Atti 24
24
Accusa e difeisa dë San Paul dënans al gouvernatour Felice.
1Oura sinq dì dop, Anania, ’l souvran sacrificatour, a l è calà ënsem ai ansian, e un certou ouratour, Tertullo, ch’a soun coumpars dënans al gouvernatour countra Paul.
2E Paul essend ciamà, Tertullo a l ha coumensà a accusé‐lou, disand:
3Eccellentissim Felice, i counoussouma ën tutte cose e coun ogni sort dë ringrassiament, ch’i ouma outënù una gran tranquilità për meso dë ti, e për i boun regoulament chë t’has fait për coust popoul, secound toua prudensa.
4Ma afin dë nen fermé‐te un pes, i të pregou dë scouténe, secound toua equità, ën poche parole.
5I ouma trouvà chë st’om‐sì a l è moutouben pericoulous, ch’a eccita dë sedissioun tra tutti i Ebreou ënt tut ’l mound, e ch’a l è cap dë la setta d’i Nazarian.
6A l ha fin a tentà dë proufané ’l tempio; e i l’ouma pià‐lou, e i ouma voulsù‐lou giudiché secound nostra legge.
7Ma ’l tribun Lisia essend arrivà, a l’ ha lëvà‐nëlou d’ënt le man coun una gran vioulensa,
8Dasand ourdin ch’i so accusatour a vëneissou da ti; e të poudras ti istess savei da chiel, interrougand‐lou, tutte coule cose dë lequai i lou accusouma.
9I Ebreou a l han aderi a lon, e a l han dit chë le cose a l erou coussì.
10E dop chë ’l gouvernatour a l ha avù fait segn a Paul dë parlé, a l ha rispost: Savend ch’a i è già diversi anni chë të seus ’l giudisse dë cousta nassioun, i rëspoundou për mi coun pi dë courage,
11Përché chë të peule counossi ch’a i è nen dë pi dë doudess dì ch’i soun mountà a Gerusalem për fé mia adourassioun.
12Ma a l han nen trouvà‐me ënt ’l tempio dësputand coun nëssun, nè fasand un sussur dë popoul, sia ënt le sinagoghe, sia ënt la sità.
13E a poudriou nen soustëni le cose dë lequai a m’accusou adess.
14Oura però i të counfessou ben, chë, secound la via ch’a ciamou setta, i servou coussì ’l Diou d’i mè pare, crëdand tutte le cose ch’a soun scritte ënt la legge e ënt i proufeta;
15E avend speransa ën Diou chë la risurressioun d’i mort, tant d’i giust chë d’i ingiust, laqual sti‐ssi istess a spetou dëcò, a arrivërà.
16A l è përché dë lon dëcò ch’i travaiou a avei sempre la counsciensa pura dënans a Diou, e dënans ai omini.
17Oura, dop diversi anni, i soun vënù për fé dë limozne e d’oublassioun ënt mia nassioun.
18E coum i m’oucupavou dë lon, a l han trouvà‐me purificà ënt ’l tempio, sensa riunioun dë gent e sensa tumult.
19E coui certi Ebreou d’Asia,
20A dëviou coumpari dënans a ti, e accusé‐me s’a l’aviou queicosa countra dë mi.
21O chë cousti‐ssi istess a diou, s’a l han trouvà ënt mi queich ingiustissia, quand i soun stait presentà al counsei;
22Eccetuà coula soul parola ch’i heu dita a auta vouss dënans a lour: Ëncheui i soun ciamà ën giudissi da voui aiti, sù la risurressioun d’i mort.
23E Felice avend senti coule cose, a l’ha mandà‐lou a una auta volta, disand: Dop ch’i avrai pi esattament counoussù lon ch’a n’è dë coula setta, quand ’l tribun Lisia a sarà vënù giù, i sentireu vosti affè ën pien.
24E a l ha coumandà a un centurioun, chë Paul a fussa custoudi, ma ch’a l aveissa dëcò queich libërtà, e ch’un impedieissa nëssun d’i sò dë sërvi‐lou, o dë vëni da chiel.
25Oura, queich dì dop, Felice a l è vënù coun Drusilla soua foumna, ch’a l era ebrea, e a l ha mandà sërché Paul, e a l’ha senti‐lou parlé dë la fede ch’a l è ën Crist.
26E coum a parlava dë la giustissia, e dë la temperansa, e dël giudissi a vëni, Felice, tut spaventà, a l ha rispost: Për adess, va‐tëne, e quand i sareu comoud, i tournëreu ciamé‐te;
27Sperand dëcò ënt l’ istess temp chë Paul, për essi liberà, a i daria queich dëne; përché dë lon a lou mandava ciamé souvens, e a dëscouria ënsem a chiel.
28Oura dop doui anni coumpi, Felice a l ha avù për successour Porcio Festo, e Felice voulend fé piasi ai Ebreou, a l ha lassà Paul ën prësoun.
Currently Selected:
Atti 24: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 24
24
Accusa e difeisa dë San Paul dënans al gouvernatour Felice.
1Oura sinq dì dop, Anania, ’l souvran sacrificatour, a l è calà ënsem ai ansian, e un certou ouratour, Tertullo, ch’a soun coumpars dënans al gouvernatour countra Paul.
2E Paul essend ciamà, Tertullo a l ha coumensà a accusé‐lou, disand:
3Eccellentissim Felice, i counoussouma ën tutte cose e coun ogni sort dë ringrassiament, ch’i ouma outënù una gran tranquilità për meso dë ti, e për i boun regoulament chë t’has fait për coust popoul, secound toua prudensa.
4Ma afin dë nen fermé‐te un pes, i të pregou dë scouténe, secound toua equità, ën poche parole.
5I ouma trouvà chë st’om‐sì a l è moutouben pericoulous, ch’a eccita dë sedissioun tra tutti i Ebreou ënt tut ’l mound, e ch’a l è cap dë la setta d’i Nazarian.
6A l ha fin a tentà dë proufané ’l tempio; e i l’ouma pià‐lou, e i ouma voulsù‐lou giudiché secound nostra legge.
7Ma ’l tribun Lisia essend arrivà, a l’ ha lëvà‐nëlou d’ënt le man coun una gran vioulensa,
8Dasand ourdin ch’i so accusatour a vëneissou da ti; e të poudras ti istess savei da chiel, interrougand‐lou, tutte coule cose dë lequai i lou accusouma.
9I Ebreou a l han aderi a lon, e a l han dit chë le cose a l erou coussì.
10E dop chë ’l gouvernatour a l ha avù fait segn a Paul dë parlé, a l ha rispost: Savend ch’a i è già diversi anni chë të seus ’l giudisse dë cousta nassioun, i rëspoundou për mi coun pi dë courage,
11Përché chë të peule counossi ch’a i è nen dë pi dë doudess dì ch’i soun mountà a Gerusalem për fé mia adourassioun.
12Ma a l han nen trouvà‐me ënt ’l tempio dësputand coun nëssun, nè fasand un sussur dë popoul, sia ënt le sinagoghe, sia ënt la sità.
13E a poudriou nen soustëni le cose dë lequai a m’accusou adess.
14Oura però i të counfessou ben, chë, secound la via ch’a ciamou setta, i servou coussì ’l Diou d’i mè pare, crëdand tutte le cose ch’a soun scritte ënt la legge e ënt i proufeta;
15E avend speransa ën Diou chë la risurressioun d’i mort, tant d’i giust chë d’i ingiust, laqual sti‐ssi istess a spetou dëcò, a arrivërà.
16A l è përché dë lon dëcò ch’i travaiou a avei sempre la counsciensa pura dënans a Diou, e dënans ai omini.
17Oura, dop diversi anni, i soun vënù për fé dë limozne e d’oublassioun ënt mia nassioun.
18E coum i m’oucupavou dë lon, a l han trouvà‐me purificà ënt ’l tempio, sensa riunioun dë gent e sensa tumult.
19E coui certi Ebreou d’Asia,
20A dëviou coumpari dënans a ti, e accusé‐me s’a l’aviou queicosa countra dë mi.
21O chë cousti‐ssi istess a diou, s’a l han trouvà ënt mi queich ingiustissia, quand i soun stait presentà al counsei;
22Eccetuà coula soul parola ch’i heu dita a auta vouss dënans a lour: Ëncheui i soun ciamà ën giudissi da voui aiti, sù la risurressioun d’i mort.
23E Felice avend senti coule cose, a l’ha mandà‐lou a una auta volta, disand: Dop ch’i avrai pi esattament counoussù lon ch’a n’è dë coula setta, quand ’l tribun Lisia a sarà vënù giù, i sentireu vosti affè ën pien.
24E a l ha coumandà a un centurioun, chë Paul a fussa custoudi, ma ch’a l aveissa dëcò queich libërtà, e ch’un impedieissa nëssun d’i sò dë sërvi‐lou, o dë vëni da chiel.
25Oura, queich dì dop, Felice a l è vënù coun Drusilla soua foumna, ch’a l era ebrea, e a l ha mandà sërché Paul, e a l’ha senti‐lou parlé dë la fede ch’a l è ën Crist.
26E coum a parlava dë la giustissia, e dë la temperansa, e dël giudissi a vëni, Felice, tut spaventà, a l ha rispost: Për adess, va‐tëne, e quand i sareu comoud, i tournëreu ciamé‐te;
27Sperand dëcò ënt l’ istess temp chë Paul, për essi liberà, a i daria queich dëne; përché dë lon a lou mandava ciamé souvens, e a dëscouria ënsem a chiel.
28Oura dop doui anni coumpi, Felice a l ha avù për successour Porcio Festo, e Felice voulend fé piasi ai Ebreou, a l ha lassà Paul ën prësoun.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835