنئے.

وتی روه و ساها تئیی دستا دئیان. او هُداوند، او وپادارێن هُدا! تئو منا رَکّێنئے.

او هُداوندئے سجّهێن دۆستداران! آییا دۆست بدارێت، هُداوند وتی وپادارانی نگهپانیا کنت، بله گُروناکێنان باز سزا دنت.

او هُداوند! تئیی مئیار و باهۆٹ بوتگان، هچبر مئیل که شرمندگ ببان، وتی اَدل و اِنساپئے تها منا نجات بدئے.