آیات محبوب کتاب مقدس از MARCOS 4

به اشتراک گذاشتن

Kag nagmata sia kag nagsabdong sang hangin, kag nagsiling sa dagat, “Maglinong! Magpuas!” Kag nagtunung ang hangin, kag may dakung kalinaw. Nagsiling sia sa ila, “Ngaa bala nahadluk kamo? Wala pa bala kamo sing pagtoo?”

Kag hinadlukan sila sing lakas, kag nagsinilingay, “Niyan sin-o bala ini, nga bisan pa ang hangin kag ang dagat nagatuman sa iya?”

Apang sia iya yadto sa ulin, nga katolog sa olonan; kag ginpukaw nila sia kag nagsiling sa iya, “Manunudlo, wala ka bala kabalaka nga mawala kita?”

Kag nagsiling sia sa ila, “Andam kamo sang inyo ginapamatian; sa talaksan nga ginataksan ninyo takson kamo, kag kapin pa ang idugang sa inyo.

Kag nagsiling sia, “Ang ginharian sang Dios kaangay sang tawo nga magsab-ug sang binhi sa duta, kag magtolog kag magbangon sa gab-i kag adlaw, kag ang binhi mag-ulhut kag magtubo, nga wala niya mahibaloi kon paano.

Kon sin-ong tawo nga may idulungug sa pagpamati, magpamati sia.”