สุภาษิต 12:1-13

คนที่รักคำสั่งสอนก็รักความรู้ แต่คนที่เกลียดคำตักเตือนก็โง่เขลา คนดีได้รับความโปรดปรานจากพระยาห์เวห์ แต่คนเจ้าเล่ห์นั้นพระองค์จะทรงลงโทษ มนุษย์ไม่อาจตั้งมั่นอยู่ได้ด้วยความชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะไม่ถูกสั่นคลอน ภรรยาที่เลิศประเสริฐเป็นมงกุฎของสามีตน แต่นางผู้นำความอับอายมาก็เหมือนความเน่าเปื่อยในกระดูกสามี ความคิดของคนชอบธรรมนั้นยุติธรรม แต่การชี้แนะของคนอธรรมนั้นหลอกลวง ถ้อยคำของคนอธรรมหมอบคอยสังหารคน แต่ปากของคนเที่ยงธรรมช่วยชีวิตพวกเขา คนอธรรมถูกคว่ำลงและสาบสูญไป แต่บ้านของคนชอบธรรมยังดำรงอยู่ คนจะได้คำชมตามความฉลาดของเขา แต่คนที่ใจตลบตะแลงก็เป็นที่ดูหมิ่น การเป็นคนธรรมดาแต่มีทาสคนหนึ่งรับใช้ ก็ดีกว่าการทำทีว่าใหญ่โตแต่ไม่มีอาหารกิน คนชอบธรรมย่อมห่วงใยชีวิตสัตว์ของเขา แต่ความสงสารของคนอธรรมคือความดุร้าย คนที่ไถนาของตนจะมีอาหารบริบูรณ์ แต่คนที่ติดตามสิ่งไร้ค่าย่อมไม่มีสามัญสำนึก คนอธรรมอยากได้ทรัพย์สินของคนชั่ว แต่รากของคนชอบธรรมจะเกิดผล คนชั่วย่อมติดบ่วงโดยการละเมิดแห่งปากของตน แต่คนชอบธรรมหนีพ้นจากความลำบาก