Atti 23
23
Paul dënans al Sinedrio, battù, sërcà për essi buttà a mort e mënà a Cesarea.
1E Paul guardand fissament ’l counsei, a l ha dit: Omini fratei! I soun coumpourtà‐me ën tutta bouna counsciensa dënans a Diou fin al dì d’ëncheui.
2Sù lon ’l souvran sacrificatour Anania a l ha coumandà a coui ch’a i erou da vësin, dë dé‐ie sù ’l moustas.
3Anloura Paul a l ha di‐ie: Iddiou a të darà a ti, muraia sbianchia; da già ch’essend assëtà për giudiché‐me secound la legge, të coumande, countra la legge, ch’i siou battù.
4E coui ch’a l erou present a l han di‐ie: Dis‐tu d’ingiurie al souvran sacrificatour d’Iddiou?
5E Paul a l ha dit: Fratei, i saviou nen ch’a fussa souvran sacrificatour; përché a l è scrit: Të diras nen mal dël prinsi dë to popoul.
6E Paul savend ch’una part a l era dë sadducean, e l’auta dë farisei, a l ha esclamà ënt ’l counsei: Omini fratei, i soun fariseo, fieul dë fariseo; i soun ciamà ën giudissi ën causa dë la speransa e dë la risurressioun d’i mort.
7E quand a l ha avù dit lon, a i è nassù‐ie una dissensioun tra i farisei e i sadducean; e l’adunansa a l è staita divisa.
8Përché i sadducean a diou ch’a i è nëssuna risurressioun, nè d’angel, nè dë spirit; ma i farisei a soustenou l’un e l’aut.
9E a s’è fà‐sse un gran rumour. Anloura i scriba dël parti d’i farisei a soun aussà‐sse e a countendiou, disand: I trouvouma nëssun mal ënt coust om‐sì; ma s’un spirit o un angel a l ha parlà‐ie, pioumsë‐la nen countra Diou.
10E coum a s’è fà‐sse una gran divisioun, ’l tribun tëmand chë Paul a fussa buttà a toc da lour aiti, a l ha coumandà ch’i souldà a caleissou giù, e ch’a lou tireissou fora d’ën mes a lour, e ch’a lou mëneissou ënt la fourtëssa.
11E la neuit apress, ’l Sëgnour a s’è presentà‐sse a chiel, e a l ha di‐ie: Paul abbia boun courage; përché coum t’has rendù testimouniansa dë mi a Gerusalem, për l’istess a bësogna chë të më rende dëcò testimouniansa a Rouma.
12E quand ’l dì a l è vënù, queich Ebreou a l han fait un coumplot e un giurament coun esecrassioun, disand chë nè a mangiëriou nè a beivëriou fin ch’a l aveissou massà Paul.
13E a l erou pi dë quaranta ch’a l aviou fait coula coungiura.
14E a soun indirissà‐sse ai principai sacrificatour e ai ansian, e a l han di‐ie: I ouma fait un vout coun esecrassioun dë giurament, ch’i tastëriou dë niente fin ch’i abbiou massà Paul.
15Voui aiti dounque fe da savei al tribun, për l’avis dël counsei, ch’a vë lou mena douman, coum s’i vouleisse savei da chiel queicosa pi esattament, e i sarouma tutti prount për massé‐lou dënans ch’a s’avësina.
16Ma’l fieul dë la sourela dë Paul avend savù coula coungiura, a l è vënù e a l è ëntrà ënt la fourtëssa, e a l ha dài‐ne part a Paul.
17E Paul avend ciamà un d’i centurioun, a l ha di‐ie: Mena coust giouvënot al tribun; përché a l ha queicosa da fé‐ie savei.
18Chiel dounque a l’ha pià‐lou, e a l’ha mënà‐lou al tribun, e a l ha di‐ie: Paul, ch’a l è prësoune, a l ha ciamà‐me, e a l ha pregà‐me dë mënéte coust giouvënot ch’a l ha queicosa da di‐te.
19E ’l tribun piand‐lou për man, a s’è tirà‐sse da banda, e a l ha ciamà‐ie: Cosa l has‐tu da fé‐me savei?
20E chiel a l ha di‐ie: I Ebreou a l han coumploutà dë preghé‐te chë douman të mandes Paul al counsei, coum s’a vouleissou savei da chiel pi esattament queicosa.
21Ma da‐ie nen to counsens; përché pi dë quarant ’omini a soun poustà countra dë chiel, i quai a l han fait un vout coun esecrassioun dë giurament, dë nen mangé nè beivi fin ch’a l’abbiou massà‐lou; e a soun adess tutti prount, spëtand cosa chë t’i përmëtëras.
22’L tribun dounque a l ha tournà mandé via ’l giouvënot, arcoumand‐ie dë nen di a nëssun ch’a l aveissa diciarà coule cose.
23Peui, avend ciamà doui centurioun, a l ha di‐ie: Tëni prount a tre oure dë la neuit dousent souldà, e stanta omini a caval, e dousent arciè, për ëndé a Cesarea.
24E guarde ch’a i sia dë mounture prounte, afin chë avend fait mounté Paul, a lou menou salv al gouvernatour Felice.
25E a l ha scrivù‐ie una lettera ënt sti termin:
26Claudio Lisia, al’ eccellentissim gouvernatour Felice, salute:
27Coum st’om, ch’a l era stait pià dai Ebreou, a l era vësin a essi massà da lour, i soun arrivà coun la guarnisoun, e i heu lëvà‐iëlou, dop d’avei savù ch’a l era Rouman.
28E voulend savei dë cosa ch’a lou accusavou, i heu mënà‐lou a so counsei dë lour;
29Doua ch’i heu trouvà ch’a l era accusà riguard a dë questioun dë soua legge dë lour aiti, avend coumes nëssun delit degn dë mort, e dë prësounia.
30E essend stait avërti dë le insidie ch’i Ebreou a l aviou prountà countra dë chiel, i l’heu mandà‐tëlou subit; avend dëcò coumandà ai accusatour dë di dënans a ti lon ch’a l han countra chiel. Salve!
31I souldà dounque, secound ch’a i era coumandà, a l han pià Paul, e a l’han mënà‐lou dë neuit a Antipatride.
32E landouman a soun tournà‐ssëne a la fourtëssa, avend lassà Paul souta la coundouta dë le gent a caval;
33I quai, essend arrivà a Cesarea, a l han dait la lettera al gouvernatour, e a l han dëcò presentà‐ie Paul.
34E quand ’l gouvernatour a l ha avù let la lettera, e ch’a l ha avù ciamà a Paul dë che prouvincia ch’a l era, avend senti ch’a l era dë Cilicia,
35I të scoutëreu, a l ha di‐ie, pi ampiament quand i to accusatour a saran dëcò vënù. E a l ha coumandà ch’a fussa custoudi al palas d’Erod.
Currently Selected:
Atti 23: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
