שְמוֹת לד
לד
1און ה׳ האָט געזאָגט צו משהן: האַק דיר אױס צװײ שטײנערנע לוחות אַזױ װי די ערשטע, און איך װעל אױפֿשרײַבן אױף די לוחות די װערטער װאָס זײַנען געװען אױף די ערשטע לוחות, װאָס דו האָסט צעבראָכן. 2און זײַ אָנגעברײט אין דער פֿרי, און גײ אַרױף אין דער פֿרי אױפֿן באַרג סינַי, און שטעל זיך פֿאַר מיר דאָרטן אױפֿן שפּיץ באַרג. 3און קײן מענטש זאָל נישט אַרױפֿגײן מיט דיר, און קײן מענטש זאָל אױך נישט געזען װערן אױפֿן גאַנצן באַרג; אַפֿילו די שאָף און די רינדער זאָלן זיך נישט פֿיטערן אַקעגן יענעם באַרג.
4האָט ער אױסגעהאַקט צװײ שטײנערנע לוחות אַזױ װי די ערשטע; און משה האָט זיך געפֿעדערט אין דער פֿרי, און איז אַרױפֿגעגאַנגען אױפֿן באַרג סינַי, אַזױ װי ה׳ האָט אים באַפֿױלן, און ער האָט גענומען אין זײַן האַנט די צװײ שטײנערנע לוחות. 5און ה׳ האָט אַראָפּגענידערט אין דעם װאָלקן; און ער האָט זיך געשטעלט מיט אים דאָרטן; און ער האָט גערופֿן דעם נאָמען ה׳. 6און ה׳ איז פֿאַרבײַגעגאַנגען פֿאַר זײַן פּנים, און האָט אױסגערופֿן: ה׳, ה׳ איז אַ דערבאַרעמדיקער און לײַטזעליקער אֵל, אײַנגעהאַלטן אין צאָרן, און רײַך אין גענאָד און װאָרהײט; 7ער האַלט גענאָד ביזן טױזנטסטן גליד, ער פֿאַרטראָגט זינד און פֿאַרברעכן און חטאָים; נאָר ער לאָזט נישט פֿרײַ, ער װעט זיכער נישט לאָזן די שולדיקע אומבאַשטראָפֿט; ער רעכנט זיך פֿאַר די זינד פֿון די פֿאָטערס, מיט די קינדער, און מיט די קינדס-קינדער, מיטן דריטן און מיטן פֿירטן דור.
8האָט משה זיך גענײגט אױף גיך צו דער ערד, און זיך געבוקט. 9און ער האָט געזאָגט: אױב, איך בעט דיך, איך האָב געפֿונען חֵן אין דײַנע אױגן, אֲדֹנָי, זאָל, איך בעט דיך, אֲדֹנָי גײן צװישן אונדז, װאָרעם אַ האַרטנעקיק פֿאָלק איז דאָס; און זאָלסט פֿאַרגעבן אונדזער זינד און אונדזער חטא, און אונדז מאַכן פֿאַר דײַן אַרב.
10האָט ער געזאָגט: זע, איך פֿאַרשנײַדן אַ בונד; אַנטקעגן פֿאַר דײַן גאַנצן פֿאָלק װעל איך טאָן װוּנדער װאָס זײַנען נישט באַשאַפֿן געװאָרן אױף דער גאַנצער ערד, און צװישן אַלע אומות; און דאָס גאַנצע פֿאָלק, װאָס דו ביסט צװישן אים, װעט זען די טוּונג פֿון ה׳ װאָס איך טו מיט דיר, אַז זי איז פֿאָרכטיק. 11היט דיר װאָס איך באַפֿעל דיר הײַנט; זע, איך פֿאַרטרײַב פֿון פֿאַר דיר דעם אֶמוֹרי, און דעם כּנַעֲני, און דעם חִתּי, און דעם פּרִזי, און דעם חִוִי, און דעם יבֿוסי. 12היט זיך, זאָלסט נישט שליסן אַ ברית מיטן באַװױנער פֿון דעם לאַנד װאָס דו קומסט דערױף, כּדי ער זאָל נישט זײַן פֿאַר אַ שטרױכלונג צװישן דיר. 13נײַערט זײערע מזבחות זאָלט איר צעשטױסן, און זײערע זײַלשטײנער זאָלט איר צעברעכן, און זײערע געצנבײמער זאָלט איר אָפּהאַקן. 14װאָרעם טאָרסט זיך נישט בוקן צו אַן אַנדער ג-ט, װײַל ה׳ – זײַן נאָמען איז קַנָּא, אַן אֵל קַנֹּוא איז ער, 15טאָמער װעסטו שליסן אַ ברית מיטן די באַװױנער פֿון לאַנד, און זײ װעלן זײַן פֿאַרפֿירט נאָך זײערע ג‑טער, און שלאַכטן צו זײערע ג‑טער, װעלן זײ דיך רופֿן, און װעסט עסן פֿון זײער שלאַכטאָפּפֿער; 16און װעסט נעמען פֿון זײערע טעכטער פֿאַר דײַנע זין, און זײערע טעכטער װעלן זײַן פֿאַרפֿירט נאָך זײערע ג‑טער, און װעלן פֿאַרפֿירן דײַנע זין נאָך זײערע ג‑טער. 17קײן געגאָסענע ג‑טער זאָלסטו דיר נישט מאַכן.
18דעם יוֹם-טובֿ פֿון מַצות זאָלסטו היטן: זיבן טעג זאָלסטו עסן מַצות, אַזױ װי איך האָב דיר באַפֿױלן, אין דער געשטעלטער צײַט אין חודש אָבֿיבֿ, װאָרעם אין חודש אָבֿיבֿ ביסטו אַרױסגעגאַנגען פֿון מִצרַיִם.
19איטלעכס װאָס עפֿנט דעם טראַכט געהערט צו מיר; און פֿון דײַן גאַנצן פֿיך זאָלסטו הײליקן דעם זָכר, דעם ערשטלינג פֿון אָקס און שעפּס. 20און דעם ערשטלינג פֿון אַן אײזל זאָלסטו אױסלײזן מיט אַ שעפּס; און אױב דו װעסט נישט אױסלײזן, זאָלסטו אים אָפּהאַקן דאָס געניק. יעטװעדער בכוֹר פֿון דײַנע זין זאָלסטו אױסלײזן. און מע זאָל זיך נישט װײַזן פֿאַר מיר מיט לײדיקן.
21זעקס טעג זאָלסטו אַרבעטן, און אױפֿן זיבעטן טאָג זאָלסטו רוען; אַפֿילו אין אַקערצײַט און אין שניטצײַט זאָלסטו רוען.
22און דעם יוֹם-טובֿ פֿון שבֿועות זאָלסטו דיר מאַכן, בײַ די ערשטצײַטיקע פֿון װײצשניט; און דעם יוֹם-טובֿ פֿון אײַנזאַמלונג בײַם אומדרײ פֿון יאָר.
23דרײַ מאָל אין יאָר זאָלן אַלע דײַנע מאַנספּאַרשױנען זיך װײַזן פֿאַר דעם האַר ה׳, אלוקי יִשׂרָאֵל. 24װאָרעם איך װעל פֿאַריאָגן די פֿעלקער פֿון פֿאַר דיר, און װעל דערברײטערן דײַן געמאַרק; און קײנער װעט נישט גלוסטן דײַן לאַנד, װען דו גײסט אַרױף זיך װײַזן פֿאַר ה׳ דײַן ג-ט דרײַ מאָל אין יאָר.
25זאָלסט נישט מקריבֿ זײַן מיט חָמֵץ דאָס בלוט פֿון מײַן שלאַכטאָפּפֿער, און דאָס שלאַכטאָפּפֿער פֿון דעם יוֹם-טובֿ פֿון פֶּסַח זאָל נישט איבערנעכטיקן ביז אין דער פֿרי.
26די ערשטע פֿרוכט פֿון דײַן לאַנד זאָלסטו ברענגען אין הױז פֿון ה׳ דײַן ג-ט. זאָלסט נישט קאָכן אַ ציקעלע אין זײַן מוטערס מילך.
27און ה׳ האָט געזאָגט צו משהן: שרײַב דיר אױף די דאָזיקע װערטער, װאָרעם לױט די דאָזיקע װערטער האָב איך פֿאַרשנײַדן אַ בונד מיט דיר און מיט יִשׂרָאֵל. 28און ער איז דאָרטן געװען מיט ה׳ פֿערציק טעג און פֿערציק נעכט; קײן ברױט האָט ער נישט געגעסן, און קײן װאַסער האָט ער נישט געטרונקען. און ער האָט אױפֿגעשריבן אױף די לוחות די װערטער פֿון דעם ברית, די צען געבאָט.
29און עס איז געװען, אַז משה האָט אַראָפּגענידערט פֿון באַרג סינַי – און די צװײ לוחות פֿון צײגנים זײַנען געװען אין משהס האַנט, װען ער האָט אַראָפּגענידערט פֿון באַרג – האָט משה נישט געװוּסט, אַז די הױט פֿון זײַן פּנים האָט געשטראַלט פֿון זײַן רעדן מיט אים. 30און אַהרֹן און אַלע קינדער פֿון יִשׂרָאֵל האָבן געזען משהן, ערשט די הױט פֿון זײַן פּנים שטראַלט, און זײ האָבן מורא געהאַט צו גענענען צו אים. 31האָט זײ משה צוגערופֿן, און אַהרֹן, און אַלע פֿירשטן פֿון דער עדה האָבן זיך אומגעקערט צו אים, און משה האָט צו זײ גערעדט. 32און דערנאָך האָבן גענענט אַלע קינדער פֿון יִשׂרָאֵל, און ער האָט זײ באַפֿױלן אַלץ װאָס ה׳ האָט מיט אים גערעדט אױפֿן באַרג סינַי.
33און װי משה האָט געענדיקט רעדן מיט זײ, האָט ער אָנגעטאָן אױף זײַן פּנים אַ צודעק. 34און אַז משה איז געקומען פֿאַר ה׳ צו רעדן מיט אים, פֿלעגט ער אָפּטאָן דעם צודעק ביז זײַן אַרױסגײן; און ער פֿלעגט אַרױסגײן און רעדן צו די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל דאָס װאָס ער איז באַפֿױלן געװאָרן. 35און די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל פֿלעגן זען דעם פּנים פֿון משהן, אַז די הױט פֿון משהס פּנים שטראַלט; און משה פֿלעגט װידער אָנטאָן דעם צודעק אױף זײַן פּנים, ביז ער איז אַרײַנגעגאַנגען צו רעדן מיט אים.
Currently Selected:
שְמוֹת לד: OYTORAH
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Orthodox Yiddish Tanakh,
© Artists for Israel International, 2025