آیات محبوب کتاب مقدس از اِنجِیل شریف (لُوقا) 17

به اشتراک گذاشتن

فِر حضرت عِیسیٰ اُسی آخیا، ”اُٹھی کے جا! تُوں اپݨے اِیمان نی وجہ تُوں ٹھِیک ہویا ایں۔“

بلکہ کدے او دیہاڑی وِچ ست واری وی تُساں نال غُناہ کرَے تے او ہر واری اچھی کے تُساں کولوں مُعافی مَنگے، اُسی لازمی مُعاف کرو۔“

جیہڑے ویلے اُنہاں وِچوں اِک کی پتہ لغا کہ اُسی شِفاء لبھی گئی اے، تے او اُچّی اُچّی آوازاں وِچ اللّٰہ تعالیٰ نی حمد بیان کرنیاں کرنیاں مُڑی کے آئی گیا۔ اے بندہ، جیہڑا سامریہ قوم وِچوں سی، جیہڑے ویلے مُڑی کے آیا تے حضرت عِیسیٰ نے قَدماں وِچ ٹہی کے اُنہاں نا شُکر ادا کِیتا۔

اِس واسطے خبردار رہو! کَدے تُساں نے کُسے اِیماندار پہراؤ کولوں کوئی غُناہ ہوئی جائے، تے اُسی چَنگے طرِیقے نال سَمجھاؤ۔ تے کَدے او توبہ کرے، اُسی معاف کری شوڑو۔

فِر حضرت عِیسیٰ لوکاں کولوں پُچھیا، ”کِیئاں ساریاں دساں کی شِفاء نی لبھی؟ باقی نو کُتھے اݨ؟

حضرت عِیسیٰ جواب دِتا، ”کدے تُساں وِچ رائی نے داݨے نے برابر وی اِیمان ہووے، تے تُساں اِس تُوتے نے بُوٹے کی آخی سکݨے او، ’اِتھوں نِکلی کے سمندر وِچ لغا جا!‘، تے اے ضرُور تُساں نا حُکم مَنسی۔“

جیہڑا کوئی اپݨی جان بَچاݨے نی کوشِش کرسی، او اُس کولوں ہمیشہ واسطے گنوی جاسی۔ پر جیہڑا کوئی اپݨی جان نی پرواہ ناں کرسی، او بچی جاسی۔

فِر حضرت عِیسیٰ اپݨے صحابیاں کی آخیا، ”بیشک اِیئے جہیاں گلاں ہوسݨ جِنہاں نی وجہ تُوں لوک غُناہ کرسݨ، پر اُس بندے اپر اَفسوس! جِس نے ذرِیعے اِیئے جہیاں گلاں ہوسݨ۔ اُس بندے واسطے بہتر اَے کہ اُس نے گلے وِچ چَکّی نا پُڑ بائی کے اُسی سمُندر وِچ سَٹیا جائے، جیہڑا کوئی اِنہاں لوکاں وِچوں جیہڑے مہاڑے اپر اِیمان آݨنے اݨ، کُسے اِک کولوں وی غُناہ کروائے۔

تے جِس طرح حضرت نُوح نے زمانے وِچ ہویا سی، اُسے طرح اِبنِ اِنسان یعنی کہ مہاڑے دُوئی واری اچھݨے نے ویلے ہوسی۔ کِیئانکہ سَیلاب اچھݨے تے سارے لوکاں نے ڈُبݨے تُوں پہلے لوک بے غم ہوئی کے کھاݨے پِیݨے، تے شادیاں بیاہ کرنے سݨ، اُس دیہاڑے تک کہ حضرت نُوح بیڑی وِچ ٹُری گئے۔