رسولون اَعمال 7
7
استیفان اِشتنَ دَ دفاع کره
1معبده پیله کاهن استیفان کودَ آپرسسش: «اِم لاوَعه راستِنده؟»
2استیفان بواتشه: «ای برارون و ای په عون، چمن لاوعه گوش آدیا! پِر جلالَ خدا، وختی که چما پِه ابراهیم پیغمبر، بین‌النهرین منطقَ دَ به و حلا حرانش کوچ نِکرده به، چو را ظاهر آبه 3و اجو بواتشه: ”اِشته سرزمین و اِشته خویشان ول آکه، بشه اَ سرزمینی که از اَته نشون دیم.“
4«پس، ابراهیم سرزمین کَلدانیانَ دَ بشه و حَرانَ دَ زندگیش بکه. خدا ابراهیمِش چو په مردنِ پَش، هدایتَش بکه ام سرزمینی که هارو بِر زندگی کرا. 5با اَم حال خدا بیا حتی ای وجبه قدرَ نی زمین، ابراهیمش ارث اوندا؛ ولی وعدِش آدا که اَ زمینه، اَجو و چو پَش، چوه نسله آدییه، هر چند ابراهیم اَ زمون حلا خوردگیش نِدَ. 6خدا ابراهیمش بوات: ”اِشته نسل غربتَ سرزمینَ دَ ای غریبه ای شارین زندگی کرنده و چهار صد سال اجون اسیر کرنده و ظلم کَرِنده.“ 7خدا هنی اجو بوات: ”از، اَ قومی که اَوُن چون اسیرِنده، مجازات کرم، و چو پَش، چِمن قومه اَ سرزمینه دَ شینده و بییا اَمن پرستش کَرِنده.“ 8و خدا ختنه کردنه عهدش، ابراهیمِش آدا. پس اسحاق، ابراهیمه را دِنیا بومه و وختی اسحاق هش روزَه به اَوِش ختنه بکه. اسحاق یعقوب په بِه، و یعقوبَ نی دونزده پاتْریارْک پِه به یعنی چما دونزه پیله جد بِه.
9«ولی پاتریارکه پخیلی سَرَ، یوسفشون مصریونشون بِخروت. ولی خدا یوسف خمنا بِه 10و اوِش همه‌ی مُصیبتونَ دَ نجاتِش بدا و اَجوش حکمت آدا، و فرعون نظرَ دَ اَوش عزیز گرامیش بکه، همنه که یوسفش، مصر فرمانروا و اِشتن دربارِ رئیسِش بِکه.
11«اُخُری پیله قَحطی و مصیبتی همَّه مصر و کنعانَ دَ و ببه و چما په عون، هیچ چی خُردَنه را ندردشونه. 12وختی چما جد یعقوب، بِشنَوِسشه که مصرَ دَ گندِم پیدا بی، اَولین سفرِ را، چَما اجدادِش بِر بِخِرسا. 13دِوّمین سفر، یوسف اِشتنش، اِشتن براعونش آزونِس و فرعون، یوسف خونوادییم آشنا ببه. 14یوسف اِشتن په یعقوب و همه‌ی اِشتن خانواده که هفتاد و پنج نفر بنده، بایردشه مصر. 15همنه به که یعقوب بومه مصر و بِر بمه. هم یعقوب و هم چما اجداد؛ 16امّا چون جنازشون آگاردونس شِکیمه شهر و مقبره‌ای دلَ بِخَشاردشونه که ابراهیم اجو حَمورِ زاعونَ کودَ نقرَه اییَم خِرییِش به.
17«همنه که خدا وعده انجام بییَنه موقع ابراهیمه را نزدیک آبیَی، چما مردمه تعدادَ نی مصرَ دَ ویشتر آبَی، 18تا اَم که ای علایده پاتشاهی بومه که یوسفش اونزونسَی. 19اَ پاتشاه چما قومییم حیلَه ییم رفتارش بکه و چما اجدادش پر ظلم بکه و اجونش مجبور بکه که اِشتن کورپه خوردگون بَرَ دَ ول بکرنده تا زنده ممونِنده.
20«اَم روزگارَ دَ بِه که موسی پیغمبر دِنیا بومه. اَو خدا چشمانَ دَ خوشگلَه خوردگی به. موسی سه ماه اِشتن په کییه د پیله آبه. 21وختی موسی شون برَ دَ باشت، فرعونه کینه اَوش بایرد و اِشتن زا شارین اَوِش پیله بکه. 22همنه موسی مصره تموم حکمت و علمش یاد بِگَت و چو لاوه کری و کردار قوتش بِگَت.
23«وختی موسی چِل ساله ببه، چو دل دِکَت که اِشتن براره یعنی یعقوبه نسله حال و اوضاع بوینه. 24وختی بوینتِشه ای مصریه مردکی به ای نفر از اوُن ظلم کره، چو پِشت اَبَر بومه و اَ مصریه مردکه کوشتنییم، اَ مظلومه حقش ایگَت. 25موسی خیالش کَردَی چوه براعه فهمنده که خدا گَوِه چو دستییم اجون نجات بیدییه، امّا اَوُن نفهمِسِنده. 26صباین روز، موسی دِ نفرش بوینت که هندیگرییم دعوا کَرِنده، و اَم نیتییم که اَجون آشتی بیدییه، بواتشه: ”ای مردکون، شما هندیگرِ براریو، چرا هندیگرییم بدی کرا؟“
27«امّا اَ مردکی که اِشتن قونشییم بدیش کَردَی، موسیش کنار بزه و بواتشه: ” که اَتِش چما حاکم و داور کرده؟ 28گَوی اَمنَ نی بکوشی، همنه که اَزیرَ اَ مصریه مردکر بکوشت؟“ 29وختی موسی امش بَشنَوِس، دِوَشتشه و بشه مِدیون سرزمین و بِر غریب ببه و پَیوندش بکه و دِ زاعون صاحاب ببه.
30«چِل سال بِگذَشت. ای روز بیابانَ دَ، سینا کوه نزدیکیه دَ، ای فرشته‌ای وش ایگته بنه‌ای دلَ موسی را ظاهر آبه. 31موسی اَ منظره وینتَنَ دَ مات آبه. وختی پیش بِشه تا نزدیکَ دَ ددسه، خداونده صص چو را بومه که بواتشه: 32”ازیم اِشته اجدادِ خدا، ابراهیم خدا، اسحاق خدا و یعقوب خدا.“ موسی ترسَ دَ لرزِسَی و دِ جرائتش نکه دِدِسه.
33«خداوند اَجو بوات: ”پای جارِ اِشته پا دَ اَبَر بایر، چون یقایی که چو سر وندردَیش مقدّس زمین اِسه. 34یقین بزون از چمن قومه مصیبته، مصرَ دَ وینتِمه و چون آه و نالِم اَشنوِسِه، و اومَیم اشنیو تا اَجون نجات بدیم. هننه بوره تا اَتَه بخرسم مصر.“
35«هم موسی اِسه که چما مردم اَوشون رد بکَه و بواتشونه: ”که اَتِش چما حاکم و داور کرده؟“ خدا هم مردکِش اَ فرشتَه واسطییم که ای وش گته بنه ای دل چو را ظاهر ببه خرسایِش بِه تا چون حاکم و نجات دهنده بیبی. 36هم موسی به که مصرَ دَ و سوره دریا ورَ و بیابانَ دَ چِل سال چون را علامتون و معجزانش انجام بدا و چما مردمش مصرَ دَ اَبَر بایرد.
37«هَم موسی، یعقوبه نسلش بوات: ”خدا شما برارون دل، ای پیغَمبری، چِمن شارین شَما را خرسه.“ 38اَم هَه موسی بِه که بیابانَ دَ جماعتییم همراه به. و اَ فرشته ای خمنا که سینا کوهَ چواَم لاوِش بکه، و هَمَ نی چما اجدادِ خمنا به؛ موسی زنده کلامش ایگَت تا اَجَما آراسونه.
39«ولی چما اجدادِ چو دَ اطاعتشون نکه، اَوشون رد بکه و اِشتن دِلَ دَ گوسَینده آگردنده مصر. 40اَوُن هارونشون بوات: ” چما را خدایان رَچ آکه که چما پیش بشینده، چون نزونوم اَم موسی ای که اَجَما مصر سرزمینَ دَ اَبَرش بایرد، چه چو سر اومییه!“ 41اَ روزون بِه که ای بُتی، گولِگه شارین رَچِشون بکه و چو را، قربانیشون بِکَه و اَ چی خونین که اِشتن دستییم رچشون کرده به، جشنشون بِگَت. 42ولی خدا چونَ دَ دیم آگاردونس و اجونش ول بکه تا آسمان و ماه و آوتاو و ستارهان پرستش بکرنده؛ همنه که پیغَمبرون کتابَ دَ نیویشتشونه:
«”ای یعقوبه ایل و تبار، مگم اَ چِل سال که بیابانَ دَ بَیا،
چِمنا سر آبریه حیوان و قربونی بایردِرونه؟
43شَما مُلوکه بته خیمه و رفانه بته ستاره رون به پا بکه.
و اَم بُتونِرون پرستش را رچ بکه.
پس ازی شماهون تبعید کرم بابِله اَ طرف.“
44«چما اجدادِ بیابانَ دَ شهادته خیمه شون اِشتن خمناشون دَ، هَه خیمه‌ای که موسی اَجو خدا دستورییم، مطابق نمونَه ای که وینتش به، رچش بکه. 45چما اجدادِ وختی یوشَع رهبری ییم، سرزمین کنعانشان اَ قومانی کود که خدا چون چشمه پیش اَبَر کرده به، ایگتشونه، شهادته خیمه شون اِشتن خمنا بایردشون کنعان، و اَ خیمه تا داوود پاتشاه زمون بِر بمَنت. 46خدا، داوود پاتشاش لطف بکه. و داوود خداکودَ درخواستش بکه که اَو یعقوب خدا را ای کییه ای رچ بکره. 47ولی سلیمانه پاتشاه بِه که خدا را کییه ای رچ بکه.
48«هرچند خدای متعال اَ کییه هونیَ دَ که آدمه دستییم رچ بیینده نِوِندَره، همنه که اشعیا پیغمبره واتشه:
49«”خداوند وا:
’آسمان چمن پاتشاهیه تخته و زمین چمن پا بِنِ کرسی!
چِمنا چِه کییه ای رچ کرا؟
چِمن استراحت یقا کاره؟
50مگم چِمن دس همه‌ی ام چییِه رچِش نِکرده؟“
51«ای یاغیه مردم، ای کسانی که شما دلان و شما گوشِ ختنه نِبِنده! شما، شما اَجدادِ شارین همیشَه خدا مقدس روحه ضد مقاومت کرا. 52کوم پیغمبره که شما اَجدادِ دستَ دَ اذیت و آزار نِبییَه بَی؟ اَوُن حتی اَ پیغامبرونی که اَ صالحه مردکه اومینِشون پیشگویشون کرده به، بکوشتشونه؛ و هننه شما اَ صالح مردکرون تسلیم کرده و چو قاتل بِبَیا، 53شمایی که شریعتی که فرشته عون واسطه ییم شَما دس آرسه، ایگته رونه، امّا چو دَ اطاعترون نکه.»
استیفانه سگسار بیین
54شورا اعضا وختی ام لاوَعونشون بشنوس، عصبانیتَ دَ داغشون بکه و اِشتن دندانشون همدیگر سر فشارشون دایَی. 55امّا استیفان خدا مقدس روحییم مشت، ماتش برده به آسمون، خدا جلالش بوینت و عیسیش که خدا راسه دست ور وِندَردَه بِه، بوینتشه. 56اِستیفان بوات: «هننه آسمونِ وینِم که آبیینده و انسان زا وینِم که خدا راست دسه ور وندرده.»
57ولی اَوُن اِشتن گوششون بِگَت، بِلَنده ناره ایشون بِکَشِس و همَّه هندیگرییَم استیفانه طرف حمله شون بکه 58و کَشِسَن‌کَشِسَنیم، اَوِشون شهرَ دَ اَبَر بکه و سگسارشون بِکَه. کسونی که شاهد بِنده، اِشتن خلاوشون اَبَر بایرد و ای جوانه مردکی لنگون ور بناشونه که چو نوم سولُس به.
59وختی استیفان شون سگسار کردَی، اَو بِلَنده صصییم بواتشه: «ای عیسای خداوند، چِمن روح قبول بکه!» 60اُخُری زانوش بِزِه و بِلَندَ صصییم بوات: «خداوندا، اَم گناهِ چون حسابَ مَنه.» اَمِش بوات و جانش بدا.
@ 2024 Korpu Company