آیات محبوب کتاب مقدس از MARCOS 2

به اشتراک گذاشتن

Kag sang nabatian ini ni Jesus, nagsiling sia sa ila, “Ang mga maayo walay kinahanglan sang manugbulong, kondi ang mga masakiton; wala ako magkari sa pagtawag sang mga matarung, kondi sang mga makasasala.”

Kag sang nakita ni Jesus ang ila pagtoo, nagsiling sia sa paralitiko, “Anak ko, ginapatawad ang imo mga sala.”

Kag nagsiling sia sa ila, “Ang adlaw nga inugpahuway ginhimo tungud sa tawo, kag indi nga ang tawo tungud sa adlaw nga inugpahuway

Kag sang indi sila makapalapit sa iya bangud sang kadam-an, ginguhaban nila ang atop nayon sa iya; kag sang naguhaban na, gintonton nila ang higdaan nga ginahamyangan sang paralitiko.

Apang agud nga inyo mahibaloan nga ang Anak sang tawo may pagbulut-an sa duta sa pagpatawad sang mga sala”—nagsiling sia sa paralitiko— “nagasiling ako sa imo, tindug ka, dalha ang imo higdaan kag magpauli sa imo balay.”

Ano bala ang mahapus pa, ang pagsiling sa paralitiko, ‘Ginapatawad ang imo mga sala,’ ukon ang pagsiling, ‘Tindug ka, dalha ang imo higdaan kag maglakat’?

Kag nagtindug sia, kag sa gilayon nagdala sang higdaan kag naghalin sa atubangan sang tanan; sa bagay nga sila tanan naorongan kag naghimaya sa Dios, nga nagasiling, “Wala pa gid kita makakita sang kaangay sini!”