هوشَع 2
2
بی‌وفایی اسرائیل مجازات می‌شود
1به برادران خود عمی#2.1 یعنی ”ای قوم من“ بگویید و به خواهران خویش روحامه#2.1 یعنی ”ای رحمت یافته“!
2دلیل بیاورید!
بر مادر خود دلیل آورید!
زیرا که او زن من نیست
و من شوهر او نیستم.
بنابراین زنای خود را از پیش رویش
و فاحشگی خویش را از میان پستانهایش
رفع بنماید.
3مبادا لباس او را کنده،
وی را برهنه نمایم
و او را مثل زادروزش گردانیده،
مانند بیابان واگذارم
و مثل زمین خشک گردانیده،
به تشنگی بکشم.
4بر فرزندانش رحم نخواهم کرد،
چونکه فرزندان زنا می‌باشند.
5زیرا مادر ایشان زنا نموده،
آنکه به ایشان حامله شد،
بی‌شرمی کرده است؛
چرا که گفت: ”در پی عاشقان خود
که نان و آب و پشم و کتان و روغن و شربت
به من داده اند، خواهم رفت.“
6بنابراین، راه او را به خارها خواهم بست
و گرد او دیواری بنا خواهم نمود
تا راههای خود را نیابد.
7و هر‌چند عاشقان خود را تعقیب نماید،
به ایشان نخواهد رسید،
و هر‌چند ایشان را بجوید، نخواهد یافت.
پس خواهد گفت:
می‌روم و نزد شوهر نخستین خود برمی‌گردم،
زیرا در آن وقت از کنون
مرا خوشتر می‌گذشت.“
8اما او نمی دانست که من بودم که
گندم و شیره و روغن را به او می‌دادم
و نقره و طلایی را که برای بَعَل صرف می‌کردند،
برایش می‌افزودم.
9پس من گندم خود را در فصلش،
و شیره خویش را در موسمش
از او باز خواهم گرفت
و پشم و کتان خود را
که می‌بایست برهنگی او را بپوشاند،
برخواهم داشت.
10و الان کار زشت او را
در نظر عاشقانش آشکار خواهم ساخت
و هیچ کس او را از دست من نخواهد رهانید.
11و تمامی شادی او و عیدها
و ماههای نو و سبت‌ها
و تمامی موسمهایش را متوقف خواهم ساخت.
12و تاکها و انجیرهایش را که گفته بود:
”اینها مزد من می‌باشد که
عاشقانم به من داده‌اند“،
ویران خواهم ساخت
و آنها را جنگل خواهم گردانید
تا حیوانات صحرا آنها را بخورند.
13و خداوند می‌گوید که:
انتقام روزهای بَعَلها را از او خواهم کشید
که برای آنها بخور می سوزانید
و خویشتن را به گوشوارها و
زیورهای خود آرایش داده،
از پی عاشقان خود می رفت،
و مرا فراموش کرده بود.
14بنابراین اینک او را فریفته،
به بیابان خواهم آورد
و سخنان فریبنده به او خواهم گفت.
15و تاکستانهایش را از آنجا به وی خواهم داد
و وادی عَخور#2.15 ”عَخور“ به معنی ”آشفتگی“ است. را
به دروازه امید تبدیل خواهم ساخت
و در آنجا مانند روزهای جوانی‌اش
و مثل روز بیرون آمدنش از سرزمین مصر
خواهد سرایید.
16و خداوند می‌گوید که «در آن روز مرا ایشی، یعنی شوهر من خواهد خواند و دیگر مرا بَعَلی نخواهد گفت، 17زیرا که نامهای بَعَلها را از دهانش دور خواهم کرد که بار دیگر به نامهای خود گفته نشوند. 18و در آن روز به جهت ایشان با حیوانات صحرا و پرندگان هوا و خزندگان زمین عهد خواهم بست و کمان و شمشیر و جنگ را از سرزمین خواهم شکست و ایشان را به امنیت خواهم خوابانید. 19و تو را تا به ابد نامزد خود خواهم ساخت و تو را به عدالت و انصاف و شفقت و رحمانیت نامزد خود خواهم گردانید. 20و چون تو را به امانت نامزد خود ساختم، آنگاه یهوه را خواهی شناخت.»
21و خداوند می‌گوید:
من خطاب خواهم کرد،
آسمانها را خطاب خواهم کرد
و آنها زمین را خطاب خواهند کرد.
22و زمین گندم و شیره
و روغن را خطاب خواهد کرد
و آنها یِزرِعیل#2.22 ”یِزرِعیل“ یعنی «خدا می‌کارد». را خطاب خواهند کرد.
23و او را برای خود در زمین خواهم کاشت
و بر لوروحامه رحمت خواهم فرمود
و به لوعمی خواهم گفت:
”تو قوم من هستی.“
و او جواب خواهد داد:
”تو خدای من می‌باشی.“»
@ 2024 Korpu Company