107
بَخشِ پنجُم
شُکرگُزاری بَلدِه خلاصی از مُشکِلات
1خُداوند ره شُکر-و-سِپاس بُگِید، چراکه اُو نیکو یَه
و رَحمت شی اَبَدی اَسته؛
2بیل که امی ره بازخرِید شُده های خُداوند بُگیه
امُو کسا که خُداوند اُونا ره از دِستِ دُشمو بازخرِید کد
3و اُونا ره از سرزمِین ها جم کد،
از شَرق و غَرب، از شمال و از جنُوب.#۱۰۷:۳ دَ جای «جنُوب» دَ زِبونِ عِبرانی «دریا» نوِشته یَه.
4بعضی ها دَ بیابونِ خُشک سرگردو شُد
و راهِ شاری ره که جای بُود-و-باش بَشه، پَیدا نَتنِست.
5اُونا گُشنه و تُشنه شُد
و جانِ ازوا دَ وجُودِ ازوا از حال رفت.
6اوخته اُونا دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی خُو دَ پیشِ خُداوند ناله-و-فریاد کد
و اُو اُونا ره از پریشانی های ازوا خلاص کد.
7 خُداوند اُونا ره از راهِ راست هِدایت کد،
تا اُونا دَ شاری دَر اَمَد که جای بُود-و-باش بُود.
8بیل که اُونا خُداوند ره بخاطرِ رَحمت شی شُکر-و-سِپاس بُگیه
و بخاطرِ کارای عجِیب شی که اُو بَلدِه بَنی آدم انجام دَده،
9چراکه اُو جانِ تُشنه ره سیرآو مُونه
و جان گُشنه ره قد چِیزای خُوب سیر مُوکُنه.
10بعضی ها دَ ترِیکی و سایِه مَرگ شِشت،
دَ بَندِ ظُلم و زَنجِیرای آینی؛
11چراکه اُونا قد کلامِ خُدا مُخالِفَت کدُد
و مشوَرِه قادِرِ مُتعال ره خار-و-حقِیر حِساب کدُد.
12پس خُدا دِل های ازوا ره دَ زیرِ بارِ زَحمتِ سخت خَم کد؛
اُونا لخشِید و هیچ مَدَدگاری نَبُود.
13اوخته اُونا دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی خُو دَ پیشِ خُداوند ناله-و-فریاد کد
و اُو اُونا ره از پریشانی های ازوا نِجات دَد.
14 خُداوند اُونا ره از ترِیکی و سایِه مَرگ بُرو اَوُرد
و زَولانه های ازوا ره مَیده کد.
15بیل که اُونا خُداوند ره بخاطرِ رَحمت شی شُکر-و-سِپاس بُگیه،
و بخاطرِ کارای عجِیب شی که اُو بَلدِه بَنی آدم انجام دَده.
16چراکه اُو درگه های بورنزی ره مَیده کده
و پُشتبَند های آینی ره پاره.
17بعضی ها لَوڈه شُده راه های سرکشی ره اِنتِخاب کد
و بخاطرِ شرارَت های خُو دَ مُصِیبت گِرِفتار شُد.
18جانِ ازوا از هر رقم خوراک کِرک مُوکد
و اُونا دَ درگه های مَرگ نزدِیک شُدُد.
19اوخته اُونا دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی خُو دَ پیشِ خُداوند ناله-و-فریاد کد
و اُو اُونا ره از پریشانی های ازوا نِجات دَد.
20اُو کلام خُو ره رَیی کد و اُونا ره شفا دَده
از نابُودی خلاصی دَد.
21بیل که اُونا خُداوند ره بخاطرِ رَحمت شی شُکر-و-سِپاس بُگیه
و بخاطرِ کارای عجِیب شی که اُو بَلدِه بَنی آدم انجام دَده.
22و بیل که اُونا قُربانی های شُکرگُزاری تقدِیم کُنه
و کارای ازُو ره قد خوشحالی نقل کُنه.
23بعضی ها قد کِشتی ھا دَ دریا رفت
و دَ آو های کَلو مشغُولِ کار-و-بار شُد.
24اُونا کارای خُداوند
و اعمالِ عجِیبِ ازُو ره دَ غَوُجی دریا دِید.
25چُون اُو توره گُفت و بادِ طوفانی پَیدا شُد
که جلپه های دریا ره دَ شور اَوُرد.
26اُونا سُون آسمو باله مورفت
و دَ غَوُجی دریا تاه میمَد،
دَ امزُو واقعِه بَد، خُونِ کِشتیوانا دَ جان شی خُشک شُدُد.#۱۰۷:۲۶ دَ جای «خُونِ ازوا خُشک» شُدُد دَ زِبونِ عِبرانی «جانِ ازوا آو شُدُد» نوِشته یَه.
27اُونا رقمِ آدمای نَشه چَپه مُوشُد و باله مُوشُد
و عقلِ ازوا از کار اُفتَدُد.
28اوخته اُونا دَ غَیتِ مُشکِلات-و-سختی خُو دَ پیشِ خُداوند ناله-و-فریاد کد
و اُو اُونا ره از پریشانی های ازوا بُرو اَوُرد.
29 خُداوند طوفان ره بَند کد
و جلپه ها آرام شُد.
30اوخته اُونا خوش شُد، چراکه جلپه ها آرام شُد
و اُو اُونا ره دَ بندری که مقصدِ ازوا بُود رَسَند.
31بیل که اُونا خُداوند ره بخاطرِ رَحمت شی شُکر-و-سِپاس بُگیه
و بخاطرِ کارای عجِیب شی که اُو بَلدِه بَنی آدم انجام دَده.
32و بیل که اُونا دَ مینکلِ جماعتِ مردُم خُداوند ره حمد-و-ثنا بُگیه
و اُو ره دَ مجلِسِ رِیش سفیدا سِتایش کُنه.
33اُو دریاچه ها ره دَ بیابو تبدِیل مُونه
و چشمه های آو ره دَ زمِینِ تُشنه-و-خُشک؛
34و زمِینِ حاصِلخیز ره دَ شورهزار،
بخاطرِ شرارَتِ باشِنده های شی.
35اُو بیابو ره دَ نَوُر های آو تبدِیل مُونه
و زمِینِ خُشک ره دَ چشمه های آو؛
36اُو آدمای گُشنه ره دَ اُونجی جای-دَ-جای مُونه
تا اُونا بَلدِه بُود-و-باش خُو یگ شار آباد کُنه.
37اُونا زمِینای خُو ره کِشت مُونه و دَ باغ های انگُور خُو تاک مِیشَندَنه،
و حاصِلِ بےاندازه دَ دِست میره.
38 خُداوند اُونا ره بَرکت مِیدیه تا تِعدادِ ازوا غَدر کَلو شُنه
و نَمیله که گَله-و-رمِه ازوا کَم شُنه.
39وختِیکه تِعدادِ ازوا کَم شُنه
و اُونا دَ وسِیلِه ظُلم و مُشکِلات و غَم خار-و-ذلِیل شُنه،
40 خُداوند دَ بَلِه حُکمرانا خاری-و-ذِلَت میره
و اُونا ره دَ بیابونی که هیچ راه نَدره سرگردو مُونه؛
41لیکِن آدمای مُحتاج ره از مُصِیبت بُرو میره
و خانَوارِ ازوا ره رقمِ رمه ها کَلو مُوکُنه.
42آدمای راستکار اِی ره مِینگره و خوشحال مُوشه،
ولے تمامِ آدمای شرِیر#۱۰۷:۴۲ دَ جای «تمامِ آدمای شرِیر» دَ زِبونِ عِبرانی «شرارَت» نوِشته یَه. دان خُو ره بسته مُونه.
43کِی دانا اَسته؟ بیل که هر آدمِ دانا دَ امزی باره فِکر کُنه
و رَحمت های خُداوند ره پَی بُبره.