مزامیر 104
104
تو چه عظیمی، ای خداوند خدای من
1ای جان من،
خداوند را متبارک بخوان!
ای یَهوْه خدای من،
تو بی نهایت عظیم هستی!
به عزّت و جلال آراسته هستی.
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیدهای.
آسمان را چون خیمه گسترانیدهای،
3آن که تیرکهای غرفههای خود را
بر آبها بنا کرده است
و ابرها را ارابه خود نموده
و بر بالهای باد میرود.
4فرشتگان خود را بادها میگرداند
و خادمان خود را آتش مشتعل.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده،
تا جنبش نخورد تا به ابد.
6آن را به آبهای ژرف مثل ردا پوشانیدهای،
که آبها بر کوهها ایستادهاند.
7از توبیخ تو میگریزند،
از صدای رعد تو پراکنده میشوند.
8به فراز کوهها برمی آیند،
و به درهها فرود میآیند؛
به مکانی که برای آنها مهیا ساختهای.
9حدی برای آنها قرار دادهای
که از آن نگذرند و برنگردند
تا زمین را بپوشانند.
10که چشمهها را در وادیها جاری میسازد
تا در میان کوهها روان بشوند.
11تمام حیوانات صحرا را سیراب میسازند
تا گورخران تشنگی خود را فرو نشانند.
12بر آنها مرغان هوا ساکن میشوند
و از میان شاخهها آواز خود را میدهند.
13او از غرفههای خود کوهها را سیراب میکند
و از ثمرات کارهای تو زمین سیر میشود.
14گیاهان را برای چارپایان میرویاند
و سبزهها را برای خدمت انسان،
و نان را از زمین بیرون میآورد.
15و شراب را که دل انسان را شادمان میکند،
و چهره او را به روغن شاداب میسازد
و دل انسان را به نان قوی میگرداند.
16درختان خداوند سیرابند،
یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
17که در آنها پرندگان آشیانهای خود را میگیرند
و امّا صنوبر خانه لکلک میباشد.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی
و صخره ها برای خرگوشان پناهگاه است.
19ماه را برای موسمها ساخت
و آفتاب مغرب خود را میداند.
20تاریکی میسازی و شب میشود
که در آن همه حیوانات جنگلی راه میروند.
21شیربچگان برای شکار خود غرش میکنند
و خوراک خویش را از خدا میجویند.
22چون آفتاب طلوع میکند، جمع میشوند
و در بیشههای خود میخوابند.
23انسان برای کار خود بیرون میآید
و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
24ای خداوند، کارهای تو چه بسیار است؛
تمامی آنها را به حکمت کردهای.
زمین از مخلوقات تو پُر است.
25و آن دریای بزرگ و وسیع و پهناور نیز
که در آن خزندگان از حدود شماره زیادهاند
و حیوانات کوچک و بزرگ.
26و در آن کشتیها راه میروند
و آن لویاتان
که به جهت بازی کردن در آن آفریدهای.
27تمامی اینها از تو انتظار می کشند
تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
28آنچه را که به آنها میدهی،
فرا میگیرند.
دست خود را باز میکنی،
پس از چیزهای نیکو سیر می شوند.
29روی خود را میپوشانی،
پس مضطرب میگردند.
نفسشان را می گیری،
پس میمیرند
و به خاک خود برمیگردند.
30چون روح خود را میفرستی،
آفریده میشوند
و روی زمین را تازه میگردانی.
31جلال خداوند تا به ابد است.
خداوند از اعمال خود خشنود خواهد بود.
32که به زمین نگاه میکند
و آن میلرزد.
کوهها را لمس میکند،
پس آتش فشان میشوند.
33خداوند را خواهم سرایید،
تا زنده هستم.
برای خدای خود سپاس خواهم خواند
تا وجود دارم.
34تفکّر من او را لذّتبخش بشود!
و من در خداوند شادمان خواهم بود.
35گناهکاران از زمین نابود گردند
و شریران دیگر یافت نشوند.
ای جان من،
خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!#104.35 یعنی خدا را سپاس
اکنون انتخاب شده:
مزامیر 104: RCPV
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company
مزامیر 104
104
تو چه عظیمی، ای خداوند خدای من
1ای جان من،
خداوند را متبارک بخوان!
ای یَهوْه خدای من،
تو بی نهایت عظیم هستی!
به عزّت و جلال آراسته هستی.
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیدهای.
آسمان را چون خیمه گسترانیدهای،
3آن که تیرکهای غرفههای خود را
بر آبها بنا کرده است
و ابرها را ارابه خود نموده
و بر بالهای باد میرود.
4فرشتگان خود را بادها میگرداند
و خادمان خود را آتش مشتعل.
5که زمین را بر اساسش استوار کرده،
تا جنبش نخورد تا به ابد.
6آن را به آبهای ژرف مثل ردا پوشانیدهای،
که آبها بر کوهها ایستادهاند.
7از توبیخ تو میگریزند،
از صدای رعد تو پراکنده میشوند.
8به فراز کوهها برمی آیند،
و به درهها فرود میآیند؛
به مکانی که برای آنها مهیا ساختهای.
9حدی برای آنها قرار دادهای
که از آن نگذرند و برنگردند
تا زمین را بپوشانند.
10که چشمهها را در وادیها جاری میسازد
تا در میان کوهها روان بشوند.
11تمام حیوانات صحرا را سیراب میسازند
تا گورخران تشنگی خود را فرو نشانند.
12بر آنها مرغان هوا ساکن میشوند
و از میان شاخهها آواز خود را میدهند.
13او از غرفههای خود کوهها را سیراب میکند
و از ثمرات کارهای تو زمین سیر میشود.
14گیاهان را برای چارپایان میرویاند
و سبزهها را برای خدمت انسان،
و نان را از زمین بیرون میآورد.
15و شراب را که دل انسان را شادمان میکند،
و چهره او را به روغن شاداب میسازد
و دل انسان را به نان قوی میگرداند.
16درختان خداوند سیرابند،
یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
17که در آنها پرندگان آشیانهای خود را میگیرند
و امّا صنوبر خانه لکلک میباشد.
18کوههای بلند برای بزهای کوهی
و صخره ها برای خرگوشان پناهگاه است.
19ماه را برای موسمها ساخت
و آفتاب مغرب خود را میداند.
20تاریکی میسازی و شب میشود
که در آن همه حیوانات جنگلی راه میروند.
21شیربچگان برای شکار خود غرش میکنند
و خوراک خویش را از خدا میجویند.
22چون آفتاب طلوع میکند، جمع میشوند
و در بیشههای خود میخوابند.
23انسان برای کار خود بیرون میآید
و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
24ای خداوند، کارهای تو چه بسیار است؛
تمامی آنها را به حکمت کردهای.
زمین از مخلوقات تو پُر است.
25و آن دریای بزرگ و وسیع و پهناور نیز
که در آن خزندگان از حدود شماره زیادهاند
و حیوانات کوچک و بزرگ.
26و در آن کشتیها راه میروند
و آن لویاتان
که به جهت بازی کردن در آن آفریدهای.
27تمامی اینها از تو انتظار می کشند
تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
28آنچه را که به آنها میدهی،
فرا میگیرند.
دست خود را باز میکنی،
پس از چیزهای نیکو سیر می شوند.
29روی خود را میپوشانی،
پس مضطرب میگردند.
نفسشان را می گیری،
پس میمیرند
و به خاک خود برمیگردند.
30چون روح خود را میفرستی،
آفریده میشوند
و روی زمین را تازه میگردانی.
31جلال خداوند تا به ابد است.
خداوند از اعمال خود خشنود خواهد بود.
32که به زمین نگاه میکند
و آن میلرزد.
کوهها را لمس میکند،
پس آتش فشان میشوند.
33خداوند را خواهم سرایید،
تا زنده هستم.
برای خدای خود سپاس خواهم خواند
تا وجود دارم.
34تفکّر من او را لذّتبخش بشود!
و من در خداوند شادمان خواهم بود.
35گناهکاران از زمین نابود گردند
و شریران دیگر یافت نشوند.
ای جان من،
خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!#104.35 یعنی خدا را سپاس
اکنون انتخاب شده:
:
هایلایت
کپی
مقایسه
به اشتراک گذاشتن
می خواهید نکات برجسته خود را در همه دستگاه های خود ذخیره کنید؟ برای ورودثبت نام کنید یا اگر ثبت نام کرده اید وارد شوید
@ 2024 Korpu Company