آیات محبوب کتاب مقدس از ۲-کُرِنتھِیوں 4

به اشتراک گذاشتن

جِس حال اسی ویکھیاں ہویاں شیواں اُتّے نئیں سگوں اَن ویکھیاں شیواں اُتّے نِگاہ کرنے آں۔ کیوں جو ویکھیاں ہویاں شیواں تھوڑیاں دِناں دِیاں نیں۔ پر اَن ویکھیاں شیواں سدا رہن والیاں نیں۔

ایس لئی اسی ہِمّت نئیں ہار دے سگوں بھانویں ساڈی ظاہری اِنسانِیّت برباد ہوندی اے۔ فیر وی ساڈی اندرلی اِنسانِیّت دِنوں دِن نَوِیں ہوندی جاندی اے۔ کیوں جو ساڈی پَل کُو دی ہَولی جیہی مُصِیبت ساڈے لئی بُہت ای بھارا تے سدا دا جلال پَیدا کر دی جاندی اے۔

اسی ہر اِک گلّ وِچ مُصِیبت تے چُکنے آں۔ پر لاچار نئیں ہوندے۔ حَیران تے ہُنے آں پر نا آس نئیں ہوندے۔ ستائے تے جانے آں پر اکلّے نئیں چھڈے جاندے۔ ڈیگے تے جانے آں پر ہلاک نئیں ہوندے۔

پر ساڈے کول ایہہ خزانہ مِٹّی دیاں بھانڈیاں وِچ رکھیا ہویا اے۔ تاں جو اوہ حدّوں وَدّھ قُدرت ساڈے ولّوں نئیں سگوں خُدا ولّوں معلُوم ہوئے۔

یعنی اوہناں بے اِیماناں لئی جِنہاں دِیاں اَکھّیاں نُوں ایس جہان دے خُدا اَنھیاں کر دِتّا اے۔ تاں جو مسِیح جیہڑا خُدا دی صُورت اے اوہدے جلال دی خُوشخبری دا چانن اوہناں اُتّے نا پئے۔

ایس لئی پئی خُدا ای اے جِس آکھیا پئی ہنیرے وِچوں نُور چمکے تے اوہو ای ساڈیاں دِلاں وِچ چمکیا۔ تاں جو خُدا دے جلال دی پچھان دا نُور یِسُوع مسِیح دے چِہرے توں چمکارا مارے۔