YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 16

16
فصلِ شوزدَهُم
سرُودِ اِطمِینان دَ خُداوند
سرُودِ داوُود
1اَی خُدا، از مه حِفاظت کُو،
چُون ما دَز تُو پناه اَوُردیم.
2ما دَ خُداوند گُفتُم: ”تُو مَولای مه اَستی،
هیچ خُوبی دَز مه وجُود نَدره جدا از تُو.“
3دَ بارِه مُقَدَّسِین که دَ رُوی زمِی اَسته:
اُونا قابِلِ اِحترام اَسته،
تمامِ خوشی مه بخاطرِ ازوا اَسته.
4غَم های کسای که پُشتِ خُدایونِ دِیگه مِیگرده، کَلو مُوشه،
ما هدیه های وُچی کدَنی خُون ره بَلدِه امزُو خُدایو شیو نَمُونُم
و نامِ ازوا ره ام دَ زِبون خُو نَمیرُم.
5اَی خُداوند، حِصِّه میراث مه و اِنتِخاب#۱۶‏:۵ دَ جای «اِنتِخاب» دَ زِبونِ عِبرانی «پیله» نوِشته یَه. مه تُو اَستی،
پِشک مَره تُو نِگاه مُونی.
6زمِینای که دَ پِشک دَز مه اُفتَده، دَ جای های خوشایَند اَسته،
واقعاً میراثِ خُوب دَز مه رَسِیده.
7ما خُداوند ره که دَز مه مشوَره مِیدیه، سِتایش مُوگیُم؛
حتیٰ دَ وختِ شاو ام دِل مه مَره اِصلاح مُونه.
8ما خُداوند ره همیشه دَ پیشِ رُوی خُو حاضِر مِینگرُم؛
و ازی که اُو دَ دِستِ راست مه اَسته،
ما از جای خُو تکان نَمُوخورُم.
9امزی خاطر دِل مه خوش اَسته و جان مه#۱۶‏:۹ دَ جای «جان مه» دَ زِبونِ عِبرانی «جلال مه» نوِشته یَه. خوشحالی مُونه،
و جَسَد مه دَ آرامی جای-دَ-جای مُوشه،
10چُون تُو جان مَره دَ عالمِ مُرده ها ایله نَمُونی
و نَمیلی که مَردِ وفادار تُو دَ قبر ایله شُنه.
11تُو راهِ زِندگی ره دَز مه یاد مِیدی،
دَ حُضُور تُو خوشی کامِل اَسته
و دَ دِستِ راست تُو خوشحالی تا اَبَداُلاباد.

Currently Selected:

زبُور 16: HAZ

Highlight

Share

Compare

Copy

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in