Skip to content

ضَرب اُلمَثَل_ها 26

26
فصلِ بِیست و شَشُم
1امُو رقمِیکه بَرف بارِیدو دَ تایستو و بارِش دَ فصلِ دِرَو خُوب نِییه،
پس اِحترام کدو دَ آدمِ بے​عقل ام سَم نَمییه.
2امُو رقم که مُرغَک دَ وختِ پَرواز کدو بالَک مِیزَنه
و غُچی#۲۶‏:۲ غُچی یعنی قَرقُلاج. دَ وختِ پَر زَدو دَ جای نَمِیشِینه،
امُو رقم نالَتِ بےدلِیل ام دَ سرِ کس نَمِیشِینه و تاثِیر نَدره.
3قَمچی بَلدِه اَسپ، نُخته بَلدِه خَر
و اَدَب چوب بَلدِه پُشتِ آدمای بے​عقل اَسته.
4دَ سَوالِ آدمِ بے​عقل جوابِ بے​عقلی نَدی،
نَشُنه که تُو ام رقمِ ازُو وَری شُنی.
5آدمِ بے​عقل ره دَ مُطابِقِ بے​عقلی شی جواب بِدی،
تاکه اُو خود خُو ره دانا حِساب نَکُنه.
6کسی که پَیغام ره دَ دِستِ آدمِ بے​عقل رَیی مُونه،
اُو رقمِ امزُو کسی اَسته که پای خُو ره مُنٹی کده
یا یگ پیله زهر ره وُچی کده بَشه.
7مَثَلِ که از دانِ آدمِ بے​عقل بُر مُوشه،
رقمِ پای های شَل وَری سُست-و-بے​حَرکت اَسته.
8اِحترام کدو دَ آدمِ بے​عقل،
مِثلِ سنگ ایشتو دَ پَلَخمو یَه.
9مَثَلِ که از دانِ آدمِ بے​عقل بُر مُوشه
رقمِ خاری اَسته که دَ دِستِ آدمِ نِشه گور موره،
یعنی بے​تاثِیر اَسته.
10کسی که آدمِ بے​عقل یا آدمِ راه‌رَو#۲۶‏:۱۰ آدمِ راه‌رَو یعنی مُسافِر که نابَلَد اَسته. ره دَ وظِیفه مُقرَر مُونه
رقم میرگَنِ بے​تجربه وَری اَسته که تِیر شی هر کس ره اَوگار مُونه.
11امُو رقم که سَگ دَ بَلِه قَی کَدَگی خُو پس مییه،
آدمِ بےعقل ام بے​عقلی خُو ره تِکرار مُونه.
12امُو آدم ره مِینگری که دَ نظرِ خود خُو دانا اَسته؟
نِسبَت دَ امزُو نفر بَلدِه آدمِ بےعقل اُمِید کَلوتر اَسته.
13آدمِ ٹمبل مُوگه: ”دَ راه شیر اَسته!
شیر دَ کُوچه ها و بازار می​گَرده!“
14درگه دَ سرِ لَخَک خُو دَور مُوخوره،
و ٹمبل دَ بَلِه جاگِه خُو.
15آدمِ ٹمبل دِست خُو ره دَ کاسه دِراز مُونه؛
مگم از بَس که کَلو سُسته، اُو ره پس دَ دان خُو بُرده نَمِیتنه.
16آدمِ ٹمبل دَ نظر خُو هُوشیارتَر
از هفت نفرِ اَسته که جوابِ عاقِلانه مِیدیه.
17آدم که دَ یَگو دعوا مُداخِله کُنه که مربُوط دَ خود شی نَبَشه،
رقمِ شخصی اَسته که از گوشای کُٹه گِرِفته کش مُونه.
18آدمِ دیونه که تِیرهای آتِشی
و کُشتَنی ره ایله مُونه،
19مِثلِ امزُو آدم اَسته که همسایِه خُو ره بازی مِیدیه
و بعد ازُو مُوگه: ”ما خُو شوخی کدُم!“
20از نَبُودونِ خاشه آتِش گُل مُوشه،
از نَبُودونِ آدمِ بَدگوی جنجال خلاص مُوشه.
21رقمی که زُغال بَلدِه قوغ و خاشه بَلدِه آتِش اَسته،
امُو رقم آدمِ فِتنه​گَر بَلدِه جنگ-و-جنجاله.
22توره های آدمِ شَیطو رقمِ لُغمه های خوراکِ مَزه​دار اَسته
که قُورت مُوشه و دَ وجُودِ اِنسان مُومَنه.
23رقمی که طوس، رُوی دُرُشتِ ظرفِ گِلی ره لَخشُم مُونه،
امُو رقم لبای لَخشُم ام بَدی های دِل ره تاشه مُونه.
24آدمِ بَد، نفرَت-و-کِینِه خُو ره قد لبای خُو پوش مُونه،
دَ حالِیکه دِل شی پُر از فِریب-و-چال اَسته.
25هر چند که تورِه ازُو نَرم-و-چرب بَشه، دَزُو باوَر نَکُو،
چراکه دَ دِل شی هفت چِیزِ نفرَت اَنگیز وجُود دَره.
26هر قدر که نَفرَتِ ازُو قد حِیله-و-نَیرَنگ تاشه شُنه،
باز ام بَدی شی دَ پیشِ مردُم معلُومدار مُوشه.
27کسی که دَ دِیگا چاه بِکَنه، خود شی دَمزُو چاه موفته
و کسی که سُونِ دِیگه کس سنگ لول مِیدیه، امُو سنگ پس دَور خورده دَ خود شی مُوخوره.
28دروغ گُفتو دَ حقِیقت نفرَت کدو از مردُم اَسته
و نتِیجِه چاپلُوسی خرابی اَسته.