آیات محبوب کتاب مقدس از اعمال رسولُ 17

به اشتراک گذاشتن

تا آدمُ پِی خدا بَشِن، بلکم جُستی بِگَردِن و به اُ پیدا بُکنِن، با ایکه خدا اَ هیچ یِک اَ ما دور نین.

اُ آدموی همه ملت ئُو اَ یه آدم به وجود ایوا تا رو کُل زمین زندگی بُکنِن؛ اُ، زمُنوی اَ کَبل مَعیَن بودَه ئو و اُ جایی که بایه زندگی بُکنِنُ مشخص ایکه،

«خدایی که دنیائو و هرچه که توشِن درست ایکه، صاحب آسَمُن و زمینِن و توو معبدویی که وا دَس آدمُ درست اِبو زندگی ناکُن.

به چه که اُ یه روزیُ مَعیَن ایکِردِن، که توو اُ روز اَ طریق مَردی که تعیین ایکِردِن، بِی دنیا عادلانه حکم اَکُنت، و با زنده کِردِن اُ آدم اَ مُردَئُن، به همه در ایی مورد اطمینُن ایدادِن.»

«پَ چون اَ نسل خداییم، درست نَن ایطوکا فکر بُکنیم که ذات الهی مثه بُتی اَ طِلا یا نُگرَه یا سنگین که آدمُ وا هنر و تصورشُ نَکش شُبَستِن.