18
فصلِ هژدَهُم
کِی دَ مینکلِ مردُم بُزُرگ اَسته
1دَ امزُو غَیت یارا دَ پیشِ عیسیٰ اَمَد و ازُو پُرسان کد: ”بُزُرگتَرِین کس دَ پادشاهی آسمو کِی اَسته؟“ 2اوخته عیسیٰ یگ بچکِیچه ره کُوی کده دَ مینکلِ ازوا ایستَلجی کد 3و گُفت: ”ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، تاکه خود ره اِصلاح نَکُنِید و رقمِ بچکِیچای ریزه نَشُنِید، شُمو هرگِز دَ پادشاهی آسمو داخِل نَمُوشِید.“ 4پس هر کسی که رقمِ امزی بچکِیچه خود خُو ره شِکسته نَفس کُنه، اونَمُو دَ پادشاهی آسمو بُزُرگتَرِین اَسته. 5و هر کسی که امی رقم بچکِیچه ره دَ نامِ ازمه قبُول کُنه، مَره قبُول مُونه.
6لیکِن اگه کُدَم کس باعِثِ گُمراهی یکی امزی ریزهگِینا شُنه که دَز مه ایمان دَره، بَلدِه ازُو بِهتر اَسته که یگ سنگِ آسیا دَ گردون شی اَوزو شُده دَ چُقُوری دریا پورته شُنه. 7وای دَ حالِ امزی دُنیا بخاطرِ گُمراهیای شی! لازِم اَسته که گُمراهیا بییه، مگم وای دَ حالِ کسی که گُمراهی دَ وسِیلِه ازُو مییه! 8پس اگه دِست تُو یا پای تُو باعِث مُوشه که تُو گُمراه شُنی اُو ره قطع کده دُور پورته کُو، چُون بَلدِه تُو بِهتر اَسته که چُنٹه یا لَنگ داخِلِ زِندگی اَبَدی شُنی نِسبَت دَزی که قد دُو دِست یا دُو پای دَ آتِشِ اَبَدی پورته شُنی. 9و اگه چِیم تُو باعِث مُوشه که تُو گُمراه شُنی، اُو ره بُر کده دُور پورته کُو، چُون بَلدِه تُو بِهتر اَسته که قد یگ چِیم داخِلِ زِندگی اَبَدی شُنی، نِسبَت دَزی که قد دُو چِیم دَ آتِشِ دوزَخ پورته شُنی.
مَثَلِ گوسپونِ گُم شُده
10توخ کُنِید که هیچ کُدَمِ امزی ریزهگِینا#۱۸:۱۰ اِمکان دَره که معنای «ریزهگِینا» دَ امزی آیه «بچکِیچای ریزه» یا «یارای عیسیٰ» بَشه. ره تَوهِین-و-تحقِیر نَکُنِید؛ چُون ما دَز شُمو مُوگُم که ملایکه های ازوا دَ عالمِ باله دایم رُوی آتِه مَره که دَ آسمو اَسته، مِینگره. 11[چُون «باچِه اِنسان» اَمَده تا گُم شُده ره نِجات بِدیه.]#۱۸:۱۱ بعضی نُسخه ها آیِه ۱۱ ره نَدره.
12شُمو چی فِکر مُونِید؟ اگه یگ نفر صد گوسپو دَشته بَشه و یکی ازوا گُم شُنه، آیا امُو نَوَد-و-نُه گوسپو ره دَ کوه ایله نَمُونه و بَلدِه پالِیدونِ امزُو گوسپونِ گُم شُده نَموره؟ 13ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، اگه اُو نفر اُو ره پَیدا کُنه، بَلدِه امزُو گوسپو کَلوتر خوش مُوشه نِسبَت دَ نَوَد-و-نُه گوسپونی که گُم نَشُده. 14دَ امزی رقم خاست-و-اِرادِه آتِه شُمو که دَ آسمو اَسته، اِی نِییه که حتیٰ یکی امزی ریزهگِینا ام از دِست بوره.
بِراری که دَ ضِدِ ازشُمو گُناه مُوکُنه
15اگه بِرار تُو دَ حق تُو گُناه کده بَشه، بورُو و خطای شی ره دَز شی بُگی، ولے اِی فقط بَینِ ازتُو و ازُو بَشه. اگه تورِه تُو ره گوش کد، بِرار خُو ره پس پَیدا کدی 16و اگه گوش نَکد، یگ یا دُو نفرِ دِیگه ره قد خُو قَتی بُبَر تا هر قضیه دَ وسِیلِه دُو یا سِه شاهِد ثابِت شُنه. 17و اگه از اَیدِ ازوا ام نَشُد، دَ جماعتِ ایماندارا بُگی و اگه دَ تورِه جماعتِ ایماندارا ام گوش نَدَد، اوخته بیل که اُو بَلدِه تُو مِثلِ یگ کافِر یا مالیهگِیر بَشه. 18ما حقِیقت ره دَز شُمو مُوگُم، هر چِیزی ره که شُمو دَ زمی بَند کُنِید، دَ آسمو ام بَند مُوشه و هر چِیزی ره که دَ زمی واز کُنِید، دَ آسمو ام واز مُوشه.
19”بسم دَز شُمو مُوگُم، اگه دُو نفرِ ازشُمو دَ زمی دَ بارِه هر چِیزی که درخاست مُونِید اِتفاق کُنِید، دَ وسِیلِه آتِه مه که دَ آسمو اَسته بَلدِه شُمو انجام دَده مُوشه. 20چُون دَ هر جایی که دُو یا سِه نفر دَ نامِ ازمه جم شُنه، ما دَ اُونجی دَ مینکلِ ازوا حاضِر اَستُم.“
مَثَلِ غُلامی که نَمُوبخشه
21اوخته پِترُس دَ پیشِ عیسیٰ اَمَده گُفت: ”یا مَولا، اگه بِرار مه دَ ضِد مه گُناه کُنه تا چند دفعه باید اُو ره بُبخشُم؟ آیا تا هفت دفعه؟“ 22عیسیٰ دَ جواب شی گُفت: ”ما دَز تُو مُوگُم هفت دفعه نَه، بَلکِه هفتاد و هفت دفعه.
23دَمزی دلِیل پادشاهی آسمو رقمِ یگ پادشاه اَسته که قَصد کد قد خِدمتگارای خُو حِساب-و-کِتاب کُنه. 24وختِیکه حِساب-و-کِتاب ره شُروع کد، یگ نفر ره دَ پیشِ ازُو اَوُرد که دَها هزار قَنطار#۱۸:۲۴ دَ جای «قَنطار» دَ زِبونِ یونانی «تالَنت» نوِشته یَه که یگ «قَنطار» یگ پوستِ گاو پُر از طِلّا و جَواهِرات و امچُنان مال-و-دَولتِ کَلو معنیٰ مِیدیه. ازُو قرضدار بُود. 25و ازی که اُو نَمِیتنِست قرض خُو ره بِدیه، بادار شی اَمر کد که اُو ره قد خاتُو و بچکِیچا و تمامِ دارایی شی سَودا کُنه و قرض ره از شی بِگِیره. 26اوخته امُو خِدمتگار دَ پیشِ پای بادار خُو اُفتَد و گُفت: ’دَز مه وخت بِدی تا تمامِ قرضای تُو ره دَز تُو بِدُم.‘ 27پس بادارِ امزُو خِدمتگار دَزُو دِلسوزی کده اُو ره ایله کد و قرض شی ره ام بخشِید. 28مگم امُو خِدمتگار وختِیکه بُرو رفت، قد یکی از همکارای خُو رُوی دَ رُوی شُد که اُو صد دِینار قرضدار شی بُود. اوخته اُو ره گِرِفت و قَپه کده گُفت: ’قرضی ره که دَ بَلِه تُو دَرُم بِدی!‘ 29اوخته امُو همکار شی دَ پایای ازُو اُفتَد و عُذر کده گُفت: ’دَز مه وخت بِدی تا تمامِ قرضای تُو ره دَز تُو بِدُم.‘ 30مگم اُو قبُول نَکد، بَلکِه رفت و اُو ره دَ بَندیخانه پورته کد تا قرض خُو ره بِدیه. 31وختی همکارای شی اِی واقِعه ره دِید، غَدر غَمگی شُد و اُونا رفته هر چِیزی ره که دَ اُونجی شُدُد، دَ بادار خُو نقل کد. 32اوخته بادار شی اُو ره طلب کده گُفت: ’اَی خِدمتگارِ شرِیر، ما تمامِ قرض ره دَز تُو بخشِیدُم، فقط بخاطری که تُو دَ پیش مه عُذر-و-زاری کدی. 33پس آیا دَز تُو لازِم نَبُود که دَ همکار خُو دِل مُوسوختَندی امُو رقم که ما دَز تُو دِل سوختَندُم؟‘ 34اوخته بادار شی قار شُده اُو ره دَ عسکرای بَندیخانه تسلِیم کد تا شِکنجه-و-عذاب شُنه و تا وختِیکه تمامِ قرض خُو ره نَدَده، ایله نَشُنه. 35پس آتِه آسمانی مه ام قد هر کُدَم شُمو امی رقم رفتار مُونه اگه شُمو بِرار خُو ره از دِل نَبخشِید.“