آیات محبوب کتاب مقدس از توریت شریف: پَیدایش 27

به اشتراک گذاشتن

اللّٰہ تعالیٰ آسمان نی اوس تے زِیمی نی زرخیزی تے بہُوں سارا غلہ تے مَے تُکی دَے! قوماں تُہاڑی خدمت کرݨ، قبیلے تہاڑے سامݨے چُہکݨ، توں اپݨے پہراواں نا سردار ہوویں، تُہاڑی ماؤ نے پُتر تہاڑے اگے چُہکݨ، جیہڑا تہاڑے تے لعنت پہیجے آپوں لعنتی ہووے، جہیڑا تُکی برکت دَے او برکت کِہݨے۔“

فِر حضرت اِیسَو آخیا، ”اُس نا ناں یعقُوب ٹھیک رخیا گیا! کِیئانکہ دوئی واری اُس مِکی ڈنگ ماریا اے! اُس مہاڑے بڑے ہوݨے نا حق وی چائی کِہندا سی، تے ہُݨ تکو مہاڑی برکت وی کہنی گیا اے! کَے تُساں مہاڑے واسطے کوئی برکت نی چھوڑی؟“

پیؤ حضرت اسحاق اُنہاں کی جواب دِتا، ”تک، تُہاڑا ٹھکاݨا زِیمی نی زرخیزی کولوں دور ہوسی، تے آسمانے نی اوس کولوں وی دور ہوسی۔ تہاڑی زندگی تلواراں نے زورے پر لنگسی، تے تُوں اپݨے پہراؤ نی خدمت کرسیں. پر جدوں تُوں بے چین ہوئی جاسیں، تے تُوں اُس نی غلامی نی زنجِیر اپݨے گلے وِچوں کہڈی کے سٹی شوڑسیں.“

تاں حضرت اِیسَو اپݨے پیؤ کی آخیا، ”مہاڑے پیؤ، کِیئاں تُساں نے کول بس اِک ہی برکت اے؟ مِکی وی برکت دیو! مہاڑے ابا جی، مِکی وی برکت دیو!“ فِر حضرت اِیسَو چِیخی کے بہُوں روݨ لغے.