YouVersion Logo
Search Icon

زبُور 116

116
شُکرگُزاری بَلدِه خلاصی از مَرگ
1خُداوند ره دوست مِیدَنُم،
چراکه اُو آواز و ناله-و-فریاد مَره شِنِید.
2ازی که اُو گوش خُو ره سُون ازمه گِرِفت،
دَ تمامِ روزای عُمر خُو، ذِکرِ ازُو ره مُوکنُم.
3ریسپونای مَرگ دَ گِرد مه پیچ خورد،
فِشار های عالمِ مُردا مَره دَ چنگ خُو گِرِفت؛
ما گِرِفتارِ پریشانی و غَم شُدُم.
4اوخته نامِ خُداوند ره گِرِفته کُوی کدُم:
”اَی خُداوند، جان مَره نِجات بِدی!“
5خُداوند پُرفَیض و عادِل اَسته؛
خُدای مو رحِیم اَسته.
6خُداوند از آدمای ساده‌دِل مُحافِظَت مُونه؛
وختِیکه ما خار-و-ذلِیل بُودُم، اُو مَره نِجات دَد.
7اَی جان مه، بسم آسُوده شُو،
چراکه خُداوند دَ حق تُو خُوبی کده؛
8امُو که جان مَره از مَرگ خلاصی دَد،
چِیمای مَره از آودِیده و پایای مَره از لخشِیدو.
9ما دَ حُضُورِ خُداوند،
دَ زمِینِ زِنده ها راه مورُم.
10ما دَ خُداوند ایمان دَشتُم، وختِیکه گُفتُم:
”ما دَ مُصِیبت اَستُم!“
11دَ غَیتِ پریشانی خُو گُفتُم:
”پگِ اِنسان ها دروغگوی اَسته.“
12دَ خُداوند چی دَده مِیتنُم،
دَ عِوَضِ تمامِ اِحسان های که دَ حقِ ازمه کده؟
13ما جامِ نِجات ره باله مُونُم
و نامِ خُداوند ره گِرِفته شُکر-و-سِپاس مُونُم،
14ما نَذر ھای خُو ره دَ خُداوند اَدا مُونُم،
دَ حُضُورِ پگِ قَومِ ازُو.
15مرگِ مومنِینِ خُداوند،
دَ نظر شی سُبُک-و-ساده نِییه.
16اَی خُداوند، ما خِدمتگار تُو اَستُم؛
ما خِدمتگار تُو و باچِه کنِیز تُو اَستُم؛
تُو بَند-و-زنجِیرای مَره واز کدی.
17ما قُربانی شُکرگُزاری دَزتُو تقدِیم مُونُم
و نام تُو ره گِرِفته، اَی خُداوند، عِبادت مُونُم.
18ما نَذر ھای خُو ره دَ خُداوند اَدا مُونُم،
دَ حُضُورِ تمامِ قَوم شی،
19دَ حَولی های خانِه خُداوند،
دَ مَنِه ازتُو، اَی اورُشَلیم.
حمد-و-ثنا دَ خُداوند!

Currently Selected:

زبُور 116: HAZ

Highlight

Copy

Compare

Share

None

Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in