آیات محبوب کتاب مقدس از Seònd Matìe 27

به اشتراک گذاشتن

E viers le òre nòne Jèsu al cijulà a d’ àlte vôs, disìnd: Eli, Eli, làmma sabacthàni? ch’ al vûl dì: Miò Dio, miò Dio, parcè mi àstu abandonàd?

E cenonè lu tendòn dal tèmpio si sclapà pal mièzz dal alt al bass, le tière tremà, e lis pièris si spezzàrin, E ju monumènts si vierzèrin: e un monçh di cuarps di sants, che si erin indurmidìds, e’ risorzèrin.

Jèsu di gnûv dàde un’ àltre gran vosàde, al spirà.

Ma lu centuriòn, e chèi, che cun lui vuardiàvin Jèsu, viodìnd lu teremòtt, e lis çhòssis, che sucedèvin, e’ vèrin gran paùre, e disèrin: Dal ver chest al ère Fi di Dio.

E vignìrin tènebris par dùte le tière de’ òre sèste fin a l’ òre nòne.

Ur disè Pilàto: Ce faràjo dònçhe di Jèsu, che si clàme Crist? Dìsin duçh: Ch’ al sèi crucifizùd. Ur disè lu presidènt: E ce àjal fatt di mal? E lor plùi cijulàvin disìnd: Ch’ al sèi crucifizùd.