Jesaja 22
22
Bótarleysa synd Jerúsalem
1Spádómur: Sjónanna dalur. Hvat hevur borist tær á, at alt títt fólk er uppi á tekjum, 2tú hámikla borg, so full av háva, tú heimstaður kætisins? Tínir vignu fullu jú ikki fyri svørði, vórðu ikki feldir í orrustu! 3Allir tínir høvdingar rýmdu og flýddu burtur, allar tínar hetjur, vápnaðar við boga, vórðu tiknar. 4Tessvegna sigi eg: Hyggið av mær og latið meg í friði gráta sáran. Gerið mær ikki ónáðir við at ugga meg, tí at fólk mítt er lagt í oyði. 5Tí at Harrin, drottin herliðanna, læt í Sjónanna dali dag renna upp við háva og miklari troðkan og traðkan; borgargarðar brotnaðu, óljóðið barst til fjalla. 6Elam fekk sær ørvahúsan, Áram tokaði fram á hestum, Kir fekk sær skildirnar. 7Tínir fagrastu dalar fyltust av vagnum og hestum; ja, tætt við borgarliðið teir fylktust. 8Og hann tók vørnina frá Júda. Á tí degi hugdu tit eftir vápnunum í skógarhúsinum. 9Og tit sóu, at sprungurnar í Dávidsborgini vóru mangar; tit savnaðu vatnið úr niðaru tjørn, 10taldu húsini í Jerúsalem og brutu hús niður til tess at bøta um borgargarðin; 11og millum báðar múrarnar gróvu tit gryvju fyri vatni úr gomlu tjørn. Men honum, ið hetta veldur, góvu tit ikki gætur, litu ikki til hansara, sum frammanundan hetta hevði skipað. 12Á tí degi stevndi Harrin, drottin herliðanna, monnum til at gráta og syrgja, til at raka hárið og gyrða seg spjørrum. 13Men sí, her er gleði og gleimur, neyt verða slátrað, og seyður verður svævdur, kjøt etið og vín drukkið: «Latum okkum eta og drekka, tí at í morgin skulu vit doyggja.» 14Men opinbering Harra herliðanna ljóðar í oyrum mínum: «Henda synd skal á ongum sinni verða tykkum fyrigivin alt til deyðadags.»
Sjebna og Eljakim
15So segði Harrin, drottin herliðanna: «Far og sig við henda drottseta, Sjebna, hallarstjóra, sum fæst við at høgga sær grøv á høgum staði og holar sær leggstað í klettinum: 16Hvat hevur tú her at gera, og hvønn hevur tú her, at tú høggur tær grøv her? 17Sí, Harrin tveitir teg langt burtur, hann vindur teg saman, tú hástóri, 18hann ballar teg sum knýti og varpar teg langt út á víðan vang; har skalt tú doyggja, har ið tínir dýrmætu vagnar koma, tú sum ert húsi harra tíns ein vanvirðing. 19Eg koyri teg frá tínum starvi og taki títt embæti frá tær.» 20Og á tí degi kalli eg á tænara mín Eljakim Hilkiason 21og lati hann í kyrtil tín, gyrði hann belti tínum og fái honum vald títt upp í hendur; hann skal verða faðir fyri íbúgvar Jerúsalems og Júdahús. 22Og lykilin til hús Dávids leggi eg á herðar hans; tá ið hann letur upp, skal eingin læsa, og tá ið hann læsir, skal eingin lata upp. 23Eg festi hann sum nagla á haldgóðum staði; og hann skal vera faðirs síns húsi vegligt hásæti. 24Og tá ið øll tyngdin av faðirhúsi hans heingir seg á hann, tyngdin av gróðurangum og vøkstrum, øllum smákerum, bæði skálum og døllum, 25tá skal á tí degi, sigur Harri herliðanna, naglin, sum ísligin var á haldgóðum staði, dragna, verða úrslitin og detta niður, og tað, sum á honum hekk, fara sundur; tí at Harrin hevur talað.
©1961 Bibelselskabet, The Danish Bible Society