جامعه 5
5
ترس خدا
1چون به خانه خدا بروی، پای خود را نگاه دار. زیرا نزدیکی جُستن به جهت شنیدن، از تقدیم قربانی احمقان بهتر است، چونکه ایشان نمیدانند که کاری بد میکنند. 2با دهان خود عجله منما و دلت برای گفتن سخنی به حضور خدا نشتابد، زیرا خدا در آسمان است و تو بر زمین هستی. پس سخنانت اندک باشد.
3زیرا خواب از زیادی مشقت پیدا میشود،
و صدای احمق از زیادی سخنان.
4چون برای خدا نذر نمایی، در وفای آن تأخیر منما، زیرا که او از احمقان خشنود نیست؛ پس به آنچه نذر کردی، وفا کن. 5بهتر است که نذر ننمایی از اینکه نذر نموده، وفا نکنی. 6مگذار که دهانت بدن تو را خطاکار سازد و در حضور پیام آور مگو که ”این نذر به سهو شده است.“ چرا خدا به خاطر سخن تو غضبناک شده، عمل دستهایت را باطل سازد؟ 7زیرا که این از زیادی خوابها و چیزهای پوچ و زیادی سخنان است؛ لیکن تو از خدا بترس.
پوچی ثروت
8اگر ظلم را بر فقیران، و پایمال شدن انصاف و عدالت را در کشوری بینی، از این امر متعجب مباش، زیرا آنکه بالاتر از بالا است ملاحظه میکند و خدای متعال فوق ایشان است. 9منفعت زمین برای همه است، حتی پادشاه نیز بر آن است که مزارع را کشت کند. 10آنکه نقره را دوست دارد، از نقره سیر نمیشود، و هر که توانگری را دوست دارد، از دخل خویش سیر نمیشود. این نیز پوچ است.
11چون نعمت زیاده شود، خورندگانش زیاد می شوند؛ و به جهت مالکش چه منفعت است غیر از آنکه آن را به چشم خود میبیند؟
12خواب عمله شیرین است، خواه کم خورد و خواه زیاد؛ اما سیری مرد ثروتمند او را نمیگذارد که بخوابد.
13بلایی سخت بود که آن را زیر آفتاب دیدم؛ یعنی دولتی که صاحبش آن را برای ضرر خود نگاه داشته بود. 14و آن دولت از بدِ حادثه برباد شد، آن سان که چون پسری آورد، چیزی در دست خود نداشت. 15چنانکه از رحم مادرش بیرون آمد، همچنان برهنه به حالتی که آمد خواهد برگشت و از مشقت خود چیزی نخواهد یافت که به دست خود ببرد. 16و این نیز بلای سخت است که از هر جهت چنانکه آمد همچنین خواهد رفت؛ و او را چه منفعت خواهد بود از اینکه در پی باد زحمت کشیده است؟ 17تمامی روزهای خود را در تاریکی خوراک میخورد، با سرخوردگی فراوان و بیماری و خشم.
18اینک آنچه من دیدم که خوب و نیکو میباشد، این است که انسان در تمامی روزهای عمر خود که خدا آن را به او میبخشد بخورد و بنوشد و از تمامی مشقتی که زیر آفتاب میکشد لذت ببرد، زیرا که نصیبش همین است. 19و نیز هر انسانی که خدا دولت و اموال به او ببخشد و او را قوت عطا فرماید که از آن بخورد و نصیب خود را برداشته، از محنت خود لذت برد، این بخشش خدا است. 20زیرا چنین کس چندان در اندیشۀ روزهای زندگی خود نخواهد بود، چراکه خدا او را با خوشیِ دل مشغول میدارد.
Currently Selected:
جامعه 5: RCPV
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company
جامعه 5
5
ترس خدا
1چون به خانه خدا بروی، پای خود را نگاه دار. زیرا نزدیکی جُستن به جهت شنیدن، از تقدیم قربانی احمقان بهتر است، چونکه ایشان نمیدانند که کاری بد میکنند. 2با دهان خود عجله منما و دلت برای گفتن سخنی به حضور خدا نشتابد، زیرا خدا در آسمان است و تو بر زمین هستی. پس سخنانت اندک باشد.
3زیرا خواب از زیادی مشقت پیدا میشود،
و صدای احمق از زیادی سخنان.
4چون برای خدا نذر نمایی، در وفای آن تأخیر منما، زیرا که او از احمقان خشنود نیست؛ پس به آنچه نذر کردی، وفا کن. 5بهتر است که نذر ننمایی از اینکه نذر نموده، وفا نکنی. 6مگذار که دهانت بدن تو را خطاکار سازد و در حضور پیام آور مگو که ”این نذر به سهو شده است.“ چرا خدا به خاطر سخن تو غضبناک شده، عمل دستهایت را باطل سازد؟ 7زیرا که این از زیادی خوابها و چیزهای پوچ و زیادی سخنان است؛ لیکن تو از خدا بترس.
پوچی ثروت
8اگر ظلم را بر فقیران، و پایمال شدن انصاف و عدالت را در کشوری بینی، از این امر متعجب مباش، زیرا آنکه بالاتر از بالا است ملاحظه میکند و خدای متعال فوق ایشان است. 9منفعت زمین برای همه است، حتی پادشاه نیز بر آن است که مزارع را کشت کند. 10آنکه نقره را دوست دارد، از نقره سیر نمیشود، و هر که توانگری را دوست دارد، از دخل خویش سیر نمیشود. این نیز پوچ است.
11چون نعمت زیاده شود، خورندگانش زیاد می شوند؛ و به جهت مالکش چه منفعت است غیر از آنکه آن را به چشم خود میبیند؟
12خواب عمله شیرین است، خواه کم خورد و خواه زیاد؛ اما سیری مرد ثروتمند او را نمیگذارد که بخوابد.
13بلایی سخت بود که آن را زیر آفتاب دیدم؛ یعنی دولتی که صاحبش آن را برای ضرر خود نگاه داشته بود. 14و آن دولت از بدِ حادثه برباد شد، آن سان که چون پسری آورد، چیزی در دست خود نداشت. 15چنانکه از رحم مادرش بیرون آمد، همچنان برهنه به حالتی که آمد خواهد برگشت و از مشقت خود چیزی نخواهد یافت که به دست خود ببرد. 16و این نیز بلای سخت است که از هر جهت چنانکه آمد همچنین خواهد رفت؛ و او را چه منفعت خواهد بود از اینکه در پی باد زحمت کشیده است؟ 17تمامی روزهای خود را در تاریکی خوراک میخورد، با سرخوردگی فراوان و بیماری و خشم.
18اینک آنچه من دیدم که خوب و نیکو میباشد، این است که انسان در تمامی روزهای عمر خود که خدا آن را به او میبخشد بخورد و بنوشد و از تمامی مشقتی که زیر آفتاب میکشد لذت ببرد، زیرا که نصیبش همین است. 19و نیز هر انسانی که خدا دولت و اموال به او ببخشد و او را قوت عطا فرماید که از آن بخورد و نصیب خود را برداشته، از محنت خود لذت برد، این بخشش خدا است. 20زیرا چنین کس چندان در اندیشۀ روزهای زندگی خود نخواهد بود، چراکه خدا او را با خوشیِ دل مشغول میدارد.
Currently Selected:
:
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@ 2024 Korpu Company