اِنجِیل شریف (لُوقا) 15

گنوی وی پہیڈ نی مِثال

1اِک دیہاڑے بہُوں سارے ٹیکس کِہننے آلے لوک تے دُوئے غُنہگار لوک حضرت عِیسیٰ کول تعلِیم سُݨنے واسطے اچھݨے ہوݨے سݨ۔ 2پر فریسی فِرقے نے لوک تے شرِیعت نے علمأ اُنہاں کی تکی کے خفا ہوئی کے آخݨے سݨ، ”اے بندہ تے غُنہگار لوکاں نال دوستی کرنا اے بلکہ اُنہاں نال بہی کے کھاݨا پِیݨا وی اے!“

3حضرت عِیسیٰ اُنہاں نیاں اے گلاں سُݨیاں تے مِثال دیئی کے آخیا، 4”فرض کرو تُساں وِچوں کُسے بندے نیاں سو پہیڈاں ہوݨ۔ اُنہاں وِچوں اِک پہیڈ گَنوی جائے، تے او کَے کرسی؟ کَے او نِنانوے پہیڈاں اُتھے ہی چھوڑی کے اپݨی اُس گَمی وی پہیڈے کی لوڑنا نی رہݨا، جدُوں تک کہ اُس کی او لبھی ناں جائے؟ 5تے جیہڑے ویلے اُس کی او پہیڈ لبھی جائے، تے او بندہ خُوشی نال اُس کی اپݨے مونڈھیاں اپر چائی کے 6کہرے در آݨنا اَے۔ کہار پہُنچی کے اپݨے گَوانڈیاں تے دوستاں کی بُلائی کے آخݨا اے، ’سارے مہاڑے نال مِلی کے خُوشی مَناؤ، کِیئانکہ مِکی اپݨی گَنوی وی پہیڈ لبھی گئی اَے۔‘ 7اِسے طرح نِنانوے پَرہیزگار لوکاں نے مُقابلے وِچ جِنہاں کی توبہ نی لوڑ نی ہوݨی، اِک غُنہگار بندہ جیہڑے ویلے اپݨے غُناہواں تُوں توبہ کرݨا اے، تے آسماناں اپر زیادہ خُوشی منائی جاݨی اَے۔“

گنوے وے سِکے نی مِثال

8”اِسے طرح کَدے کُسے جناݨی کول دس دِینار ہوݨ تے اُنہاں وِچوں اِک کُسے نہیرے آلی جغہ وِچ گَنوی جائے، تے او کَے کرنی اے؟ کَے او بَتّی بالی کے سارے کہرے وِچ کھَس پھیری کے لوڑݨ نی لغی، تے جیہڑے ویلے تک اُس کی لبھی ناں جائے، کونہ کونہ چھاݨی نی مارنی؟ 9تے فِر جیہڑے ویلے اُس کی او سِکہ لبھی جاݨا اے، تے او اپݨے ساریاں گَوانڈناں تے سَہیلیاں کی بُلائی کے آخݨی اے، ’ساریاں مہاڑے نال مِلی کے خُوشی مَناؤ، کِیئانکہ مِکی گَنویا وا سِکہ لبھی گیا اَے۔‘ 10میں تُساں کی دسی شوڑاں، اِسے طرح جیہڑے ویلے کوئی غُنہگار بندہ اپݨے غُناہواں تُوں توبہ کرنا اے، تے اللّٰہ تعالیٰ نے فرِشتے وی خُوشی مَناݨے اݨ۔“

گَنوے وے پُترے نی مِثال

11فِر حضرت عِیسیٰ اُنہاں کی اِک ہور مِثال سُݨائی، ”کُسے بندے نے دو پُتر سݨ۔ 12نِکّے پُترے اپݨے پِیؤ کی آخیا، ’اَبّا جی، جائیداد وِچوں جیہڑا حِصّہ مہاڑا بَݨنا اے، او مِکی چائی دیو۔‘ اُس بندے کَے کِیتا کہ ساری جائیداد اپݨے دوآں پُتراں کی بَنڈی شوڑی۔

13تھوڑے دیہاڑیاں بعد نِکّے پُترے اَپݨا حِصّہ بیچی شوڑیا، تے رُوپے ہِݨی کے کُدرے دُور ٹُری گیا۔ اُتھے جائی کے اُس اپݨی ساری دولت فَضُول خَرچی وِچ ضائع کری شوڑی۔ 14تے جیہڑے ویلے اُس نی ساری دولت ختم ہوئی گئی سی، تے اُس مُلخے وِچ سَخت قحط پئی گیا۔ ہُݨ او مُحتاج ہوئی گیا۔ 15فِر اُس کَے کِیتا کہ اُتھے نے اِک مَقامی بندے کول نوکری کرنے واسطے ٹُری گیا۔ اُس بندے اِس کی اپݨے سُور چارݨے واسطے باڑیاں وِچ پیہجی شوڑیا۔ 16اُس کی اِتنی پُہکھ لغݨی سی کہ اُس نا دِل آخݨا سی او پَھلیاں جِنہاں کی سُور کھاݨے اݨ او ہی کھائی کِہننے۔ پر اُس کی او وی کھاݨے نی اِجازت نی سی۔

17اِس حَد کی پہُنچی کے اُس کی ہوش آئی۔ او سوچݨ لغا، ’مہاڑے پِیؤ نے نوکراں کی وی رجی کے روٹی لبھݨی اے، تے میں اِتھے پُہکھا مَرنا پیا آں! 18اِتھوں جُلاں، تے جائی کے اپݨے اَبّو کی آخاں، ”اَبّو جی، میں تُساں نا وی غُنہگار آں تے اللّٰہ تعالیٰ نا وی غُنہگار آں۔ 19میں اِس قابل ناں رہیا کہ تُساں نا پُتر آخواں۔ پر مِہربانی کری کے مِکی اَپݨا نوکر سَمجھی کے ہی رخی کِہنو۔“ ‘ 20اے گل سوچی کے اُٹھیا تے اپݨے پِیؤ نے کہرے دَر ٹُری پیا۔

او آلیں دُور ہی سی کہ اُس نے پِیؤ اُس کی تکی کِہندا۔ پِیؤ کی اُس اپر اِتنا تَرَس آیا کہ او دوڑی کے پُترے کول آیا، تے اُس کی گلے نال لائی کے پیار دیݨ لغی گیا۔ 21پُترے آخیا، ’اَبّو، میں تُساں نا تے اللّٰہ نا غُنہگار آں۔ میں اِس قابل ناں رہیا کہ تُساں نا پُتر آخواں۔‘

22پر پِیؤ اپݨے نوکراں کی آخیا، ’فَٹا فَٹ جائی کے سوہݨے سوہݨے کپڑے آݨی کے اِس کی لَواؤ۔ اِک چھاپ تے جُتی وی اِس کی لَواؤ۔ 23اِس نے اچھݨے نی خُوشی وِچ اِک تغڑا جہیا بچھہ کوہی کے دَعوت نا اِنتظام کرو۔ 24اے مہاڑا پُتر تے مُردہ ہوئی گیا سی، پر ہُݨ اے دُوئی واری زِندہ ہوئی گیا اَے! اے گَنوی گیا سی، پر ہُݨ اے لبھی گیا اَے!‘ فِر اُنہاں ساریاں مِلی کے خُوشی مَنائی۔

25اِس دوران اُس بندے نا بڑا پُتر باڑیاں وِچ کَم پیا کرنا سی۔ جیہڑے ویلے او کہرے در مُڑی کے آیا تے اُسی اپݨے کہروں نَچݨے گاݨے نی آواز آئی۔ 26اُس اپݨے اِک نوکرے کی بُلائی کے پُچھیا، ’اَندر کَے پیا ہوݨا اے؟‘ 27نوکرَے اُسی جواب دِتا، ’حضُور، تُساں نا پَہرآ مُڑی کے آئی گیا اَے۔ تُساں نے پِیؤ اُنہاں نے صحِیح سلامت مُڑی کے اچھݨے نی خُوشی وِچ تغڑا جہیا بچھہ کوہی کے دَعوت نا اِنتظام کروایا اَے۔‘

28اُس اے گل سُݨی، تے اُسی بہُوں غُصہ چڑھی گیا۔ اُس اندر جاݨے تُوں اِنکار کری شوڑیا۔ پِیؤ کی اِس گل نا پتہ لغا، تے او آپوں باہر آئی کے بڑے پُترے کی راضی کَرݨ لغا۔ 29پر اُس اپݨے پِیؤ کی آخیا، ’اَبّو جی تکو ناں، میں کِتنے عرصے تُوں سخت محنت نال تُساں نی خِدمت پیا کرنا! کَدے وی تُساں نے حُکم تُوں پِچھے ناں ہٹیا۔ پر تُساں مِکی کَدے اِک بَکرا وی نی دِتا تانکہ میں اپݨے سَنگیاں کی بُلائی کے خُوشی مَناں! 30پر جیہڑے ویلے تُساں نا او پُتر آیا اے، جِس تُساں نا سارا مال بُریاں جناݨیاں اپر ظائع کِیتا اے، تے اُس واسطے تُساں تغڑا جہیا بچھہ کوہیا!‘

31پِیؤ اُسی آخیا، ’پُتر، تُوں تے ہمیشاں مہاڑے کول ہی ایں ویں۔ مہاڑے کول جو کُجھ اے، او سارا تُہاڑا ہی اَے وَے۔ 32پر اے گل تے ضرُوری سی کہ اَساں سارے خُوشی مَناں کہ تُہاڑا او پہرآ جیہڑا مُردہ ہوئی گیا سی، ہُݨ دُوئی واری زِندہ ہوئی گیا اَے۔ اے گَنوی گیا سی، ہُݨ اے لبھی گیا اَے۔‘ “

Currently Selected:

اِنجِیل شریف (لُوقا) 15: phr

Highlight

Copy

Compare