ປະຖົມມະການ 37

ຄວາມຝັນຂອງໂຢເຊັບ

1ຢາໂຄບໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນທີ່ພໍ່ຂອງລາວໄດ້ເຄີຍອາໄສຢູ່, ຄືດິນແດນການາອານ.

2ນີ້ແມ່ນເລື່ອງລາວຂອງເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບ.

ໂຢເຊັບເປັນຊາຍໜຸ່ມທີ່ມີອາຍຸ 17 ປີ, ເຊິ່ງກຳລັງລ້ຽງສັດຢູ່ກັບພວກອ້າຍຂອງຕົນ, ມີບັນດາລູກຊາຍຂອງນາງບິນຮາ ແລະ ລູກຊາຍຂອງນາງຊີລະປາຜູ້ເປັນເມຍພໍ່ຂອງຕົນ, ແລ້ວລາວກໍເອົາເລື່ອງບໍ່ດີຂອງພວກເຂົາມາເລົ່າໃຫ້ພໍ່ຟັງ.

3ບັດນີ້ ອິດສະຣາເອນໄດ້ຮັກໂຢເຊັບຫລາຍກວ່າບັນດາລູກຊາຍຄົນອື່ນໆຂອງຕົນ, ເພາະໂຢເຊັບເກີດມາເມື່ອເພິ່ນມີອາຍຸແກ່ແລ້ວ; ແລະ ເພິ່ນກໍໄດ້ຫຍິບເສື້ອຄຸມທີ່ຕົບແຕ່ງງົດງາມ#37:3 ໃນພາສາເຮັບເຣີຄຳນີ້ມີຄວາມໝາຍບໍ່ຊັດເຈນ ເຊັ່ນດຽວກັບຂໍ້ 23 ແລະ 32ໃຫ້ແກ່ລາວ. 4ເມື່ອບັນດາອ້າຍຂອງລາວເຫັນວ່າພໍ່ຮັກລາວຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນໃນພວກເຂົາ, ພວກເຂົາຈຶ່ງກຽດຊັງລາວ ແລະ ບໍ່ສາມາດເວົ້າດີຕໍ່ລາວ.

5ໂຢເຊັບມີຄວາມຝັນ ແລະ ເມື່ອລາວໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນນັ້ນໃຫ້ບັນດາອ້າຍຂອງຕົນຟັງ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງພາກັນກຽດຊັງລາວຫລາຍຂຶ້ນ. 6ລາວໄດ້ເວົ້າຕໍ່ພວກເຂົາວ່າ, “ມາຟັງຄວາມຝັນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຝັນນີ້: 7ພວກເຮົາກຳລັງມັດຝ່ອນເຂົ້າຢູ່ໃນທົ່ງນາ ທັນໃດນັ້ນຝ່ອນເຂົ້າຂອງຂ້ອຍກໍລຸກຂຶ້ນແລ້ວຕັ້ງຂຶ້ນ, ຂະນະທີ່ຝ່ອນເຂົ້າຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນໄດ້ມາໂຮມກັນອ້ອມຝ່ອນເຂົ້າຂອງຂ້ອຍ ແລະ ກົ້ມລົງຄຳນັບຝ່ອນເຂົ້ານັ້ນ”.

8ບັນດາອ້າຍຂອງລາວຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າຕໍ່ລາວວ່າ, “ເຈົ້າຕັ້ງໃຈທີ່ຈະປົກຄອງເໜືອພວກເຮົາຊັ້ນບໍ? ເຈົ້າຈະປົກຄອງພວກເຮົາແທ້ຈິງບໍ?” ແລະ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ກຽດຊັງລາວຫລາຍຂຶ້ນເພາະຄວາມຝັນຂອງລາວ ແລະ ສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ເວົ້າ.

9ຫລັງຈາກນັ້ນ ໂຢເຊັບກໍມີຄວາມຝັນອີກ ແລະ ລາວໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນນັ້ນໃຫ້ບັນດາອ້າຍຂອງລາວຟັງ. ລາວເວົ້າວ່າ, “ຟັງແມ, ຂ້ອຍມີຄວາມຝັນອີກ ແລະ ເທື່ອນີ້ດວງຕາເວັນກັບດວງເດືອນ ແລະ ດວງດາວສິບເອັດດວງມາກົ້ມລົງຄຳນັບຂ້ອຍ”.

10ເມື່ອລາວໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພໍ່ຂອງລາວພ້ອມທັງບັນດາອ້າຍຂອງລາວແລ້ວ, ພໍ່ຂອງລາວກໍໄດ້ຕຳໜິລາວ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຄວາມຝັນທີ່ເຈົ້າມີນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ? ເປັນຄວາມຈິງແທ້ບໍທີ່ແມ່ຂອງເຈົ້າ ແລະ ພໍ່ເອງ ແລະ ບັນດາອ້າຍຂອງເຈົ້າຈະຕ້ອງຂາບລົງທີ່ພື້ນຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ?” 11ບັນດາອ້າຍຂອງລາວກໍພາກັນອິດສາລາວ, ແຕ່ພໍ່ຂອງລາວໄດ້ເກັບເລື່ອງນີ້ໄວ້ໃນໃຈ.

ໂຢເຊັບຖືກຂາຍໂດຍບັນດາອ້າຍຂອງລາວ

12ບັດນີ້ ບັນດາອ້າຍຂອງລາວໄດ້ພາກັນນຳຝູງສັດພໍ່ຂອງພວກເຂົາໄປລ້ຽງຢູ່ໃກ້ຊີເຄມ, 13ແລະ ອິດສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າຕໍ່ໂຢເຊັບວ່າ, “ດ້ວຍວ່າເຈົ້າກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ, ບັນດາອ້າຍຂອງເຈົ້າກຳລັງລ້ຽງຝູງສັດຢູ່ໃກ້ຊີເຄມ. ມາເທາະ, ພໍ່ກຳລັງຈະສົ່ງເຈົ້າໄປຫາພວກເຂົາ”.

ໂຢເຊັບຕອບວ່າ, “ໂດຍພໍ່”.

14ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ເວົ້າຕໍ່ລາວວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະ ເບິ່ງວ່າບັນດາອ້າຍຂອງເຈົ້າ ແລະ ພ້ອມທັງຝູງສັດທັງໝົດນັ້ນເປັນແນວໃດ, ແລ້ວຈົ່ງກັບມາບອກພໍ່”. ຫລັງຈາກນັ້ນ ເພິ່ນກໍສົ່ງລາວອອກຈາກຮ່ອມພູເຮັບໂຣນໄປ.

ເມື່ອໂຢເຊັບໄດ້ມາເຖິງຊີເຄມ, 15ຊາຍຄົນໜຶ່ງເຫັນລາວວົນວຽນຢູ່ໃນທົ່ງນາ ແລະ ໄດ້ຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາຫຍັງ?”

16ລາວໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາບັນດາອ້າຍຂອງຂ້ອຍ. ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າພວກເຂົາກຳລັງລ້ຽງສັດຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃສ?”

17ຊາຍຄົນນັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ພວກເຂົາໄດ້ຍ້າຍຈາກບ່ອນນີ້ໄປແລ້ວ, ຂ້ອຍໄດ້ຍິນພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ‘ໃຫ້ພວກເຮົາພາກັນໄປທີ່ໂດທານ’ ”.

ດັ່ງນັ້ນ ໂຢເຊັບຈຶ່ງຕາມບັນດາອ້າຍຂອງຕົນໄປ ແລະ ໄດ້ພົບພວກເຂົາຢູ່ໃກ້ໂດທານ. 18ແຕ່ພວກເຂົາເຫັນລາວຢູ່ແຕ່ໄກໆ ແລະ ກ່ອນທີ່ລາວມາເຖິງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ວາງແຜນເພື່ອຈະຂ້າລາວ.

19ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນວ່າ, “ນັກຝັນຄົນນັ້ນມາແລ້ວ! 20ມາບັດນີ້, ໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າມັນ ແລ້ວໂຍນມັນຖິ້ມລົງໄປນ້ຳສ້າງເຫລົ່ານີ້ຈັກບ່ອນໜຶ່ງ ແລະ ເວົ້າວ່າສັດຮ້າຍໄດ້ກັດກິນມັນແລ້ວ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມຝັນຂອງມັນຈະເປັນຈິງໄດ້ຢ່າງໃດ”.

21ເມື່ອຣູເບັນໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້, ລາວກໍໄດ້ພະຍາຍາມທີ່ຈະຊ່ວຍກູ້ເອົາໂຢເຊັບຈາກເງື່ອມມືຂອງພວກເຂົາ. ລາວຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຢ່າພາກັນເອົາຊີວິດຂອງລາວເລີຍ, 22ຢ່າລົງມືຂ້າລາວ. ຖິ້ມລາວລົງໄປໃນນ້ຳສ້າງຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນີ້, ແຕ່ຢ່າລົງມືເຮັດຫຍັງລາວເລີຍ”. ຣູເບັນໄດ້ເວົ້າເຊັ່ນນີ້ກໍເພື່ອຊ່ວຍກູ້ເອົາລາວຈາກພວກເຂົາ ແລະ ພາລາວກັບຄືນເມືອຫາພໍ່ຂອງຕົນ.

23ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໂຢເຊັບໄດ້ມາເຖິງບັນດາອ້າຍຂອງລາວແລ້ວ, ພວກເຂົາຈຶ່ງດຶງເສື້ອຄຸມທີ່ຕົບແຕ່ງງົດງາມທີ່ລາວນຸ່ງຢູ່ນັ້ນອອກ 24ແລະ ພວກເຂົາກໍຈັບລາວແລ້ວຖິ້ມລົງໄປໃນນ້ຳສ້າງ. ນ້ຳສ້າງນັ້ນຫວ່າງເປົ່າ; ບໍ່ມີນ້ຳຢູ່ໃນນ້ຳສ້າງນັ້ນ.

25ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາພາກັນນັ່ງລົງກິນອາຫານຢູ່ນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ເງີຍໜ້າຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ເຫັນຂະບວນຂອງຊາວອິດຊະມາເອນທີ່ກຳລັງມາຈາກກີເລອາດ. ຝູງອູດຂອງພວກເຂົາໄດ້ບັນທຸກເຄື່ອງເທດ, ນ້ຳມັນຫອມ ແລະ ຢາງໄມ້ຫອມ, ແລ້ວພວກເຂົາເດີນຕາມທາງຂອງພວກເຂົາເພື່ອນຳເອົາເຄື່ອງເຫລົ່ານັ້ນລົງໄປທີ່ເອຢິບ.

26ຢູດາໄດ້ເວົ້າກັບບັນດາອ້າຍນ້ອງຂອງລາວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະໄດ້ປະໂຫຍດຫຍັງ ຖ້າພວກເຮົາຂ້ານ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາ ແລະ ປົກປິດເລືອດຂອງລາວ? 27ມາ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂາຍລາວໃຫ້ຊາວອິດຊະມາເອນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງລົງມືເຮັດຫຍັງໃຫ້ລາວ; ເຖິງຢ່າງໃດ ລາວກໍເປັນນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຮົາ, ເປັນເນື້ອໜັງ ແລະ ສາຍເລືອດຂອງພວກເຮົາເອງ”. ບັນດາອ້າຍຂອງໂຢເຊັບຈຶ່ງພາກັນເຫັນດີ.

28ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພວກພໍ່ຄ້າຊາວມີດີອານມາເຖິງທີ່ນັ້ນ, ພວກອ້າຍຂອງລາວຈຶ່ງໄດ້ດຶງໂຢເຊັບຂຶ້ນຈາກນ້ຳສ້າງ ແລະ ໄດ້ຂາຍລາວດ້ວຍເງິນຊາວຫລຽນເຊເຂວ#37:28 ນັ້ນແມ່ນ ປະມານ 8 ອອນ ຫລື ປະມານ 230 ກຣາມໃຫ້ແກ່ຊາວອິດຊະມາເອນ, ເຊິ່ງໄດ້ພາລາວໄປທີ່ເອຢິບ.

29ເມື່ອຣູເບັນໄດ້ກັບມາທີ່ນ້ຳສ້າງ ແລະ ເຫັນວ່າໂຢເຊັບບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ລາວຈຶ່ງຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ. 30ລາວກັບມາຫາບັນດານ້ອງຂອງລາວ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເດັກຊາຍບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ! ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະເຮັດແນວໃດ?”

31ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຈັບເອົາເສື້ອຄຸມຂອງໂຢເຊັບມາ, ແລ້ວຂ້າແບ້ ແລະ ເອົາເສື້ອຄຸມນັ້ນຈຸ່ມລົງໃນເລືອດ. 32ພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາເສື້ອຄຸມທີ່ຕົບແຕ່ງງົດງາມໂຕນັ້ນກັບໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ພົບເສື້ອໂຕນີ້. ຂໍໃຫ້ພໍ່ກວດເບິ່ງວ່າແມ່ນເສື້ອຄຸມຂອງລູກຊາຍຂອງພໍ່ບໍ່”.

33ຢາໂຄບຈື່ເສື້ອນັ້ນໄດ້ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ນີ້ແມ່ນເສື້ອຄຸມຂອງລູກຊາຍເຮົາ! ສັດຮ້າຍໄດ້ກັດກິນລາວ. ໂຢເຊັບຕ້ອງໄດ້ຖືກຈີກອອກເປັນຕ່ອນແທ້ໆ”.

34ແລ້ວຢາໂຄບຈຶ່ງໄດ້ຈີກເສື້ອຜ້າຂອງຕົນ, ນຸ່ງຜ້າກະສອບ ແລະ ໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນຢູ່ຫລາຍວັນ. 35ບັນດາລູກຊາຍ ແລະ ລູກຍິງທຸກຄົນໄດ້ພາກັນມາເລົ້າໂລມໃຈເພິ່ນ, ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງຄຳເລົ້າໂລມນັ້ນ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ບໍ່, ພໍ່ຈະສືບຕໍ່ໄວ້ທຸກຈົນກວ່າພໍ່ຈະໄປຢູ່ຮ່ວມກັບລູກຊາຍຂອງພໍ່ໃນຂຸມຝັງສົບພຸ້ນ”. ດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ຂອງລາວຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ອາໄລເຖິງລາວ.

36ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ, ຊາວມີດີອານກໍໄດ້ຂາຍໂຢເຊັບໃຫ້ແກ່ໂປຕີຟາໃນເອຢິບ, ພະນັກງານຄົນໜຶ່ງຂອງຟາໂຣ, ເຊິ່ງເປັນຫົວໜ້າຄົນຍາມ.

Currently Selected:

ປະຖົມມະການ 37: LCV

Highlight

Copy