Xeremías 51
51
Cuarto oráculo de castigo contra Babilonia e salvífico para Israel e Xudá
1Así fala o Señor:
Vou suscitar contra Babilonia
e contra os habitantes do Niño,
contra os que se levantan contra min, unha forza destrutora.
2Mandarei a Babilonia uns ventos,
que a aventarán e deixarán baleira a súa terra.
De todo o arredor caerán sobre ela
no día da desgraza.
3Que o exército avance, avance,
que o exército teña garbo da súa armadura;
non teñades compaixón dos seus soldados,
consagrade á destrución todo o seu exército.
4Que caian feridos de morte na capital dos caldeos,
que caian atravesados pola espada nas súas rúas.
5Pois nin Israel nin Xudá están viúvas
do seu Deus, do Señor dos Exércitos,
aínda que as súas capitais están cheas de culpa
ante o Santo de Israel.
6—Fuxide do medio de Babilonia,
que cada un salve a súa vida,
non perezades por causa da súa iniquidade,
pois é o momento da vinganza para o Señor,
é o momento do desquite para quen lle paga o seu merecido.
Cuarta lamentación pola caída de Babilonia
7Na man do Señor, Babilonia era unha copa de ouro
que emborrachaba a todo o mundo:
do seu viño beberon as nacións
e por isto todas se volveron tolas.
8Babilonia caeu de repente e esnaquizouse:
lamentádevos por ela.
Collede bálsamo para a súa dor,
Quizais cure!
9Nós tratamos de curar a Babilonia,
pero non curou.
Abandonádea e marchemos cada un ó seu país,
pois a súa sentencia chega ó ceo,
e érguese ata as nubes máis finas.
10O Señor sacou á luz os nosos dereitos:
Vinde e cantemos en Sión a obra do Señor noso Deus.
Himno profético ó Señor que xulga a Babilonia
11Limpade as frechas, enchédeas de veleno.
O Señor espertou o espírito dos reis de Media.
Contra Babilonia está o seu plan de destruíla.
Si, a vinganza do Señor
é a vinganza polo seu templo.
12Fronte ás murallas de Babilonia levantade a bandeira,
reforzade a garda,
poñede postos de sentinelas,
colocade xentes para emboscadas.
Si, tal como o Señor dixo dos habitantes de Babilonia,
tal como o planeou, así o fai.
13Ti, señora de riquezas,
vives entre moitas augas,
chegou a túa fin,
a medida da túa existencia.
14O Señor dos Exércitos xura pola súa vida:
Heite encher de homes coma de saltóns,
que clamarán contra ti: "Vitoria!".
15El fixo a terra co seu poder,
creou a terra de labor coa súa sabedoría,
estendeu o ceo coa súa intelixencia.
16Un trono! El pon no ceo un fragor de augas
e fai subir nubes do cabo da terra,
produce os lóstregos para a chuvia,
e saca o vento dos seus depósitos.
17Embrutécese o home coa súa suor,
avergónzase todo fundidor cos seus ídolos,
pois as súas imaxes son mentira,
e non hai espírito nelas,
18son cousa va, obra de burla:
o día en que lles pidan contas, perecerán.
19Non é coma elas o Lote de Xacob,
pois é o que crea todo;
nin é coma elas o Cetro da súa herdanza
que ten por nome o Señor dos Exércitos.
20Ti es o meu martelo, a miña arma de guerra:
contigo esmagarei pobos, contigo destruirei reinos.
21Contigo esmagarei cabalos e os seus cabaleiros,
contigo esmagarei carros e os seus aurigas.
22Contigo esmagarei ó home e á muller,
contigo esmagarei a vellos e rapaces,
contigo esmagarei a mozos e mozas,
23contigo esmagarei ó pastor e ó seu rabaño,
contigo esmagarei ó arador e á súa xugada,
contigo esmagarei a rexedores e maxistrados.
24E deste xeito volvereille a Babilonia e ós caldeos
todas as atrocidades que ós vosos ollos cometeron contra Sión,
—é o Señor quen fala—
Quinto oráculo de castigo
25Velaquí vou contra ti, Montaña de Perdición,
—é o Señor quen fala—,
que exterminas a terra toda.
Estendo a miña man contra ti,
bótote a rolos desde os penedos,
e convértote na Montaña da Queima.
26E xa non collerán de ti pedras de ángulo,
nin pedras para alicerces,
pois serás eterna desolación
—é o Señor quen fala—.
Quinta lamentación: A Guerra Santa contra Babilonia
27Levantade a bandeira nas capitais,
tocade o corno entre as nacións,
declarade a guerra santa das nacións contra ela,
convocade contra ela os reinos:
a Ararat, a Miní e a Axquenaz;
constituíde contra ela oficiais de recrutamento,
mandade contra ela cabalos coma horribles saltóns.
28Declarade a guerra santa das nacións contra ela:
os reis dos medos, os seus gobernadores
e todos os seus rexedores e todas as cidades do seu imperio.
29Tremerá a cidade e retorcerase,
pois o pecado de Babilonia mantén firmes os plans do Señor:
converter a cidade de Babilonia nunha desolación
por falta de habitantes.
30Os heroes de Babilonia deixan de loitar,
sentan nas fortalezas;
afrouxan a súa valentía,
vólvense mulleres.
Queimaron as moradas de Babilonia,
están rotos os seus ferrollos.
31Un correo corre ó encontro doutro correo,
un mensaxeiro ó encontro doutro mensaxeiro,
para anunciarlle ó rei de Babilonia
que a súa cidade foi tomada dun cabo ó outro.
32As pasaxes están tomadas,
ás defensas dos fortíns prendéronlles lume,
e os combatentes están estarrecidos.
Sexto oráculo de castigo contra Babilonia
33Si, así fala o Señor dos Exércitos, o Deus de Israel:
A capital de Babilonia é coma unha eira no tempo de achanzala,
dentro dun pouco virá o tempo da malla.
34Nabucodonosor comeunos e chupounos o sangue,
o rei de Babilonia deixounos coma un prato ben repañado,
enguliunos coma o Tanín,
encheu o seu bandullo, ó seu pracer,
fíxonos desaparecer.
35"A opresión que sufriu e a vinganza do meu sangue está sobre Babilonia",
—di a poboación de Sión—
"O meu sangue está sobre os habitantes de Caldea"
—di Xerusalén—.
36Por isto así fala o Señor:
Eu defenderei o teu preito,
e voume encargar da túa vinganza;
vou secar o seu mar, vou deixar sen auga as súas fontes.
37Babilonia volverase unha morea de ruínas,
unha morada de serpentes,
un horror e unha burla, por falta de habitantes.
38Roxen en moreas coma leóns,
roxen coma cachorros de leóns:
39cando estean excitados, eu preparareilles o seu banquete,
emborrachareinos para que estean alegres,
e durmirán un sono eterno,
non espertarán
—é o Señor quen fala—.
40Fareinos baixar ó matadoiro, como años,
coma carneiros e castróns.
Sexta lamentación pola caída de Babilonia e orde de abandonar a cidade
41Como? Foi conquistada Xexak,
foi capturado o esplendor de toda a terra?
Como? Volveuse unha desolación
Babilonia entre os pobos?
42Subiu o mar sobre Babilonia,
está cuberta polo tumulto das ondas do mar;
43As súas cidades vólvense unha desolación,
terra reseca e erma,
cidades nas que ninguén habita,
polas que ningún humano pasa.
44Pídolle contas a Bel en Babilonia,
e quítolle da boca o seu bocado;
as nacións xa non volverán onda el,
mesmo caerá a muralla de Babilonia.
45Sae, meu pobo, do medio dela,
salvade cada un a vosa vida
do incendio da ira do Señor.
46Que non se vos intimide o corazón,
non teñades medo ás noticias que se oen no país:
nun ano corre unha noticia,
despois disto noutro ano, outra noticia:
opresión no país,
un tirano contra outro tirano.
Sétimo oráculo de castigo contra Babilonia e de liberación para Xudá
47Pois ben! Velaí chegan os días,
nos que lles pedirei contas ós ídolos de Babilonia,
e todo o seu país se avergonzará,
e todos os seus feridos de morte caerán no medio dela.
48Entón cantarán sobre Babilonia un canto de triunfo
o ceo e a terra e todo o que hai neles,
pois do norte vén cara a ela o que a vai destruír
—é o Señor quen fala—.
49Certo, caerá Babilonia por causa dos mortos de Israel,
así como por causa de Babilonia caeron mortos do mundo enteiro.
50Os que escapedes da espada,
marchade e non vos deteñades,
desde lonxe invocade ó Señor,
que Xerusalén se afinque no voso corazón.
51Sentimos a confusión ó oír os insultos,
a vosa cara cubriuse de vergonza,
ó entraren estranxeiros
nos lugares santos do templo do Señor.
52Pois ben! Velaí chegan os días
—é o Señor quen fala—
nos que lles pedirei contas ós seus ídolos,
e os feridos queixaranse en todo o seu país.
53Aínda que Babilonia suba ata o ceo,
aínda que faga máis esgrevia a altura do seu refuxio,
baixo as miñas ordes entrarán nela os devastadores
—é o Señor quen fala—.
Sétima lamentación pola caída de Babilonia
54Alaridos de socorro veñen desde Babilonia,
prantos angustiosos desde o país dos caldeos.
55É o Señor que está a destruír Babilonia,
que fai desaparecer dela todo grito.
Retumba o fragor das súas ondas coma o mar océano,
resoa o tumulto dos seus gritos:
56é que vén contra ela, contra Babilonia, o destrutor;
ela é a que fai romper os seus arcos,
pois o Señor é o Deus da retribución:
devolve ben ás claras.
57Eu emborracho ós seus grandes e ós seus sabios,
ós seus rexedores, ós seus maxistrados e ós seus soldados:
durmirán un sono eterno,
e non espertarán
—Oráculo do Rei que ten por nome Señor dos Exércitos—.
Oitavo oráculo: Oráculo de castigo definitivo contra Babilonia
58Así fala o Señor dos Exércitos:
As anchas murallas de Babilonia serán arrasadas,
as súas altas portas serán queimadas.
Para nada traballaron as nacións,
para o lume cansaron os pobos.
Xesto simbólico de Xeremías contra Babilonia
59Este foi o encargo que lle ordenou o profeta Xeremías a Seraías, fillo de Nerías, fillo de Maseías, cando este marchou a Babilonia con Sedecías, rei de Xudá, no ano cuarto do seu reinado (Seraías era o xefe das provisións).
60Xeremías escribira nun libro toda a desgraza que ía vir sobre Babilonia; todos estes oráculos escritos contra Babilonia. 61Xeremías díxolle a Seraías:
—Cando chegues a Babilonia trata de ler todos estes oráculos. 62Entón dirás: "Señor, ti mesmo declaraches acerca deste lugar que os destruirías de tal xeito que non quedase nel habitante, nin home nin animais: volverase unha eterna ruína". 63E cando acabes de ler este libro, haslle atar unha pedra e botaralo no Éufrates, 64dicindo: "Deste xeito hase afundir Babilonia e non se levantará, por causa da desgraza que eu vou traer sobre ela"".
Ata aquí chegaron os oráculos de Xeremías.
APÉNDICE HISTÓRICO
Currently Selected:
Xeremías 51: ABGS
Highlight
Copy
Compare
Share
Want to have your highlights saved across all your devices? Sign up or sign in
Dereitos reservados: SEPT
