Atti 22
22
San Paul a fa la storia dë soua counvërsioun, e a së para dal fouet coum sittadin Rouman.
1Omini fratei e pare, scoute mia difeisa.
2E quand a l han senti ch’a i parlava ën lingua ebraica, a l han fait ëncoura pi dë silensi; e a l ha dit:
3Sicurament i soun Ebreou, nassù a Tarso dë Cilicia, ma ënlëvà ënt cousta sità ai pè dë Gamaliel, essend stait esattament istrut ënt la legge d’i nosti pare, zelante d’Iddiou, coum i lou se tutti ëncheui;
4E i heu perseguità coula doutrina fin a la mort, groupand e buttand ënt le prësoun, omini e foumne;
5Coum ’l souvran sacrificatour istess e tutta l’adunansa d’i ansian a më n’a soun testimoni; d’i quai dëcò avend ricevù dë lettere ai fratei, i ëndasiou a Damasc për mëné dëcò groupà a Gerusalem coui ch’a l erou ënsili, për fé‐ie castighé.
6Oura a l è arrivà, coum i caminavou e ch’i m’avësinavou dë Damasc, circa sù’l mes‐dì, chë tut a coulp una gran luce vënùa dal ciel, a m’ha ënvirounà‐me coum un sludi.
7E i soun cascà sù ’l post; e i heu senti una vouss ch’a l ha di‐me: Saul, Saul, për cos’è‐lou chë të më perseguite?
8E i heu rispost: Chi seus‐tu Sëgnour? E a l ha di‐me: I soun Gesu ’l Nazarian, chë të perseguite.
9Oura coui ch’a l erou coun mi a l han vëdù la luce, e a soun stà‐ne tut spaventà, ma a l han nen senti la vouss dë coul ch’a më parlava.
10E i heu dit: Sëgnour, cosa farai‐ne? E ’l Sëgnour a l ha di‐me: Aussë‐te, e vatë‐ne a Damasc, e lì a të diran tut lon chë të deves fé.
11Oura, sicoum i vëdiou niente, ën causa dël splendour dë coula luce, coui ch’a l erou ënsem a mi a l han mënà‐me për la man, e i soun vënù a Damasc.
12E un certou Anania, ch’a l avia ’l timour d’Iddiou secound la legge, ch’a l avia una testimouniansa dë tutti i Ebreou ch’a stasiou ënsili, a l è vënù‐me trouvé.
13E essend vësin a mi, a l ha di‐me: Saul fratel, tourna acquisté la vista; e sù l’oura istessa i heu voultà i eui vers chiel.
14E a l ha di‐me: ’L Diou dë nosti pare a l ha preourdinà‐te për counossi soua voulountà, e për vëdi ’l Giust, e për senti la vouss dë soua bouca.
15Përché t’i saras testimoni vers tutti i omini dë le cose chë t’has viste e sentie.
16E adess cose tardes‐tu? Aussë‐te, e sia batësà e purificà d’i to pëcà, invoucand ’l nom dël Sëgnour.
17Oura a l è arrivà ch’apress ch’i soun stait tournà a Gerusalem, coum i pregavou ënt ’l tempio, i soun rëstà in estasi;
18E i heu vëdù‐lou ch’a më disia: Dëzgagë‐te, e part subit da Gerusalem; përché a ricevëran nen la testimouniansa chë t’i faras dë mi.
19E i heu dit: Sëgnour! Lour istess a san ch’i buttavou ën prësoun, e ch’i fouatavou ënt le sinagoghe coui ch’a crëdiou ën ti.
20E quand ’l sang dë Stevou, to martir, a l è stait spantià, i erou dëcò present; i counsentiou a soua mort, e i custoudiou le vëstimente dë coui ch’a lou fasiou meuiri.
21Ma a l ha di‐me: Va, përché i të mandëreu lountan vers i gentii.
22E a l’han scoutà‐lou fin a coula parola; ma anloura a l han elevà soua vouss, disand: Leva da la terra un tal om, përché a l è nen giust ch’a viva.
23E coum a criavou a piena vouss, e ch’a soupatavou soue vëstimente, e ch’a campavou dë pouver an aria,
24’L tribun a l ha coumandà ch’a lou mëneissou ënt la fourtëssa, e a l ha dait ourdin ch’a fussa esaminà coun ’l fouet, për savei për qual moutiv a criavou coussì countra dë chiel.
25E quand a l’han avù‐lou lià coun dë couree, Paul a l ha dit al centurioun ch’a l era vësin a chiel: V’è‐lou permes dë fouaté un om rouman, e ch’a l è gnanca coundanà.
26Laqual cosa avend senti ’l centurioun, a l è ëndait dal tribun për avërti‐lou, disand: Guarda lon chë t’has da fé; përché coul om a l è Rouman.
27E ’l tribun a l è vënù da Paul, e a l ha di‐ie: Dis‐me, seus‐tu Rouman? E a l ha rispost: Si certament.
28E ’l tribun a l ha di‐ie; I heu acquistà cousta sittadinansa a gran pressi dë dëne; e Paul a l ha dit: Ma mi, i l’heu dë nascita.
29Ën causa dë lon coui ch’a dëviou esaminé‐lou a soun subit artirà‐sse da vësin dë chiel; e quand ’l tribun a l ha savù cha ’l era sittadin dë Rouma, a l ha avù paura, përché ch’a l’ avia fà‐lou groupé.
30E landouman, voulend savei da bin për che moutiv a l era accusà dai Ebreou, a l’ha fà‐lou dëzgroupé; e avend coumandà ch’i principai sacrificatour e tut ’l counsei a së raduneissou, a l ha fait mëné Paul, e a l’ha presentà‐lou dënans a lour.
Currently Selected:
Atti 22: PMS1835
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835
Atti 22
22
San Paul a fa la storia dë soua counvërsioun, e a së para dal fouet coum sittadin Rouman.
1Omini fratei e pare, scoute mia difeisa.
2E quand a l han senti ch’a i parlava ën lingua ebraica, a l han fait ëncoura pi dë silensi; e a l ha dit:
3Sicurament i soun Ebreou, nassù a Tarso dë Cilicia, ma ënlëvà ënt cousta sità ai pè dë Gamaliel, essend stait esattament istrut ënt la legge d’i nosti pare, zelante d’Iddiou, coum i lou se tutti ëncheui;
4E i heu perseguità coula doutrina fin a la mort, groupand e buttand ënt le prësoun, omini e foumne;
5Coum ’l souvran sacrificatour istess e tutta l’adunansa d’i ansian a më n’a soun testimoni; d’i quai dëcò avend ricevù dë lettere ai fratei, i ëndasiou a Damasc për mëné dëcò groupà a Gerusalem coui ch’a l erou ënsili, për fé‐ie castighé.
6Oura a l è arrivà, coum i caminavou e ch’i m’avësinavou dë Damasc, circa sù’l mes‐dì, chë tut a coulp una gran luce vënùa dal ciel, a m’ha ënvirounà‐me coum un sludi.
7E i soun cascà sù ’l post; e i heu senti una vouss ch’a l ha di‐me: Saul, Saul, për cos’è‐lou chë të më perseguite?
8E i heu rispost: Chi seus‐tu Sëgnour? E a l ha di‐me: I soun Gesu ’l Nazarian, chë të perseguite.
9Oura coui ch’a l erou coun mi a l han vëdù la luce, e a soun stà‐ne tut spaventà, ma a l han nen senti la vouss dë coul ch’a më parlava.
10E i heu dit: Sëgnour, cosa farai‐ne? E ’l Sëgnour a l ha di‐me: Aussë‐te, e vatë‐ne a Damasc, e lì a të diran tut lon chë të deves fé.
11Oura, sicoum i vëdiou niente, ën causa dël splendour dë coula luce, coui ch’a l erou ënsem a mi a l han mënà‐me për la man, e i soun vënù a Damasc.
12E un certou Anania, ch’a l avia ’l timour d’Iddiou secound la legge, ch’a l avia una testimouniansa dë tutti i Ebreou ch’a stasiou ënsili, a l è vënù‐me trouvé.
13E essend vësin a mi, a l ha di‐me: Saul fratel, tourna acquisté la vista; e sù l’oura istessa i heu voultà i eui vers chiel.
14E a l ha di‐me: ’L Diou dë nosti pare a l ha preourdinà‐te për counossi soua voulountà, e për vëdi ’l Giust, e për senti la vouss dë soua bouca.
15Përché t’i saras testimoni vers tutti i omini dë le cose chë t’has viste e sentie.
16E adess cose tardes‐tu? Aussë‐te, e sia batësà e purificà d’i to pëcà, invoucand ’l nom dël Sëgnour.
17Oura a l è arrivà ch’apress ch’i soun stait tournà a Gerusalem, coum i pregavou ënt ’l tempio, i soun rëstà in estasi;
18E i heu vëdù‐lou ch’a më disia: Dëzgagë‐te, e part subit da Gerusalem; përché a ricevëran nen la testimouniansa chë t’i faras dë mi.
19E i heu dit: Sëgnour! Lour istess a san ch’i buttavou ën prësoun, e ch’i fouatavou ënt le sinagoghe coui ch’a crëdiou ën ti.
20E quand ’l sang dë Stevou, to martir, a l è stait spantià, i erou dëcò present; i counsentiou a soua mort, e i custoudiou le vëstimente dë coui ch’a lou fasiou meuiri.
21Ma a l ha di‐me: Va, përché i të mandëreu lountan vers i gentii.
22E a l’han scoutà‐lou fin a coula parola; ma anloura a l han elevà soua vouss, disand: Leva da la terra un tal om, përché a l è nen giust ch’a viva.
23E coum a criavou a piena vouss, e ch’a soupatavou soue vëstimente, e ch’a campavou dë pouver an aria,
24’L tribun a l ha coumandà ch’a lou mëneissou ënt la fourtëssa, e a l ha dait ourdin ch’a fussa esaminà coun ’l fouet, për savei për qual moutiv a criavou coussì countra dë chiel.
25E quand a l’han avù‐lou lià coun dë couree, Paul a l ha dit al centurioun ch’a l era vësin a chiel: V’è‐lou permes dë fouaté un om rouman, e ch’a l è gnanca coundanà.
26Laqual cosa avend senti ’l centurioun, a l è ëndait dal tribun për avërti‐lou, disand: Guarda lon chë t’has da fé; përché coul om a l è Rouman.
27E ’l tribun a l è vënù da Paul, e a l ha di‐ie: Dis‐me, seus‐tu Rouman? E a l ha rispost: Si certament.
28E ’l tribun a l ha di‐ie; I heu acquistà cousta sittadinansa a gran pressi dë dëne; e Paul a l ha dit: Ma mi, i l’heu dë nascita.
29Ën causa dë lon coui ch’a dëviou esaminé‐lou a soun subit artirà‐sse da vësin dë chiel; e quand ’l tribun a l ha savù cha ’l era sittadin dë Rouma, a l ha avù paura, përché ch’a l’ avia fà‐lou groupé.
30E landouman, voulend savei da bin për che moutiv a l era accusà dai Ebreou, a l’ha fà‐lou dëzgroupé; e avend coumandà ch’i principai sacrificatour e tut ’l counsei a së raduneissou, a l ha fait mëné Paul, e a l’ha presentà‐lou dënans a lour.
Published by the British and Foreign Bible Society in 1835