Salmos 142
142
(141) Ti coñeces os meus vieiros
1Poema, de David. Cando estaba na caverna. Pregaria.
2Clamo a voces polo Señor,
cara ó Señor eu suplico;
3verto diante del a miña queixa,
conto diante del o meu apuro.
4Cando o espírito se me encolle,
ti coñeces os meus vieiros.
No camiño por onde vou
téñenme postas trampas.
5Miro á dereita para ver,
e non hai un coñecido.
Non teño onde refuxiarme,
non hai quen coide de min.
6Cara a ti clamo, Señor, e digo:
—"Ti es o meu refuxio,
a miña sorte na terra da vida".
7Atende ó meu clamor,
pois estou esgotado.
Líbrame dos meus perseguidores,
pois son máis fortes ca min.
8Tírame da prisión,
e loarei o teu nome.
En min veranse os xustos coroados,
porque ti cumpres comigo.
Currently Selected:
Salmos 142: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
