Xob 20
20
Sofar
1Sofar o namateo respondeulle:
2—"A este propósito rebole en min un matinar,
por isto desacóugase a miña mente.
3Tiven que oír a burla do teu aviso
e, con todo, responde en min un espírito asisado:
4Non sabes ti de sempre,
desde que foi posto o home sobre a terra,
5que o reloucar dos malvados é para pouco
e que a ledicia dos impíos dura un intre?
6Aínda que chegue ata o ceo a súa soberbia,
e aínda que toque ata as nubes coa cabeza,
7coma o esterco perderase para sempre
e han preguntar os que o ollaron: Ulo?
8Voará coma un soño sen que o atopen
e pasará coma visión noitébrega.
9Xa non o albiscarán os que o miraron,
non o verá máis o lugar onde moraba.
10Os seus fillos indemnizarán ós pobres,
pois coas mans terán que repoñer a súa fortuna.
11A súa osamenta chea de xuventude
con el ten que se deitar no po.
12Se era tan doce para a súa boca o mal
que o deixaba esluír baixo a lingua,
13que o mantiña sen o deixar pasar,
reténdoo no padal,
14podrece agora o seu xantar no ventre
e fáiselle alí dentro fel de cóbregas.
15Riquezas que enguliu, tenas que vomitar;
é Deus mesmo quen llas saca do ventre.
16Zugará a pezoña das cóbregas;
hao rematar a lingua das serpes.
17Non correrán para el fontes de aceite,
nin ríos de mel e manteiga.
18Terá que devolver os produtos sen os consumir,
e non se gozará do que gañou mercando,
19pois oprimiu deixando espidos ós pobres
e acaparou as casas que el non construíra.
20Pois no seu corazón non coñeceu descanso
e a súa cobiza non deixou fuxir ren;
21nada ficaba salvo do seu trabar,
por iso non vai perdurar o seu deleite.
22Da enchente vai pasar á angustia,
botaráselle enriba a forza da desgraza.
23Para que encha o seu ventre
halle enviar Deus a súa ardente carraxe,
fará chover por riba o lume do seu noxo.
24Se foxe da arma de ferro
alcánzao o arco de bronce;
25A frecha sáelle polas costas,
a punta da lanza polo fel;
asáltano os terrores.
26Todas as tebras están para el reservadas;
un lume, non atizado por home, consómeo;
mal lle vai ir a quen se refuxie na súa tenda!
27O ceo ha pregoar o seu pecado,
e contra el revolverase a terra.
28Un torbón de auga desfaralle a casa,
os torrentes do día da carraxe.
29Este é o quiñón que ten Deus para o home impío,
a herdanza divina para o rebelde!"
Dereitos reservados: SEPT