ගීතාවලිය 37:12-30

දුෂ්ටයෝ දමිටුනට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණ කරමින්, ඔවුන් දෙස බලා දත්මිටි කති. එහෙත් සමිඳාණෝ දුෂ්ටයනට සිනාසෙන සේක; ඔවුන්ගේ ඉරණම් දවස ළඟ බව උන්වහන්සේ දන්නා සේක. දුෂ්ටයෝ තම කඩු ඇද ගනිති, තම දුනු ද තැත් කවති; එසේ කරන්නේ, දුගී දුප්පතුන් බිම හෙළන පිණිස ය, අවංක ව හැසිරෙන්නන් මරා දමන පිණිස ය. එහෙත් ඔවුන්ගේ කඩුපත් ඔවුන්ගේ ම හදවත් සිදුරු කරනු ඇත; ඔවුන්ගේ දුනු කඩා බිඳ දැමේ. දුෂ්ටයින්ගේ ධන සම්භාරයට වඩා ධාර්මිකයාට ඇති අල්පය හොඳ ය. මන්ද දුෂ්ටයාගේ බලය සිඳ දමනු ලැබේ; එහෙත් ස්වාමින්වහන්සේ ධාර්මිකයා උසුලන සේක. නිර්දෝෂීන්ගේ දවස්, ස්වාමින්වහන්සේගේ අධීක්ෂණය යටතේ වේ; ඔවුන්ගේ උරුමය, සදහට ම පවත්නේ ය. විපත්ති කාලවලදී ඔවුන් ලජ්ජාවට පත් නො වේ; සාගත කාලවලදීත් ඔවුහු බහුලත්වය භුක්ති විඳිති. එහෙත් දුෂ්ටයෝ වැනසී යන්නෝ ය: ස්වාමින්වහන්සේගේ සතුරන්, වනයේ අලංකාරය වැන්න; ඔවුහු අන්තර්ධාන වෙති; දුම් රොදක් සේ අන්තර්ධාන වෙති. දුෂ්ටයා ණය ගෙන ආපසු නො ගෙවයි; එහෙත් ධාර්මිකයා ත්‍යාගශීලී ව පරිත්‍යාග කරයි. ස්වාමින්වහන්සේගෙන් ආශිර්වාද ලබන්නෝ දේශය උරුම කර ගන්නෝ ය. එහෙත් උන්වහන්සේගෙන් ශාප ලබන්නෝ සිඳ දමනු ලබන්නෝ ය. කෙනකුගේ පැවැත්ම ගැන ස්වාමින්වහන්සේ ප්‍රමෝද වන විට, උන්වහන්සේ ඔහුගේ පියවර ස්ථාවර කරන සේක. ඔහු පැකිළුන ද, වැටෙන්නේ නැත; මන්ද ස්වාමින්වහන්සේ ඔහුගේ අත අල්ලා සිටින සේක. මම යෞවනයේ සිටියෙමි; දැන් මා මහලු ය; ධාර්මිකයා අත්හැර දමනු ලැබීමක් හෝ ඔවුන්ගේ දරුවන් අහර සිඟා යෑමක් හෝ මා දැක නැත. ඔවුන් හැම විට ත්‍යාගශීලී ය; ණයට දෙන්නේ නො මසුරු ව ය; ඔවුන්ගේ දරුවෝ ආශිර්වාදයක් වන්නෝ ය. නපුරෙන් ඉවත හැරී, යහපත කරන්න; එවිට ඔබ සදහට ම දේශයේ වෙසෙනු ඇත. මන්ද ස්වාමින්වහන්සේ යුක්තියට ප්‍රේම වන සේක; උන්වහන්සේ තම විශ්වාසිකයින් අත්හැර දමන්නේ නැත. ඔවුහු සදහට ම සුරකිනු ලබති; එහෙත් දුෂ්ටයින්ගේ පරපුර සිඳ දමනු ලැබේ. ධර්මිෂ්ඨයෝ දේශය උරුම කර ගන්නෝ ය; ඔවුහු සදහට ම එහි වාසය කරන්නෝ ය. ධර්මිෂ්ඨයාගේ මුවින් පැවසෙන්නේ ප්‍රඥාව ය; ඔහුගේ දිවගින් නික්මෙන්නේ යුක්තිය ය.