Skip to content

ضَرب اُلمَثَل_ها 4

4
فصلِ چارُم
1او بچکِیچای مه، دَ نصِیحَتِ آتِه خُو گوش بِدِید
و فِکر خُو ره بِگِیرِید تاکه دانا شُنِید،
2چراکه پَندِ خُوب دَز شُمو مِیدُم.
پس تورای مَره پُرمُشت نَکُنِید.
3وختِیکه باچِه آتِه خُو بُودُم
و باچِه عزِیز و یگدانِه آبِه خُو،
4آتِه مه دَز مه پَند دَده مُوگُفت:
”تورای مَره دَ تَی دِل خُو نِگاه کُو؛
از اَمر​های مه اِطاعَت کُو تا زِنده بُمَنی.
5حِکمت ره حاصِل کُو و عقل-و-دانایی پَیدا کُو،
تورای مَره پُرمُشت نَکُو و ازوا دُور نَشُو.
6حِکمت ره ایله نَکُو و اُو تُو ره مُحافِظَت مُونه.
اُو ره دوست دَشته بَش و اُو از تُو نِگاهداری مُونه.
7شُروعِ حِکمت اینی اَسته:
حِکمت ره حاصِل کُو و دَ پالُوی هر چِیزی که یاد گِرِفتے،
عقل-و-دانایی ره ام دَ دِست بَیرُو.
8دَ حِکمت اَرزِش قایل شُو و اُو تُو ره سربِلند مُونه.
اگه اُو ره دَ بَغَل خُو بِگِیری، اُو دَز تُو عِزَت مِیدیه.
9اُو لُنگی فَیض-و-اِفتخار ره دَ سر تُو پیچ مُونه
و تاجِ شان-و-شَوکت ره دَز تُو مِیدیه.“
10باچِه مه، گب ره گوش کُو: تورای مَره قبُول کُو،
تاکه عُمر تُو دِراز شُنه.
11ما طرِیقِه حِکمت ره دَز تُو یاد دَدُم
و تُو ره سُون راه های راستی هِدایَت کدُم.
12وختِیکه راه بوری قَدَمای تُو پس نَمُومَنه
و اگه خیز کنی پای تُو نَمی​لَخشه.
13نصِیحَت-و-اَدَب ره محکم بِگِیر و اُونا ره از دِست نَدی.
اُونا ره حِفظ کُو، چراکه اُونا زِندگی تُو اَسته.
14دَ راهِ بَدکارا داخِل نَشُو،
و دَ مَسِیرِ گُناه​کارا پای خُو ره نَه ایل.
15از راهِ ازوا دُوری کُو و سُون ازوا نَرو.
خود خُو ره یگ طرفه کُو و راهِ خُو ره از وا جدا کُو.
16چُون اُونا تا بَدی نَکُنه، خاو نَموره
و تا یَگو کس ره پای پیچَلَک دَده پورته نَکُنه، خاو دَ چِیمای ازوا نَمییه.
17اُونا نانِ پُرگُناه ره مُوخوره
و شرابِ ظُلم ره وُچی مُونه.
18مگم راهِ آدمای صادِق مِثلِ بُر شُدونِ آفتَو اَلّی اَسته
که رفته رفته روشوتَر مُوشه تا غَیتِیکه تَکمِیل شُنه.
19لیکِن راهِ بَدکارا مِثلِ ترِیکی شاو اَلّی اَسته؛
اُونا چَپه مُوشه و نَمِیدَنه چِیزخیل باعِثِ چَپه شُدونِ ازوا شُده.
20باچِه مه، دَ تورای مه فِکر خُو ره بِگِیر
و دَ گُفته های مه گوش بِدی:
21اُونا ره از نظر خُو دُور نَکُو،
بَلکِه دَ دِل خُو نِگاه کُو.
22چُون کسای که تورای مَره قبُول کُنه،
تورای مه بَلدِه شی یگ سرچشمِه زِندگی جور مُوشه
و بَلدِه تمامِ جان شی تَندُرُستی مِیدیه.
23از پگ چِیزای دِیگه کده دِل خُو ره خُوب​تَر حِفاظَت کُو،
چراکه اُو سربَندِ زِندگی اِنسان اَسته.
24تورِه دروغ ره از دان خُو پورته کُو
و کَج گویی ره از لب های خُو دُور کُو.
25بیل که چِیمای تُو رُست پیشِ رُوی تُو ره بِنگره
و دِید تُو سِیده سُون پیشِ پای تُو بَشه.
26راه ره بَلدِه پای خُو اَوار کُو،
تاکه تمامِ مَسِیر های تُو اُستوار و سِیده بَشه.
27از راهِ راست گُمراه نَشُو و اِیسُو-و-اُوسُو نَرو،
و پای خُو ره از بَدی دُور نِگاه کُو.