نامه، غَلاطیهِ کلیسائه وِسه 3
3
صالح بَیّن ایمونِ هِمراه؟
1ای نادونِ غَلاطیون، کی شِما ره جادو هاکارده؟ عیسی مَسیحِ بَمِردِن اَنده آشکار شِما ره بااوته بَییه که اِنگاری وه شِمه چِشِ پَلی، مَصلوب بَییه. 2فِقط خوامبه اینِ شِمه جِم بَدونِم: شَریعتِ اَعمالِ هِمراه خِدائه روحِ بَییتینی یا ایمون به اونچی که بِشنُسِنیِ هِمراه؟ 3شِما اَنده نادونِنی؟ که روحِ هِمراه شِروع هاکاردینی و اِسا خوانِنی جِسمِ هِمراه کامل بَووین؟ 4مگه تِمومِ اون عِذاب ها ره، بیخودی تِحَمُّل هاکاردینی؟ مگه اینکه راس راسی بیخودی زَحمِت بَکِشی بوئین! 5اونی که خِدائه روحِ شِما ره دِنه و شِمه میون معجزات کانده این کارِ شَریعتِ اَعمالِ هِمراه کانده، یا ایمون به اونچی که بِشنُسِنیِ هِمراه؟ 6هَمون طی که اِبراهیم «خِدا ره ایمون بیارده و این، وه وِسه صالحی بِشمارِسه بَییه.» 7پَس ویندِنی اونایی که ایمون دارنِنه، ابراهیمِ وچونِنه. 8و مِقدَّسِ نوشته ها، قبلتر بَدیئه که خِدا غیر یَهودیونِ ایمونِ خاطری صالح اِشمارِنه، اینِ وِسه، اون خَوِرِ خِشِ ابراهیمِ اِعلام هاکارده و بااوته «تِموم قومها تِ طَریقِ جِم بَرکَت گِرنِنه.» 9پَس اونایی که ایمونِ تِکیه دارنِنه، ابراهیمِ هِمراه، اون مَردِ ایمون، بَرکَت گِرنِنه.
10چوون تِمومِ اونایی که خوانِنه شَریعتِ اَعمالِ به جا بیارِن، همه لعنِتِ بِن دَرِنه، چوون توراتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه: «هر کی تِموم اونچیِ که شَریعتِ کتابِ دِله بَنوِشته بَییه ره پایند نَبوئه و اونا ره به جا نیاره. لعنت بَووه» 11اِسا، معلومِ که هیچ کس شَریعتِ خاطِری خِدائه پَلی، صالح بِشمارِسه نَوونه، چوون «صالح آدِم، ایمونِ هِمراه زندگی کانده.» 12ولی شَریعَت، ایمونِ جِم نییه، بلکه «کِسی که اونا ره به جا یارنه، اونائه دِله زندگی کانده.» 13اَمه عَوِض، مَسیح لَعنِت بَییه و اینطی اِما ره شَریعتِ لعنتِ بِن آزاد هاکارده، چوون توراتِ دِله بَنوِشت بَییه که: «هر کی دار بَزو بَووه، مَلعونِ.» 14وه این طی هاکارده تا ابراهیمِ بَرکَت، مَسیحْ عیسی دِله، غیر یَهودیونِ نَصیب بَووه، و تا اِما اون روح که وَعده هِدا بَییه بییه ره، ایمونِ راهِ جِم بَیریم.
خِدائه وَعده و شَریعَت
15ای بِرارون، بییِلین روزمره زندگیِ جِم یِتا مثال بَزِنِم. هیچکَس نَتونده یِتا عَهدِ که آدِمی رسمی هاکارده بوئه ره، باطل هاکانه یا یه چی اونِ اضافه هاکانه. 16اِسا، اِبراهیم و وه نَسلِ وَعده ها هِدا بَییه. نارنه «و نسلها ره،» جوری که انگاری خَیلیائه خَوِری بوئه، بلکه گانه «تِ نَسلِ» که منظور مَسیحِ. 17خوامبه اینِ بارِم که: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد بییَمو، اون عهدی ره که خِدا قبلتر دَوِسه بییه ره باطِل نَکانده، جوری که وَعده هیچ بَووه. 18چوون اگه اِرث شَریعتِ جِم بوئه، دییه وَعدهِ جِم نییه؛ ولی خِدا اونِ وَعدهِ راهِ جِم ابراهیمِ هِدا.
19پَس مَنظور شَریعتِ جِم چی بییه؟ شَریعَت، تقصیراتِ خاطِری زیاد بَییه، اون هم فِقط تا مووقه ای که اون «نَسل» که وَعده اشاره کارده، بِیّه. شَریعَت فرشته هائه طریق و یِتا واسطه گرِ دَسِ طریق، برقِرار بَییه. 20اِسا هیچ واسطهگری فِقَط یه طَرِفِ نماینده نییه، ولی خِدا یِتائه.
21پَس مَگه شَریعَت خِدائه وَعدههائه ضدِّ؟ اَصلاً! چوون اگه شریعتی هِدا بَییه بییه، که تونِسه زندگی هاده، پَس راس راسی صالحی هم شَریعتِ راهِ جِم به دَس اییَمو. 22ولی مِقدَّسِ نوشته ها اِعلام هاکارده که همه گِناهِ دِله اسیرِنه، تا اون وَعده که عیسی مَسیحِ ایمونِ راهِ جِم هَسه، کِسایی که ایمون بیاردِنه ره هِدا بَووه.
23اِما، قبل از ایمونِ بییَموئِن، شَریعتِ تسلّطِ بِن اَسیر بیمی و تا ایمونِ ظاهر بَیّن، زِندونِ دِله اِما ره داشتِنه. 24پَس تا مووقه ای که مَسیح بِیّه، شَریعت اَمه سرپرس بَییه و ایمونِ هِمراه صالح بِشمارِسه بَیمی. 25ولی اِسا که ایمون بَییَمو، دییه اون سرپرسِ دَسِ بِن دَنیمی.
26چوون مَسیحْ عیسیِ دِله، شِما همه، ایمونِ خاطِری، خِدائه ریکائونِنی. 27چوون که شِما همه که مَسیحِ دِله تَعمید بَییتینی، مَسیحِ شه تَن دَکاردینی. 28دییه نا یَهودی مَعنی دارنه نا یونانی، نا نوکِر نا آزاد، نا مَردی نا زِنا، چوون شِما همه مَسیحْ عیسی دِله یِتا هَسینی. 29و اگه شِما مَسیحِ وِسه هَسِنی، پَس ابراهیمِ نسلِنی و طبقِ وَعده، وارثون هم هَسینی.
Currently Selected:
نامه، غَلاطیهِ کلیسائه وِسه 3: EMB
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
@2024 Korpu Company
