اِرمیا 14
14
قحطی، شمشیر، و طاعون
1کلام خداوند که درباره خشکسالی به اِرمیا نازل شد:
2«یهودا سوگواری میکند
و دروازههایش بیقوت شده است.
ماتمکنان بر زمین مینشینند،
و فریاد اورشلیم بالا میرود.
3و شریفان ایشان خادمان
خود را برای آب میفرستند؛
نزد آبانبارها میروند و آب نمییابند
و با ظرفهای خالی برگشته،
خجل و رسوا میشوند
و سرهای خود را میپوشانند.
4به خاطر اینکه زمین تَرَک خورده است؛
از آنجا که باران بر سرزمین نباریده است،
زارعان خجل شده،
سرهای خود را میپوشانند.
5حتی غزالها نیز در صحرا میزایند
و نوزادان خود را ترک میکنند،
چونکه هیچ گیاه نیست.
6گورخران بر بلندیها ایستاده،
مثل شغالها برای باد نفس نفس میزنند،
و چشمان آنها بیقوت میگردد،
چونکه هیچ علفی نیست.»
7ای خداوند،
اگرچه گناهان ما بر ضد ما شهادت میدهد،
اما به خاطر اسم خود عمل نما،
زیرا که ارتدادهای ما بسیار شده است
و به تو گناه ورزیدهایم.
8ای تو که امید اسرائیل،
و نجاتدهنده او در وقت تنگی میباشی،
چرا مثل غریبی در سرزمین
و مانند مسافری که
تنها برای شبی خیمه میزند، شدهای؟
9چرا مثل شخص متحیر
و مانند جنگاوری که
نمیتواند نجات دهد، هستی؟
اما تو، ای خداوند، در میان ما هستی
و ما به نام تو نامیده شدهایم.
پس ما را ترک منما!»
10خداوند به این قوم چنین میگوید:
«ایشان به آواره گشتن چنین مایل بودهاند
و پایهای خود را باز نداشتند.
بنابراین خداوند ایشان را قبول نکرد
و حال عصیان ایشان را به یاد آورده،
گناه ایشان را جزا خواهد داد.»
11خداوند به من گفت: «برای خیریت این قوم دعا منما! 12چون روزه گیرند، ناله ایشان را نخواهم شنید و چون قربانی سوختنی و هدیه آردی بگذرانند، ایشان را قبول نخواهم فرمود، بلکه من ایشان را به شمشیر و قحطی و طاعون هلاک خواهم ساخت.»
13پس گفتم: «آه، ای خداوند یهوه، اینک انبیا به ایشان میگویند که ”شمشیر را نخواهید دید و قحطی به شما نخواهد رسید، بلکه شما را در این مکان صلح و سلامتی پایدار خواهم داد.“» 14پس خداوند مرا گفت: «این انبیا به اسم من به دروغ نبوت میکنند. من ایشان را نفرستادم و به ایشان امری نفرمودم و صحبت ننمودم، بلکه ایشان به رویاهای دروغین و سِحر پوچ و حیله دلهای خویش برای شما نبوت میکنند. 15بنابراین خداوند درباره این انبیا که به اسم من نبوت میکنند و من ایشان را نفرستادهام و میگویند که ”شمشیر و قحطی در این سرزمین نخواهد شد“، میگوید که این انبیا به شمشیر و قحطی کشته خواهند شد. 16و این قومی که برای ایشان نبوت میکنند، در کوچههای اورشلیم به خاطر قحطی و شمشیر انداخته خواهند شد و کسی نخواهد بود که ایشان و زنان ایشان و پسران و دختران ایشان را دفن کند، زیرا که شرارت ایشان را بر خودشان خواهم ریخت.
17«پس این کلام را به ایشان بگو:
”چشمان من شبانهروز اشک میریزد و آرامی ندارد،
زیرا که آن دوشیزه،
یعنی دختر قوم من به جراحتی بزرگ
و ضربهای بینهایت سخت
شکسته شده است.
18اگر به صحرا بیرون روم،
اینک کشتگان شمشیر!
و اگر به شهر داخل شوم،
اینک بیماران از گرسنگی!
زیرا که هم انبیا و کاهنان
در سرزمین تجارت میکنند
و هیچ نمیدانند.“»
19آیا یهودا را به تمامی ترک کردهای؟
و آیا جانت صَهیون را منفور داشته است؟
چرا ما را چنان زدهای که
برای ما هیچ علاجی نیست؟
برای صلح و سلامتی انتظار کشیدیم،
اما هیچ خیری نیامد،
و برای زمان شفا،
و اینک وحشت پدید آمد.
20ای خداوند،
به شرارت خود و به عصیان پدران خویش،
اعتراف مینماییم،
زیرا که به تو گناه ورزیدهایم.
21به خاطر اسم خود، ما را رد منما.
تخت جلال خویش را خوار مشمار.
عهد خود را که با ما بستی به یاد آورده،
آن را مشکن.
22آیا در میان خدایان دروغین قومها،
هستند خدایانی که باران ببارانند؟
و آیا آسمان میتواند بارش بدهد؟
مگر تو، ای یهوه، خدای ما، همان نیستی؟
به تو امیدوار هستیم،
چونکه تو کننده همه اینکارها میباشی.
Currently Selected:
اِرمیا 14: RCPV
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
