ولی پطرس به اُ ایگو: «حَنانیا، به چه اِتواشت شِیطُن دلت ایطو پُر بُکنت که به روح قدّوس خدا دورو بِگِی و یه کِسمَت اَ پول زمینُ به خوت نگه بُکنی؟ مگه کَبل اَ ایکه بُفروشی مال خوت نَهَه؟ مگه بعد اَ فروشِش هم پولی دَس خوت نَهَستَه؟ به چه به ایی فکر کَفتِی که ایطو کاری بُکنی؟ تو نه به آدم، بلکه به خدا دورو اِدگُفتِن!»
وختی حَنانیا ایی گَپُن شِشنُت، رو زمین کَفت و جُن ایدا! همه اُشُویی که ایی کضیه ئو شُشنُت خیلی دلتَرَک بودِن.