آیات محبوب کتاب مقدس از اِنجِیل شریف (لُوقا) 19

به اشتراک گذاشتن

گل اے اَے کہ اِبنِ اِنسان یعنی کہ میں اُنہاں لوکاں کی لوڑنے واسطے تے نجات دیݨے واسطے آیا آں جیہڑے گُمراہ ہوئے وے اݨ۔“

او دَبی دَبی کے نعرے مارݨ لغے، ”مُبارک اَے او بادشاہ، جیہڑا ربّ نے ناں اپر اچھݨا اَے! آسماناں اپر صُلح ہووے، تے بُلندیاں اپر اللّٰہ تعالیٰ نی حمد و ثنا!“

حضرت عِیسیٰ اُسی آخیا، ”اَج اِس کہار وِچ نجات آئی گئی اَے، کِیئانکہ اے بندہ وی تے آلِ اِبراہِیم اَے۔

جیہڑے ویلے حضرت عِیسیٰ اُس جغہ پُہنچے، تے اُنہاں اپر تکی کے اُسی آخیا، ”زکائی، جلدی تھَلے آ! اَج ضرُوری اَے کہ میں تہاڑے کہار رہاں!“ او جلدی جلدی تھلے لتھا، تے بہُوں خُوشی نال حضرت عِیسیٰ کی اپݨے کہار ہِݨی گیا۔

اِسے دوران، زکائی کھَلی کے حضرت عِیسیٰ کی آخیا، ”حضُور تکو! میں اپݨے سارے مال نا اَدھ غرِیباں اپر بَنڈساں، تے جِس کُسے کولوں کُجھ ناجائِز کِہندا اَے، اُسی اُس نا چار گُنا موڑی کے دیساں!“

ہجُوم وِچوں فریسی فِرقے نے کُجھ لوکاں حضرت عِیسیٰ کی آخیا، ”حضرت، اِنہاں کی چُپ کراؤ!“ حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی جواب دِتا، ”یاد رَخو، کدے اے چُپ ہوئی گئے، تے راہ نے بَٹّے وی بولسݨ!“