Những câu Kinh Thánh phổ biến từ پێدایش 27

Chia sẻ

هُدا ترا چه آسمانئے نۆد و زمینئے سێری و هَزگاریا بێهساب دان و تازگێن شراب بدئیات. کئوم تئیی هِزمتا بکناتنت و راج تئیی دێما کۆنڈان کپاتنت. وتی براتانی واجه باتئے و تئیی ماتئے چُکّ تئیی دێما کۆنڈان کپاتنت. هرکَس ترا نالتَ کنت، وت نالتی بات و هرکَس که ترا برکتَ دنت، آییا برکت برسات.“

ایسّوا گوَشت: ”پمێشکا نامی آکوب اِنت. اے دومی رند اِنت که منا رێپێنیت. پێسرا منی پێدائِشی هَکّی وارت و نون منی برکتی بُرت.“ پدا جُستی کرت: ”تئو په من هچّ برکت پَشت نگێتکگ؟“

آییئے پت اِساکا گوَشت: ”تئیی هَنکێن چه زمینئے سێری و هَزگاریا بێبَهرَ بیت و چه بُرزێن آسمانئے نۆدان هم. تئو په زهم وتی رۆزیگا درَ گێجئے و وتی براتئے هِزمتا کنئے، بله وهدے بێزارَ بئے، وتی براتئے جُگا چه وتی گردنا کَشّئے و چَگلَ دئیئے.“

ایسّوا گۆن وتی پتا گوَشت: ”منی پت! تئیی کِرّا برکت همے یکّێن اَت؟ منا هم برکت بدئے، منی پت!“ و ایسّوا زار زارا گرێت.