Sealm 137
137
Sealm 136
1Ofer Babilone bradum streame,
þær we sittað and sare wepað,
þonne we Sion gemunan swiðe georne.
2On salig we sarige swiðe gelome
ure organan up ahengan.
3For þon us þær frunon fæcnum wordum,
woh meldedan, ða us on weg læddan:
“Singað us ymnum ealdra sanga
þe ge on Sione sungan geneahhige.”
4Hu magon we singan sangas Drihtne
on þære foldan þe us fremde is?
5Gif ic þin, Hierusalem, forgyten hæbbe,
forgyte min seo swyðre symble æt þearfe;
6ætfeole min tunge fæste gomum,
gif ic ofergittol þin æfre weorðe,
Gif ic ne forsette þe symble æt frymðe;
ac ic on Hierusalem georne blissie.
7Gemune þu, Drihten, manigra bearna,
þe on Edom synt eal lifigende,
þonne þu Hierusalem gegodie;
þa nu oft cweðað: “Wutun hi idle gedon,
oð þæt hi heora eard geceosan.”
8Hwæt, þu eart Babilone bitere ætfæsted
ænge and yfele, hire earm dohter;
eadig byð hwæðere se þe eft gyldeð
þa þu him on ealdre ær forgeafe
and us eallum eac gesealdest.
9Eadig byð se þe nimeð and eac seteð
his agen bearn on þone æþelan stan.
Currently Selected:
Sealm 137: ASPsa
Highlight
Share
Compare
Copy
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
The first 50 psalms are credited to King Alfred the Great and were written in c.890-899 AD, and the last 100 psalms were translated c.900-950 AD by an unknown poet.