مَتّی 20
20
حکایت كارگَرا تاكستان
1«پادشایی آسِمو مِثِ صاحِو تاکِستانی مِمُونَ که اَ خونهَ ش صُو زُو رفت دَر تا وِرَ تاکستانِ خُیِش کارگرایینِ بیرَ. 2او وا کارگرا قِرار هَشت که روزی یِه دینار که دِ او موقع دسمزِ یِه رو بی، بابتِ کار دِ تاکستان وِ هر کامِشو بَیَه. بَعد اونان وِ تاکِستانِ خُیِش فِرسا، 3نَزیکِ ساعتِ نه صُو هَنی رَفت وُ بعضیانِ دیی که دِ مینِ شَر بیكار وایسیَن، 4وِ اُونائَم گُفت: ”شمانَم وِ تاكِستان مَه بَرید وُ چیِی که حَقِ شِمانَه وِ شما مِیِم.“ 5اونائَم رفتِن. نَزیکِ ساعت دُوآزَ وُ ساعت سه بَعَظُر هَنی رَفت دَر وُ عده ینِ وِرَ کار گرفت. 6نَزیکِ ساعت پَینش بَعَظُر هَنی رَفت دَر چَن نفرِ دیی که بیکار واسیَ وییِن . اَ اونا پُرسی: ”چُنَ تَمام روز دِ اِینچو بیكار وایسیِین؟“ 7اونا جُواو دَان: ”وِرَ ایکه هوشکَه وِمو کار نَدا.“ وِ اُونا گفت: ”شمانَم وِ تاكستان مَه بَرید.“ 8دَمِ اِیوارَه صاحِوِ تاكستان وِ مباشِر خُیِش گفت: ”كارگَرانِ هِنا کُ وُ اَ آخری شروع کُ تا اوَلی، مُزِشُونِه بَ.“ 9کارگرایی که نَزیکِ ساعتِ پَینش بعَظُر سَرِ کار آمیَ وین هر کام یِه دینار گرِفتن. 10وَختی نوبت وِ کسایی رَسِس كه قبلِ هَمَه آمیَ وین گُمو کِردِن که اَ باقی کارگرا مُز بیشتَری می رَن. امّا هر کامشو یِه دینار گرِفتِن. 11وَختی مُزِ خُیِشُونِه مِرِفتِن وا غُرِغَر وِ صاحِوِ تاکستان گُفتِن: 12”اینا که آخِر هَمَه آمیَن فقط یِه ساعت کار کِردَن وُ تُو اونانِ وا اِیما که تَمام روز دِ ایی بَرَقونِ اَفتُوِ زَحمت کَشییِیم بِراوَر کِردی!“ 13صاحِوِ تاکِستان رو کِرد وِ یکی اَ او کارگرا وُ گفت: ای رفیق، مَه وِ تُو ظُلمی نکِردَم. مَیَر قِرارِ اِیما یِه دینار نَوی؟ 14پَ حَقِ خُیِتِه بَسُونُو بَرو! مَه دلِم ماخا وِ آخِری مثِ تُو مُز بَیِم. 15مَیَر ایی حَقِنِ نَرَم که وا پول خُیِم هَرچی بَخوام کُنم؟ مَیَر چِش دییِن دَسِدِلوازی مَنِه نَری؟ 16پَ،آخِریا اول مِشَن وُ اَوَلیا آخِر مِشَن!»
سِومین پیشگویی عیسی دِبارَ مرگ وُ زِنَه شییَنِ خُیِش
17وَختی عیسی وِ طِرَفِ اورشلیم مِرَفت دِ مینِه را دُوآزَ شایردِ خُیِشِه وِ کناری بُرد وِ اونا گفت: 18«سیل کنید،ایسِه اِیما مِریم وِ اورشلیم دِاونچو پسر انسانِ وِ سران کاهِنا وُ معلما تورات تسلیم مُکُنن. اونا اونِ مَحکوم مُکُنَن وِ مرگ. 19وَ اونِه وِ دَسِ غیرِ یهودیا مِسپارَن تا مسَخَرَه با وُ شَلاق بَخورَ وُ وِ صَلیب با، امّا دِ روزِ سِوم زِنَه مِشهَ.»
خواهِشِ یِه نِنَه
20اوسِه نِنَه پسرا زِبدی وا دُوتا پسرش وَرِ عیسی آمان وُ دِ براوَرِش زانو زا وُ اَزِش چیی خواست. 21عیسی پُرسی: «شی ماخای؟» زَ وِ عیسی گُفت: «بَفَرما كه ایی دُوتا پسرم دِ پادشایی تُو، یکی دِ طرف راست وُ او یَکی دِ طرف چَپِت بَنیشَن.» 22عیسی دِ جُواو فرمود: «شما نِمِنید كه شی ماخایید! آیا مِتُونید اَ پیاله ایی که مَه قِرارَ بَنُوشِم، بَنوُشید؟» اونا جُواو دان: «بله، مِتُونیم.» 23عیسی وِشو گفت: «دُرُسَه، شما اَ پیالِه مَه مِنوشید امّا وِ شما مُوئِم که نِشِسِه دِ طرف راس وُ چَپ مَه دِ اختیارِ مَه نیسا تا اونِ وِ کَسی بَیِم. ایی جایگا وِرَ کِساییَ كه بُواَم وِرَشو آمادَه کِردَ.»
24هَمی که او ده تا شایِردِ دیَر اَ ایی موضوع وا خَور شوئِن اَ دَسِه او دُوتا بِرار آتِش گِرفتِن . 25اَما عیسی اونانِ هِنا کِرد وُ گفت: «شما مِینید كه حاکِما غیرِ یهودی وِشو آقایی مُکُنن وُ بزرگاشو وِشو اقتدار دارَن. 26امّا دِ مینِ شما چنی نَوا. هرکَه بَخوا دِ مینِ شما بزرگ با، باید خادِمِ شما با. 27وُ هرکَه ماخا دِ مینِه شما اول با، باید غلام شما با. 28حتی پسر انسان هم نیامیَ تا وِش خِدمت کُنَن بلکه آمیَ تا خدمت کُنَه وُ جُونِشِه وِرَ خِوُن بَها وِرَ خیلیا بلَ.»
شفای دُوتا کور
29وَختی عیسی وُ شایِرداش اَریحانِه ترک مِکِردِن عِدۀ زیادی دُمِشو افتان را. 30دِ کنار را دُوتا مردِ کور نِشِسَ ویِن. وَختی شِنُفتِن عیسی اَ اونچو رَد مِشَه هَوار کردنُ گفتِن: «ای آقا ای پسر داوود، وِ اِیما رَحم کُ!» 31جَمیعَت توپِسِن وشو وُ اَ اونا خواسِن که ساکت بان اما اونا بیشتَر هَوار مِکِردِن که: «ای آقا ای پسر داوود، وِ اِیما رَحم کُ!» 32عیسی وایسا وُ او دُوتا مردِ هِنا کرد وُ پُرسی:«شی ماخایید وِرَتو کُنِم؟» 33او دوتا کور جُواو دان: «ای آقا ماخاییم چِشامو وا بَشَه.» 34عیسی دِلِش وِ حالِشُو سُخت وُ دَس هَشت وِ چِشاشو و دَرجا چِشاشو وا شد وُ دِ دُمِ او رفتِن.
Currently Selected:
مَتّی 20: NLBB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2026 Korpu Company
