پیدایش 13

اَبرام و لوط

1اَبرام با زن خود و تمام اموال خویش و لوط، از مصر به نِگِب آمدند. 2و اَبرام از احشام و نقره و طلا بسیار دولتمند بود. 3پس، از نِگِب طی منازل کرده، به بیت‌ئیل آمد، به آنجایی که خیمه‌اش در ابتدا آنجا بود، در میان بیت‌ئیل و عای، 4به مکان آن قربانگاهی که اول بنا نهاده بود. در آنجا اَبرام نام خداوند را خواند. 5لوط را نیز که همراه اَبرام بود، گله و رمه و خیمه‌ها بود. 6و زمین گنجایش ایشان را نداشت که در یکجا ساکن شوند، زیرا که اندوخته‌های ایشان بسیار بود و نتوانستند در یک جا سکونت کنند. 7و در میان شبانان احشام اَبرام و شبانان احشام لوط نزاع افتاد. و در آن هنگام کنعانیان و فِرِزّیان ساکن زمین بودند. 8پس اَبرام به لوط گفت: «در میان من و تو، و در میان شبانان من و شبانان تو نزاعی نباشد، زیرا که ما برادریم. 9مگر تمام سرزمین پیش روی تو نیست؟ تمنا اینکه از من جدا شوی. اگر به ‌جانب چپ روی، من به سوی راست خواهم رفت و اگر به طرف راست روی، من به ‌جانب چپ خواهم رفت.»

10آنگاه لوط چشمان خود را برافراشت، و تمام وادی اُردن را بدید که همه‌اش مانند باغ خداوند و سرزمین مصر، به طرف صوغَر، پر از آب بود، قبل از آنکه خداوند سُدوم و عَموره را نابود سازد. 11پس لوط تمام وادی اُردن را برای خود اختیار کرد و به طرف شرقی کوچ کرد و از یکدیگر جدا شدند. 12اَبرام در زمین کنعان ماند و لوط در شهرهای وادی ساکن شد و خیمه خود را تا سُدوم نقل کرد. 13لیکن مردمان سُدوم بسیار شریر و به خداوند خطاکار بودند. 14و بعد از جدا شدن لوط از وی، خداوند به اَبرام گفت: «اکنون تو چشمان خود را برافراز و از مکانی که در آن هستی، به سوی شمال و جنوب و مشرق و غرب نگاه کن، 15زیرا تمام این زمین را که می‌بینی به تو و نسل تو تا به ابد خواهم بخشید. 16و نسل تو را مانند غبار زمین گردانم. چنانکه اگر کسی غبار زمین را تواند شمرد، نسل تو نیز شمرده شود. 17برخیز و در طول و عرض زمین گردش کن، زیرا که آن را به تو خواهم داد.» 18و اَبرام خیمه خود را نقل کرده، روان شد و در بلوطستان ممری که در حِبرون است، ساکن گردید و در آنجا قربانگاهی برای خداوند بنا نهاد.

Currently Selected:

پیدایش 13: RCPV

Highlight

Copy