مزامیر 116
116
خداوند را دوست میدارم
1خداوند را محبّت مینمایم،
زیرا که صدای من و
التماس مرا شنیده است.
2زیرا که گوش خود را به من فرا داشته است،
پس در روزهای زندگی خود،
او را خواهم خواند.
3ریسمانهای مرگ مرا احاطه کرد
و تنگیهای عالم مردگان مرا دریافت؛
تنگی و غم پیدا کردم.
4آنگاه نام خداوند را خواندم:
«آه، ای خداوند، جان مرا رهایی ده!»
5خداوند رئوف و عادل است
و خدای ما رحیم است.
6خداوند ساده دلان را محافظت میکند.
ذلیل بودم و مرا نجات داد.
7ای جان من، به آرامی خود برگرد،
زیرا خداوند به تو نیکویی نموده است.
8زیرا که جان مرا از مرگ خلاصی دادی
و چشمانم را از اشک و پایهایم را از لغزیدن.
9به حضور خداوند روان خواهم بود؛
در زمین زندگان.
10ایمان آوردم پس سخن گفتم.
من بسیار کاهیده شدم.
11در پریشانی خود گفتم که
«تمامی آدمیان دروغگویند.»
12خداوند را چه عوض دهم،
برای همه احسانهایی که به من نموده است؟
13پیاله نجات را خواهم گرفت
و نام خداوند را خواهم خواند.
14نذرهای خود را به خداوند
به جا خواهم آورد؛
به حضور تمامی قوم او.
15مرگ مقدّسان خداوند
در نظر وی گرانبها است.
16آه، ای خداوند، من خادم تو هستم!
من خادم تو و پسر کنیز تو هستم.
بندهای مرا گشودهای!
17قربانیهای تشکّر نزد تو خواهم گذرانید
و نام خداوند را خواهم خواند.
18نذرهای خود را به خداوند به جا خواهم آورد،
به حضور تمامی قوم وی،
19در صحنهای خانه خداوند،
در درون تو، ای اورشلیم. هللویاه!
Currently Selected:
مزامیر 116: RCPV
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
