آیات محبوب کتاب مقدس از رومیُون 14

به اشتراک گذاشتن

چونکه پادشاهی خدا خاردِن و نوشیدِن نَن، بلکه صالح بودِن، صُل و سلامتی و شادین در روح قدّوس خدا. هَرکَ ایطوکا مسیحُ خذمت بُکن، خدا کبولِش اَکُنت و مردم هم تأییدش اَکُنِن.

به چه که اگه زندگی اَکُنیم، بِی خداوند زندگی اَکُنیم، و اگه اَمِریم، بِی خداوند اَمِریم. پَ چه زندگی بُکنیم و چه بِمِریم، مال خداوندیم.

پَ بیِی دُمبال اُ چیزی بَشیم که باعث صُل و سلامتی و بنا کِردِن همدگه اِبو.

پَ بیِی اَ ایی به بعد بِی همدگه حکم نَکُنیم. بلکه بجاش تصمیم بگیری که هیچِوَه سر راه یه کاکائی یه سنگی مَنوسی که جلو پا گیر اَکُنت و به زمین اَزَنت و یا مانعی مَنوسی.

چونکه توو کتاب اِشعیای پیغُمبَر نوشته بودِن: «خداوند اَگِت: به هَستی خو کَسَم اَخارُم که هر زانویی مُکابل مه خم اِبو و هر زَبُنی خدائو اقرار اَکُنت.» پَ هر تِیمُ حساب خو به خدا پس اَدِت.

به کسی که توو ایمُنی لَهوِزِن، میون خوتُ کبولی بُکنی، ولی نه بِی ایکه سر عکیده ئُو جر و دعوا بُکنی.

تو کیی که به نوکر یکی دگه حکم اَکُنی؟ ایکه اُ سر پا اِووسته یا اَکِت، به اربابی ربط ایشَه. اُ پا برجا اَمونِت، به چه که خداوند اِتون به اُ سر پا نگه بُکنت.